Τι κόσμος είναι αυτός

Χρονολόγιο: Εργατικοί και κοινωνικοί αγώωνες στην Ελλάδα

2011-08-05T11:57:00.001+03:00

http://stekiantipnoia.squat.gr/files/2011/05/xronologio-1834-2010.pdf

Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία

2011-07-17T20:41:00.002+03:00

Είσαι μεγάλος, ανθρωπάκο, όταν δεν είσαι κακός και μικρόψυχος. To μεγαλείο σου είναι η μοναδική ελπίδα που μας απόμεινε. Είσαι μεγάλος όταν αγαπάς ιη δουλειά σου, όταν απολαμβάνεις το σκάλισμα, το χτίσιμο,τη ζωγραφική, το όργωμα και χο θέρισμα, το γαλάζιο ουρανό, ια ελάφια και ιη δροσιά νου πρωινού, τη μου-σική και το χορό, την ανατροφή των παιδιών σου και την ομορφιά στο κορμί της ή του συζύγου σον όταν πας στο πλανητάριο να μελετήσεις τα αστέρια, στη βιβλιοθήκη να διαβάσεις τις σκέψεις που έκαναν άλλοι, άντρες και γυναίκες, για τη ζωή. Είσαι μεγάλος όταν το εγγόνι σου κάθεται στα πόδια σου και του μιλάς για ια χρόνια τα παλιά κι ατενίζεις το αβέβαιο μέλλον μέσα από την τρυφερή, παιδιάστικη περιέργειά του. Είσαι μεγάλη, μητέρα, όταν νανουρίζεις το μωρό σον όταν προσεύχεσαι με λαχτάρα, με δάκρυα στα μάτια, να 'χει ευτυχισμένο μέλλον κι όταν, ώρα την ώρα, χρόνο το χρόνο, χτίζεις τούτη την ευτυχία στο παιδί σου.
Είσαι μεγάλος, ανθρωπάκο, όταν τραγουδάς τα όμορφα, τρυφερά λαϊκά σου τραγούδια, ή όταν χορεύεις παλιούς χορούς στους ήχους του ακορντεόν γιατί τα λαϊκά τραγούδια κάνουν καλό στην ψυχή κι είναι τα ίδια σε όλον τον κόσμο. Κι είσαι μεγάλος όταν λες στο φίλο σου:
«Ευχαριστώ τη μοίρα μου που κατόρθωσα κι έζησα τη ζωή μου ελεύθερος από τη βρωμιά και την απληστία, που βλέπω τα παιδιά μου να προκόβουν που τα άκουσα να ψελλίζουν τα πρώτα τους λογάκια κι είδα να μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χεράκια τους, να κάνουν τα πρώτα τους βήματα, να παίζουν, να κάνουν ερωτήσεις, να γελούν και να ερωτεύονται- που μπόρεσα να διατηρήσω, μ' όλη της την ελευθερία και την αγνότητά της, την ευαισθησία μου στην άνοιξη και το απαλό αεράκι, στο κελάρυσμα του ρυακιού που περνά κοντά από το σπίτι μου και στο κελάηδισμα των πουλιών στα δάση-που δε συμμετείχα στα κουτσομπολιά των μοχθηρών γειτόνων μου που έζησα τη χαρά στην αγκαλιά της ή του συζύγου μου και ένιωσα τη ζωή να κυλάει στο σώμα μου, που δεν έχασα το δρόμο μου στους δύσκολους καιρούς και που η ζωή μου είχε νόημα και συνέχεια. Γιατί πάντα άκουγα την τρυφερή φωνή μέσα μου που έλεγε, "Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: ζήσε μια γεμάτη, ευτυχισμένη ζωή. Κάνε αυτό που σου λέει η καρδιά σου, ακόμα κι αν σε βγάλει σε μονοπάτια που οι αδύναμες ψυχές αποφεύγουν. Ακόμα κι όταν η ζωή είναι μαρτύριο, μην την αφήνεις να σε σκληραίνει"».
Όταν τα ήρεμα βραδάκια μετά τη δουλειά κάθομαι στο λιβάδι, μπροστά στο σπίτι μου, με την αγαπημένη μου ή το παιδί μου και νιώθω την ανάσα της φύσης, τότε ένα αγαπημένο μου τραγούδι ηχεί μέσα μου, TO τραγούδι της ανθρωπότητας και του μέλλοντός της: «Seid umschlungen, Millionen...» Τότε εκλιπαρώ τούτη τη ζωή να διεκδικήσει ια δικαιώματά της και να αλλάξει τις καρδιές των σκληρών Λ φοβισμένων ανθρώπων που εξαπολύουν πολέμους. To κάνουν μόνο και μόνο επειδή η ζωή τούς διαφεύγει. Σφίγγω στην αγκαλιά μου το αγοράκι μου, που μου λέει, «Μπαμπά! Ο ήλιος έφυγε. Πού πήγε ο ήλιος; Θα γυρίσει γρήγορα;» κι εγώ του λέω, «Ναι, αγόρι μου, ο ήλιος θα γυρίσει γρήγορα για να μας φέρει τη γλυκιά ζεστασιά του».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βίλχεμ Ράιχ, Άκου Ανθρωπάκο

Σουδάν

2011-07-17T19:41:00.004+03:00

Σουδάν, μια πλούσια χώρα. Και όπως όλες οι χώ-ρες του Τρίτου Κόσμου, με πάμφτωχους κατοίκους. Μία απ' τις δέκα περίπου οτον κόσμο με εμπάργκο, προκειμένου η Δύση να τις υποτάξει στους δικούς της οικονομικούς όρους. Όσο για τους αυτόχθονες αυτής της χώρας, αλλά και ολόκληρης της αφρικανικής ηπείρου, έχουν εκπονηθεί μελέτες, που προβλέττουν ότι αυτοί θα αφανιστούν από πείνα, αρρώστιες, εμφυλίους πολέμους.
Ελοβέιτ. Ήρθε πριν ο μικρός του ξενοδοχείου και έφερε ένα μπιτόνι κρύο νερό για το μπάνιο. Είχαμε ξεκινήσει με την Αλίθια για το Νταρφούρ, δυτικά του Σουδάν. Μας είπαν ότι εκεϊ οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι, γιατί βρέχει και η γη είναι καταπράσινη. Όμως δεν υπήρχε τόσος χρόνος. Έτσι φτάσαμε μέχρι αυτή την πόλη, στα μισά της διαδρομής, και όπως κάθε πρωί, ετοιμαζόμαστε να περιπλανηθούμε στους δρόμους της.
Μας έφεραν τα βήματά μας σ' ένα μικρό, ειδικό νοσοκομείο. To προσωπικό αφιερωμένο οτην ανακούφιση του συνανθρώπου και ασθενείς μικρά παιδιά, σαν αυτά που γνωρίζουμε, χρόνια τώρα, από την κοντινή τους Μπιάφρα. Φτάσανε σ' αυτό το σημείο, μας είπε ο γιατρός, μετά από αλλεπάλληλες αρρώστιες που δεν μπόρεσαν να αντιμετωπιστούν εγκαίρως, λόγω της έλλειψης φαρμάκων. Μας δείχνει ένα παιδί, που περιεργάζεται αργά ένα μπισκότο. Μετά από πολυήμερες προσπάθειες, άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τροφή. Τα κοιτάω και αισθάνομαι άβολα, σχεδόν ντροπή, γιατί μόνος μου ζυγίζω όσο όλα αυτά τα παιδιά μαζί.
Φεύγουμε. Κάποιος λίγο πιο κάτω μας πιάνει κουβέντα. Διηγείται μια ιστορία.
«Πριν λίγα χρόνια, όταν στη γειτονική Κένυα ανατινάχτηκε η πρεσβεία τους, βρήκαν την αφορμή οι Αμερικάνοι και δήθεν για αντεκδίκηση, κάνανε αεροπορική επιδρομή στη χώρα μας. Αυτό που βομβάρδισαν και ισοπέδωσαν ολοκληρωτικά ήταν το εργοστάσιό μας στο Χαρτούμ, που κατασκεύαζε ντόπια φάρμακα, πιο φτηνά από τα δικά τους. Πλήρωσαν μια μικρή αποζημίωση και το εργοστάσιο δεν μηόρεσε να ξαναχτιστεί. Κάτι σαν αναγκαστικό συμβόλαιο, όπως ακριβώς κάνανε στην άγρια Δύση και όπως συνεχίζουν να κάνουν μέχρι σήμερα». Αυτά είπε κι απομακρύνθηκε.
Έχουμε φτάσει σ' ένα πλανόδιο καφενείο, στην άκρη του χωματόδρομου, κοντά στην αγορά. Μια μικρή θράκα, το κουτί με τα απαραίτητα, που είναι ταυτόχρονα τραπεζάκι και τα μικρά σκαμνάκια που καθόμαστε. Η γυναίκα που κάνει τους καφέδες μάς κάλεσε μετά για φαΐ. Κι αυτός που έχει το μαγαζί με τα παραδοσιακά εργόχειρα, πριν από λίγες μέρες επέμενε να πάμε σττίτι του και διοργάνωσε ολόκληρη εκδρομή με φορτηγό στην εξοχή. Είχαμε ακούσει κάπου, πριν έρθουμε, ότι απαγόρευσαν τον τουρισμό, γιατί λόγω της φιλοξενίας, σημειωνόταν οικονομική ζημία στη χώρα, αλλά το θεωρήσαμε τότε υπερβολή. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι ότι σε κάθε δρόμο, κάθε σπίτι, μας φωνάζουν έστω για ένα ποτήρι νερό.
Πώς γίνεται, σκέφτομαι, να έρχεται κανείς σε τέτοιον τόπο, με μοναδικό σκοπό να εκμεταλλευ-τεί; Να ταράξει τη γαλήνη των ανθρώπων, τη σχέση τους με τη φύση, το διπλανό. Να θέλει να τους διαβρώσει, να τους κάνει σαν κι αυτόν, άπληστους, μισάνθρωπους και τελικά να τους οδηγεί σε εμφυλίους πολέμους, προκειμένου να αποφύγει ο ίδιος τη σύγκρουση.
Χρειάστηκαν, μόνο στο Σουδάν, δύο αιματηρές εξεγέρσεις, για να αποτινάξουν το ζυγό των Εγγλέζων αποικιοκρατών. Και πόσες άλλες έγιναν και γίνονται, που γονατισαν ολόκληρη την Αφρική, με εκατομμύρια νεκρούς. Για να αντικατασταθούν πολλές φορές από τους εκάστοτε Κουίσλιγκ, τους Πινοσέτ, τους Ιγιάντ-Αλάουϊ. Ή να υποστούν οικονομικό αποκλεισμό, μέχρι να ευθυγραμμιστούν με τον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας, που εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της άπληστης Δύσης. Εδώ ο εχθρός είναι καμουφλαρισμένος ή απουσιάζει. Έρχεται μόνο για να ανάψει το φυτίλι και φεύγει. Στη χώρα μας είναι μόνιμα παρών.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Η μέρα εκείνη" του Σάββα Ξηρού

Για τις ιδιωτικοποιήσεις

2011-07-16T19:31:00.006+03:00

Απόσπασμα από το βιβλίο του Άγγελου Καλοδούκα, "Παγκοσμιοποίηση και νεοφιλελευθερισμός":

Οι ιδιώτες καπιταλιστές αποκόμισαν νέα κέρδη μέσω της διείσδησης σε τομείς που μέχρι τότε δεν ήταν ανοιχτοί στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Δηλαδή μέσω των αποκρατικοποιήσεων. Ο μεταπολεμικός καπιταλισμός στηρίχθηκε στη λεγόμενη «μικτή οικονομία», την ύπαρξη τεράστιων κρατικών μονοπωλίων και επιχειρήσεων ενώ ολόκληροι κλάδοι (τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρική ενέργεια κλπ) ήσαν εκτός «ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Οι αποκρατικοποιήσεις σήμαινε ότι ιδιωτικό κεφάλαιο μπορούσε να επενδυθεί σε αυτές τις επιχειρώ-σεις και να βρει επικερδή διέξοδο. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για απροσχημάτιστη καταλήστευση δημόσιας περιουσίας.
Α παράδειγμα της Βρετανίας, που είναι η πρώτη διδάξασα στις ιδιωτικοποιήσεις κατά τη διάρκεια της νεοφιλελεύθερης επιδρομής της δεκαετίας του 1980, είναι πολύ αποκαλυπτικό. Ενώ τα κέρδη των επιψηφίσεων γκαζιού, νερού και ηλεκτρισμού αυξάνονταν το χρόνο κατά 40% μεταξύ 1993-1995, στις ίδιες αυτές επιψηφίσεις απλού-θηκαν περίπου 70.000 εργατοϋπάλληλοι. Άλλοι 30.000 απολύθηκαν μεταξύ 1995-1998 μόνο από τη βιομηχανία γκαζιού. Οι τιμές κάθε άλλο παρά έπεσαν. Πράγματι υπήρξε μείωση στις τιμές του γκαζιού και στο ηλεκτρικό. Όμως αυτές οι μειώσεις δεν οφείλονταν στον «ανταγωνισμό», αλλά στο απλό γεγονός ότι τότε οι τιμές του πετρά-λαίου παγκόσμια είχαν γνωρίσει πτώση. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι μειώσεις αυτές ήσαν μικρότερες από ότι σε αντίστοιχες ευρωπαϊκές χώρες, όπου δεν είχαν ακόμα ιδιωτικοποιηθεί αυτές οι επιψηφίσεις. Οι λογαριασμοί του νερού, από τότε που η παροχή του ιδιωτικοποιώ-ήθηκε το 1990, αυξήθηκαν περισσότερο από 66%. Από το 1990 με-χρι το 1995 οι ιδιωτικές ταφείς νερού στην Βρετανία πράγματα-ποίησαν κέρδη 6,5 δισ. λιρών, ποσό μεγαλύτερο από την τιμή που πληρώθηκε για την εξαγορά τους. Η αδιαφορία για τη στήριξη της υποδομής των επιψηφίσεων Κοινής Ωφέλειας (αφού για τις εταιρίες σημαίνει απλά κόστος) είναι εγκληματική. Την ίδια σάγμα που τα «δυστυχήματα» έχουν γίνει ρουτίνα στους ιδιωτικοποιημένους βρω-ταννκούς σιδηρόδρομους (τον Φλεβάρη 2000 ένα «δυστύχημα» προ-κάλεσε 15 νεκρούς) οι εταιρείες σιδηροδρόμου μειώνουν(!) το προ-σωπνκό τους που ασχολείται με τη συντήρηση του δικτύου. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αρνήθηκαν να εφαρμόσουν ένα σύστημα που αυτό-ματα σταματάει ένα τρένο που πέρασε με κόκκινο, με τη δίκαιου-γία ότι είναι πολύ ακριβό...
Στις ΗΠΑ, στην Καλιφόρνια, ξεκίνησε στα 1996 η ιδιωτικοποιώ-ση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με το επιχείρημα ότι μέσω του ανταγωνισμού οι τιμές θα έπεφταν. Αρχικά 300 εταιρείες εκ-δήλωσαν ενδιαφέρον. Ωστόσο, το κεφάλαιο μόνο για την αρχική επένδυση ήταν τόσο μεγάλο, που στο τέλος απέμειναν 10 μεγάλες εταιρείες. Από αυτές τρεις, «Οι Μεγάλοι Τρεις» (Pacific Α α Electric[PG&E], SoCal Edison, και η Α Diego Α α Electric), είναι ιδιοκτήτες της μεγάλης πλειοψηφίας των εργοστασίων παρά-γωγής ηλεκτρισμού της Καλιφόρνια, καθώς επίσης ελέγχουν το δη-κτυο διανομής και γραμμές μεταφοράς ηλεκτρισμού. Ήταν ακριβώς οι ίδιες ταφείς που έβγαζαν υπερκέρδη και πριν την ιδιωτικού-ηση σαν προμηθευτές του Δημοσίου! Ουσιαστικά οι τρεις έχουν δη-μιουργήσει ένα καρτέλ (συμφωνούν μεταξύ τους τόσο το ύψος της παραγωγής όσο και τις τιμές). Όμως... ανταγωνισμός υπάρχει! Μαζί με αυτό το καρτέλ συνυπάρχει επίσης και ένα άλλο καρτέλ που είναι γνωστό σαν Confederate Cartel, και αποτελείται από εταιρείες της Νότιας Καρολίνας και του Τέξας.
Με δυο Καρτέλ να ελέγχουν την αγορά ηλεκτρισμού της Κάλι-όρνια δεν ήταν καθόλου δύσκολο οι τιμές να αρχίσουν να πίαρ-νουν απότομα την ανηφόρα. Έτσι τον Ιανουάριο του 2000 οι τιμές εκτοξεύτηκαν από 3,5 σεντς στα 40 σεντς ανά κιλοβατώρα και σε «ώρες αιχμής» ακόμα και τα 1,5 δολάρια! Για να σπρώξουν τις τιμές προς τα πάνω η τακτική τους είναι καθαρά εκβιαστική. Συνεχής δια-κοπές ρεύματος και απειλές πτώχευσης. Οι συνεχής διακοπές έχουν ε7ΐηρεάσει σοβαρά τη ζωή των πολιτών. Σε γκάλοπ της Sacramento Α το 57% θεωρεί τις διακοπές ρεύματος εκβιασμό των ασαφειών για να αυξηθούν και άλλο οι λογαριασμοί ρεύματος.
Στην Ελλάδα οι αποκρατικοποιήσεις αποτελούν ένα πελώριο σκάνδαλο. Πρόκειται για παραχώρηση σε ιδιώτες μεγαλοκοπέλα-λιστές «εκλεκτών φιλέτων αντί πινακίου φακής». Οι Δημόσιες επί-χεριάσεις που δημιουργήθηκαν από τα χρήματα των εργαζομένων εδώ και δεκαετίες, είναι και οι μεγαλύτερες και οι πλέον κερδώο-ρες της ελληνικής οικονομίας. Από τις 20 μεγαλύτερες επιχειρήσεις του ελληνικού Χρηματιστηρίου στα τέλη της δεκαετίας του 1990. με βάση τη συνολική τους αξία, οι εννέα ατόφιες ήταν υπό Κρο-τικό έλεγχο. Αυτές τις γιγάντιες επιψηφίσεις δεν τις δημιούργησαν τα ιδιωτικά αρπαχτικά, αλλά ο ιδρώτας του ελληνικού λαού. Ενώ η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στην παραοικονομία και την φρύδια-φυγή στην Ευρώ7ΐη (σε ποσοστό 40% του ΑΕΠ), οι μισθωτοί και οι φτωχοί αγρότες συνεισφέρουν, τόσο με τους άμεσους φόρους όσο και μέσω των "εμμέσων φόρων" (φόροι σε καταναλωτικά προϊόντα ευρείας λαϊκής κατανάλωσης), τα έσοδα των κρατικών προεπιλογή-σμών που δημιούργησαν τις κρατικές επιψηφίσεις. Αν υπολογιστεί ο ΦΠΑ (στα τρόφιμα είναι 8%, ενώ σε άλλα είδη φτάνει το 18%), και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης, τότε με τις πλέον μετριοπαθείς έκτη-μήσεις και τα χαμηλότερα ακόμα εισοδήματα φορολογούνται με 12-15%! Από τις 2.500.000 δρχ. του ετήσιου εισοδήματος ενός χαμηλό-μισθου πάνω από 300.000 θα πάνε σε φόρους. Από μια ετήσια αγρό-τική σύνταξη των 700.000 δρχ., τουλάχιστον οι 100.000 θα «φάγω-θύον» σε φόρους. Με αυτόν τον τρόπο, επί δεκαετίες, δημιουργηθεί-καν οι Δημόσιες επιψηφίσεις που με τόση ευκολία (και σε ξευτίλα-στικές τιμές) ξεπουλιούνται.
Ήδη το κόστος των αποκρατικοποιήσεων το έχουν φορτωθεί οι εργαζόμενοι και με το παραπάνω. Από το 1996, που άρχισε να ίδιο-τικοποιείται ο ΟΤΕ, οι εργαζόμενοι μέχρι το 2000 έχουν επιβάρυνε-θεί με αυξήσεις κατά 200% των τιμολογίων της αστικής μονάδας του ΟΤΕ.

Μηλιος: Οι προτασεις της αριστερας

2011-07-12T15:07:00.006+03:00

αα

αα

Ένας 22χρονος σε κίνδυνο - μπορείς να βοηθήσεις

2011-06-21T20:18:00.002+03:00

Ο Ανδρέας, είναι 22 ετών και φοιτητής στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του Ε.Μ.Π. Πριν λίγο καιρό οι γιατροί διέγνωσαν ότι πάσχει από «δεσμοπλαστικό όγκο από μικρά κύτταρα», μια σπάνια και πολύ σοβαρή ασθένεια, που πλήτει άρρενες σε εφηβική και νεανική ηλικία.

Ο Ανδρέας πρέπει άμεσα να υποβληθεί σε θεραπεία και χειρουργική αντιμετώπιση, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο στο εξωτερικό (Νοσοκομεία Memorial, ΗΠΑ), το αργότερο μέχρι τέλος Ιουνίου 2011. Το κόστος της διαμονής και νοσηλείων ξεπερνά τις 250.000 ευρώ.

Δεδομένων των δύσκολων οικονομικών συγκυριών για την ελληνική κοινωνία, απαιτείται η συνδρομή όλων σε αυτή την προσπάθεια ζωής. Η παραμικρή προσφορά θα είναι πολύτιμη και μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να σωθεί η ζωή του Ανδρέα, κάτι που χωρίς τη δική μας βοήθεια μοιάζει με θαύμα.

Ελπίζοντας ότι η επίκληση στα βαθιά ανθρωπιστικά αισθήματα θα βρει τη δέουσα ανταπόκριση, η οικογένεια του νεαρού Ανδρέα ζητά από όλους μας, να προσφέρουμε ο καθένας με όποιο ποσό μπορούμε.

Για δωρεές:
Αριθμός λογαριασμού: 891/601260-44, Εθνική Τράπεζα
Όνομα Δικαιούχου: Ραικόφτσαλη Πηνελόπη
IBAN Λογαριασμού: GR3501108910000089160126044
Δ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ETHNGRAA

Περισσότερες πληροφορίες στο e-mail: raik2151@gmail.com

http://health.in.gr/news/various/article/?aid=1231107672

Να διαβάσουμε τον Αλτουσέρ! (Για το Μαρξισμό)

2011-04-14T00:46:00.003+03:00

Να διαβάσουμε τον Αλτουσέρ…

Μέρος 1ο
Το κείμενο αυτό φιλοδοξεί να πραγματοποιήσει μία σύντομη, απλή και ακριβή στο μέτρο του δυνατού, περιήγηση στις σπουδαιότερες πτυχές του έργου αυτού του σπουδαίου μαρξιστή φιλοσόφου που ονομάζεται Λουί Αλτουσέρ. Αναμφισβήτητα, η θεωρητική του προβληματική ήταν εξαιρετικά πρωτοποριακή και η πλέον καθοριστική για την ανανέωση και την παραγωγική ανάπτυξη της μαρξιστικής θεωρίας στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, πάντα συγκρουόμενη σκληρά με τα άλλα ρεύματα του μαρξισμού. Εδώ λοιπόν ισχυριζόμαστε ότι ο Αλτουσέρ συνιστά μεταπολεμικά, το σημαντικότερο μαρξιστή στοχαστή.
Την παραπάνω θέση θα επιχειρήσουμε να στηρίξουμε στο χώρο αυτό, καταγράφοντας τις πιο θεμελιώδεις αλτουσεριανές συντεταγμένες και τους βασικούς κόμβους της σκέψης του, αναδεικνύοντας έτσι την βαρυσήμαντη συνεισφορά του θεωρητικού του ρεύματος στο μαρξισμό.

Βιογραφική παρέκβαση
Ο Λουί Αλτουσέρ γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1918 στο Birmandreis της Αλγερίας. Το 1939 πετυχαίνει στο διαγωνισμό εισαγωγής στην Ecole Normale Superieure (ENS), όμως το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς συλλαμβάνεται από επέλαση γερμανικών στρατευμάτων και θα παραμείνει πέντε χρόνια σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Γερμανία.
Το 1950 ο Αλτουσέρ γίνεται μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΓ), ένα από τα μαζικότερα ΚΚ της Ευρώπης την εποχή εκείνη. Έχοντας ήδη αποποιηθεί της έντονης καθολικής διαπαιδαγώγησης που είχε ως νεαρός (πριν τον πόλεμο ήταν μέλος της Action Catholique), εντάσσεται στo ΚΚΓ, θεωρώντας πως είναι το αποτελεσματικότερο όχημα ανατροπής του γαλλικού καπιταλιστικού κράτους, εξαιτίας της ιστορικής του αναφοράς και της μαζικής κοινωνικής του εκπροσώπησης1.
Ταυτόχρονα όμως, ασκεί ιδιαίτερα σκληρή κριτική στο σοβιετικό μαρξισμό, φορέας του οποίου είναι και το εν λόγω κόμμα, και αναπτύσσει μία στρατηγική ανατροπής της προβληματικής θεωρίας στους κόλπους του κόμματος, μια που αντιλαμβάνεται πως η θεωρία του πολιτικού επαναστατικού υποκειμένου είναι ο αδύναμος κρίκος ολόκληρης της πολιτικής του δράσης και παρέμβασης, (ευθυγραμμιζόμενος με τη χαρακτηριστική λενινιστική ρήση «χωρίς επαναστατική θεωρία, δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική δράση») Διαμορφώνει μία ολόκληρη ομάδα διανοουμένων και θεωρητικών μελών του ΚΚΓ, που προσανατολίζεται στην ανασυγκρότηση του μαρξισμού σε μια σειρά από επιστημονικά πεδία (ο Ετιέν Μπαλιμπάρ στη φιλοσοφία, ο Πιερ Μασρέ στη θεωρία της λογοτεχνίας, ο Νίκος Πουλαντζάς στο πεδίο κράτος-πολιτική, ο Τορ στην ψυχανάλυση, ο Σαρλ Μπετελέμ στην οικονομία, οι Μποντλό και Εσταμπλέ στην εκπαίδευση, ο Λινάρ για ζητήματα εργατικού κινήματος)2. «Δομικός (ή στρουκτουραλιστικός) μαρξισμός» αποκαλούνται κωδικοποιημένα οι θεωρητικές αρχές εργασίας του Αλτουσέρ και της ομάδας του, μία διακριτή και μοναδική τάση μέσα σε όλο το πλέγμα του δυτικού μαρξισμού3.
Ο Αλτουσέρ στα τελευταία χρόνια της ζωής του πάσχει από μανιοκατάθλιψη και το 1980, ύστερα από μία μικρή περίοδο εισαγωγής του σε νοσοκομείο, θα στραγγαλίσει την επί 34 χρόνια σύντροφό του Ελέν Ριτμάν μέσα στο σπίτι τους, χωρίς να έχει ουσιαστικά συναίσθηση των πράξεών του. Επί μία δεκαετία παθαίνει διαρκώς κρίσεις κατάθλιψης, όταν τελικά στις 16 Οκτώβρη του 1990 πεθαίνει από καρδιακή προσβολή4. Είναι η χρονιά που λαμβάνει οριστικά τέλος η θεωρητική διαδρομή ενός πολύ μεγάλου αριστερού διανοουμένου.
Στη συνέχεια, προσπαθούμε να σταχυολογήσουμε – χωρίς ιεράρχηση σπουδαιότητας – τις σημαντικότερες όψεις του αλτουσεριανού θεωρητικού οικοδομήματος.

Η προτεραιότητα της δομής
Αποτελεί την καταστατική θέση του θεωρητικού συστήματος του Λουί Αλτουσέρ, του δομικού μαρξισμού. Πρόκειται για τη θέση ότι μία δομή έχει πάντα την προτεραιότητα πάνω στα άτομα τα οποία εντάσσονται σε αυτήν. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένας καπιταλιστικός κοινωνικός σχηματισμός ή διαφορετικά μία ταξική, δηλαδή εκμεταλλευτική κοινωνική δομή, συγκροτεί και καθορίζει αποφασιστικά τα άτομα που ανήκουν σε αυτήν. Θα μπορούσαμε να πούμε με κάπως φιλοσοφικούς όρους πως τα υποκείμενα δεν προϋπάρχουν μιας κοινωνικής δομής. Αντιθέτως, συνιστούν οργανικά τμήματα και λειτουργικά μέρη ενός καλά ρυθμισμένου συστήματος, η ένταξη στο οποίο επιτελεί μακροσκοπικά κάποια διακριτό ρόλο στην αναπαραγωγή της φύσης του. Για παράδειγμα, στον καπιταλισμό, θα αναφερόμασταν στην αναπαραγωγή της αστικής ταξικής κυριαρχίας, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (απόσπαση υπεραξίας, δηλαδή) και κατά συνέπεια του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα του συγκεκριμένου κοινωνικού συστήματος.
Με άξονα αναφοράς αυτήν την συντακτική θεωρητική χειρονομία, ο Αλτουσέρ θα συγκρουστεί με τις θεωρίες περί ανθρώπινης ουσίας που πρυτάνευαν μέχρι τότε στη μαρξιστική σκέψη. Στο πεδίο αυτό αναπτύσσει άλλωστε και την κύρια αντιπαράθεσή του με τη φιλοσοφία του Χέγκελ και κατ’ επέκταση του Φόυερμπαχ. Θα διατυπώσει λοιπόν, τη θέση ότι δεν υπάρχει κάποια απόλυτη και καθολική ανθρώπινη ουσία, κάποιο υπερβατολογικό «Όλο» το οποίο ο άνθρωπος ενσαρκώνει ή στοχεύει να ιδιοποιηθεί. Δεν υπάρχει μία διαχρονική και αναλλοίωτη απόλυτη Ιδέα που αποτελεί το Είναι ή την Αλήθεια του ανθρώπου, από την οποία όμως ο ίδιος έχει αλλοτριωθεί, ζώντας σε μία εξουσιαστική κοινωνία. Απορρίπτει έτσι, τη άποψη του νεαρού Μαρξ ότι η πραγματικότητα, ως συνάρθρωση υποκειμένων, είναι η αλλοτριωμένη προβολή-αντικειμενοποίηση της ανθρώπινης ουσίας (άποψη με ξεκάθαρες φιλοσοφικές καταβολές στο Φόυερμπαχ).
Ο Αλτουσέρ θα αντιτάξει απέναντι σε αυτήν την ουσιοκρατική/ ανθρωπολογική προοπτική μία θέση για τον άνθρωπο, που είναι η απόληξη της προαναφερθείσας πρωταρχικότητας της δομής πάνω στα υποκείμενα. Ισχυρίζεται ότι αυτό που αποκαλείται «ανθρώπινη ουσία» δεν είναι άλλα παρά η συμπύκνωση του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων που διέπουν τις κοινωνικές συνθήκες ύπαρξής του. Είναι με άλλα λόγια το προϊόν μιας ιστορικής εξέλιξης, ενός ορισμένου τρόπου οργάνωσης της παραγωγής στο πλαίσιο καθορισμένων κοινωνικών (εξουσιαστικών) σχέσεων, το εξειδικευμένο υλικό αποτέλεσμα της πάλης των τάξεων5.
Αφού προσπαθήσαμε να αναδείξουμε την προτεραιότητα δομής πάνω στο άτομο και τη συνέπειά αυτής για τον ορισμό του ανθρωπίνου Είναι, πρέπει να προβούμε περεταίρω σε μερικές διασαφήσεις στην αλτουσεριανή ιδιαιτερότητα της έννοιας της δομής. Το αστικό κράτος, η πολιτική συμπύκνωση των επί μέρους κοινωνικών, ιδεολογικών, οικονομικών, εκμεταλλευτικών, ταξικών πρακτικών της άρχουσας τάξης εντός των ορίων ενός κοινωνικού σχηματισμού, είναι για τον Αλτουσέρ μία σύνθετη, δομημένη, αρθρωμένη και έκκεντρη «Ολότητα». Πρόκειται για μία δομή, η οποία έχει δεσπόζουσα, με το δεσπόζον στοιχείο να μην είναι μια για πάντα καθορισμένο, προδεδομένο, αλλά μεταβάλλεται ανά περιόδους, ανάλογα με τους συσχετισμούς δυνάμεων και τη φάση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Είναι δεσπόζον γιατί αυτό αναδεικνύεται την εκάστοτε συγκυρία ως το πλέον σημαντικό για την αναπαραγωγή της κυριαρχίας της αστικής τάξης (άλλοτε είναι το σχολείο, τα ΜΜΕ, άλλοτε πάλι ο στρατός). Αναφαίνεται ανάγλυφα το γεγονός ότι το κέντρο αυτής της δομής είναι διαρκώς μετατιθέμενο(αν ως κέντρο θεωρηθεί ο κάθε φορά κύριος μηχανισμός του κράτους). Επιπλέον, αυτή η δομή διαθέτει έναν προσδιορισμό, που επικαθορίζει όλα τα υπόλοιπά της στοιχεία, αλλά μόνο σε τελευταία ανάλυση, δηλαδή ως ύστατη και πολλαπλά διαμεσολαβημένη αναγωγιμότητα, και αυτή είναι η οικονομική βάση (παραγωγικές σχέσεις). Τέλος, αναφέρεται σε ένα αρθρωμένο σύνολο, διότι το κάθε του στοιχείο αν και φέρει αυτό τον σε τελευταία ανάλυση προσδιορισμό, έχει μια σχετική αυτονομία από αυτόν6.
Η αλτουσεριανή αυτή τοπολογία της δομής με δεσπόζουσα, μετατιθέμενο κέντρο και με προσδιορισμό σε τελική ανάλυση, έρχεται παράλληλα και ως απάντηση στα οικονομίστικα μαρξιστικά ρεύματα που αντιλαμβανόντουσαν το αστικό κράτος χωρισμένο απλά στη βάση (οικονομία) και το εποικοδόμημα, με το τελευταίο να αποτελεί απλή αντανάκλαση της βάσης, χωρίς καμία αυτονομία. Παρακάτω, πραγματευόμαστε εκτενέστερα τη θεωρητική πάλη που διεξήγαγε ο Αλτουσέρ ενάντια στον οικονομισμό.

Η πρωτοκαθεδρία των σχέσεων παραγωγής
πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις
Στο σημείο αυτό αναφερόμαστε κατά κύριο λόγο στον πρόλογο που έγραψε ο Αλτουσέρ για τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου της Μάρτα Χάρνεκερ «Βασικές έννοιες του ιστορικού υλισμού»7. Διαβάζουμε λοιπόν ότι ο Μαρξ θεμελίωσε την επιστήμη του (τον ιστορικό υλισμό) και τη φιλοσοφία του (διαλεκτικό υλισμό) κεντροθετημένη γύρω από την κατηγορία της πάλης των τάξεων.
Γνωρίζουμε πολύ καλά από τους κλασικούς του μαρξισμού ότι το κεφάλαιο συνιστά μία κοινωνική σχέση. Αυτή η σχέση δεν είναι κάτι άλλο παρά εξουσιαστική και εκμεταλλευτική. Η ειδική σχέση παραγωγής που χαρακτηρίζει τον καπιταλισμό είναι η απόσπαση της υπεραξίας από την εργατική τάξη. Εκεί λοιπόν, στην παραγωγική διαδικασία και στις εκμεταλλευτικές παραγωγικές σχέσεις ανάγεται η ταξική διάρθρωση της αστικής κοινωνίας και η πάλη των τάξεων.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία να τονίσουμε εδώ, ότι οι κοινωνικές τάξεις δεν προϋπάρχουν της πάλης των τάξεων, αλλά αντιθέτως η ύπαρξη των τάξεων ταυτίζεται με την ταξική πάλη, τους ασυμφιλίωτους και ανειρήνευτους ταξικούς αγώνες.
Προϋπόθεση της ταξικής εκμετάλλευσης-απόσπασης υπεραξίας, είναι η κατοχή των μέσων παραγωγής από τους κεφαλαιοκράτες, που ουσιαστικά εξωθεί την εργατική τάξη να μην κατέχει τίποτα πέρα από την εργατική της δύναμη, την οποία και πουλά, μια που είναι εμπόρευμα. Αυτός είναι επομένως ο πυρήνας των αστικών σχέσεων παραγωγής.
Εξαντλούμε την έννοια των παραγωγικών σχέσεων γιατί θεωρούμε πως είναι το «κλειδί» για την εις βάθος θεωρητική αποδόμηση του οικονομισμού (κυρίαρχο χαρακτηριστικό του μαζικότερου θεωρητικού μαρξιστικού ρεύματος, του σοβιετικού μαρξισμού). Και αυτή χρεώνεται κατά την άποψή μας, σχεδόν αποκλειστικά στον Αλτουσέρ. Η καθοριστική συνεισφορά του στον τομέα αυτόν έγκειται στο ότι έδειξε πως στην ενότητα των παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων, η αδιαφιλονίκητη πρωτοκαθεδρία ανήκει στις παραγωγικές σχέσεις.
Ας παρακολουθήσουμε όμως, μέσα από το άρθρο του ιδίου, τη σκέψη του:
«Οι παραγωγικές δυνάμεις μπήκαν σε κίνηση μέσα στη διαδικασία εργασίας, κάτω από την κυριαρχία των σχέσεων παραγωγής, που καθορίζονται σα σχέσεις εκμετάλλευσης. Το ότι υπάρχουν εργάτες, σημαίνει πως είναι μισθωτοί, επομένως εκμεταλλευόμενοι».
Και παρακάτω:
«Οι βάσεις και οι διαδοχικές μορφές στην οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας…δεν ήταν άλλο από τις βάσεις και τις διαδοχικές μορφές της υλικής και ιστορικής ύπαρξης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Αυτό που συμβαίνει πραγματικά είναι η τάση ενοποίησης, των υλικών μορφών ύπαρξης παραγωγικών δυνάμεων και σχέσεων παραγωγής, υπό την κυριαρχία των σχέσεων παραγωγής».
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι κοινωνικές σχέσεις παραγωγής υπαγορεύουν τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου (τη συσσώρευση κεφαλαίου), σα χιονοστιβάδα ολοένα μεγαλύτερης απόσπασης υπεραξίας, αφού, όπως έδειξε ο Μαρξ, το μέσο ποσοστού κέρδους έχει την τάση σε βάθος χρόνου να σημειώνει σταδιακή πτώση, κάτω από την επίδραση και της πάλης των τάξεων (οι εργατικοί αγώνες για υψηλότερους μισθούς, για μείωση του εργάσιμου χρόνου της μέρας, κλπ).
Συνοψίζοντας, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι παραγωγικές δυνάμεις είναι το υλικό αποκρυστάλλωμα των δεδομένων παραγωγικών σχέσεων. Είναι διαφορετικά, το μέσο με το οποίο υλοποιείται η απόσπαση υπεραξίας, ο μοχλός άσκησης της εκμετάλλευσης και της υπαγωγής της εργατικής τάξης στο κεφάλαιο.
Αυτή είναι κατά τη γνώμη μας και η πιο αποτελεσματική κριτική του οικονομισμού του σοβιετικού μαρξισμού, που θεωρούσε ότι οι παραγωγικές δυνάμεις κατέχουν τα πρωτεία έναντι των σχέσεων παραγωγής και τα τεχνολογικά επιτεύγματα και άρα η βελτίωση των παραγωγικών μέσων ακολουθούν μία ευθύγραμμη και ανεξάρτητη από τις κοινωνικές συνθήκες ανάπτυξη. Μάλιστα, αυτή θα έρθει κάποια στιγμή σε τέτοια σφοδρή αντίθεση με τις υφιστάμενες σχέσεις παραγωγής, οπότε πλέον θα είναι αναπόφευκτο το πέρασμα σε «σοσιαλιστικές» (συλλογικές) παραγωγικές σχέσεις. Αυτό το αμάλγαμα οικονομισμού και παραγωγισμού, ονομάστηκε από το Στάλιν ως ο «νόμος της αναγκαίας αντιστοιχίας».
Ένα ιστορικό παράδειγμα ίσως διαφωτίσει τον θέση του Αλτουσέρ. Ο ταιηλορισμός (ως ιστορική μορφή οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας) και ο φορντισμός (η εισαγωγή της αλυσίδας παραγωγής στο εργοστάσιο) είναι η ιστορική απάντηση της αστικής τάξης στην άνοδο των εργατικών διεκδικήσεων των αρχών του 20ου αιώνα, στο λυκόφως του καπιταλισμού της σχετικής υπεραξίας. Η μαζική εφαρμογή του συγκεκριμένου παραγωγικού μέσου, δεν υπαγορευόταν από κάποιον άλλο λόγο, πέρα από την αναγκαιότητα για αντιστάθμιση της πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους, δηλαδή την αναπαραγωγή των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων. Αν δεν ήταν η παραγωγική σχέση (η ταξική πάλη εντέλει) πώς μπορεί να εγγυηθεί κανείς ότι η τεχνολογία, η επιστήμη και τα μέσα παραγωγής θα είχαν γνωρίσει αυτήν την τροχιά ανάπτυξης;

Θεωρητικός Αντιανθρωπισμός
Στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου του Αλτουσέρ, «Για τον Μαρξ», διαβάζουμε:
«Ολόκληρη η μαρξιστική παράδοση όμως απέφυγε να χαρακτηρίσει το μαρξισμό σαν ανθρωπισμό. Γιατί; Επειδή πρακτικά, δηλαδή στα γεγονότα, τη λέξη ανθρωπισμός την εκμεταλλεύεται η αστική ιδεολογία, και τη χρησιμοποιεί για να καταπολεμήσει, δηλαδή να σκοτώσει, μιαν άλλη, αληθινή και για το προλεταριάτο ζωτική λέξη: την ταξική πάλη.»
Ο όρος «θεωρητικός αντιανθρωπισμός» ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και προκάλεσε τη μήνη και τις λυσσαλέες επιθέσεις κυρίως των μαρξιστών φιλοσόφων (όπως του Βρετανού μαρξιστή Τζων Λιούις).
Ας ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά επιθυμεί να πετύχει ο Αλτουσέρ με τη χρήση αυτού του όρου, μια που πρόκειται για ένα ιδιαιτέρως κομβικό σημείο στον αλτουσεριανό στοχασμό.
Πρώτον, η Μάρτα Χάρνεκερ θεωρεί ότι ασκεί κριτική στην ανθρωπιστική ιδεολογία – που είναι η ιδεολογία της αστικής τάξης, έτσι όπως συστηματοποιήθηκε την εποχή του Διαφωτισμού – διότι πρόκειται ακριβώς περισσότερο για προσφυγή στην ιδεολογία, παρά τη θεωρία8.
Δεύτερον, με τη χρήση του όρου αυτού απαντά στην απόκρυψη της ταξικής πάλης ως κινητήρια δύναμη της ιστορίας, με στόχο τα κομμουνιστικά κόμματα ποτέ να μην τη διαγράφουν από τη σημαία τους.
Τρίτον, τον βοηθά να αναδείξει πως ανθρωπιστικές κατηγορίες (ως συζυγίες της αστικής ιδεολογίας), εκτόπισαν σταδιακά από τα ΚΚ και κυρίως από το ΚΚΣΕ τα κατεξοχήν μαρξιστικά θεωρητικά εργαλεία, με πρώτο και καλύτερο την ταξική πάλη! Είναι εκπληκτικό μάλιστα το γεγονός ότι δεσπόζουν εκεί που αυτή απουσιάζει εκκωφαντικά. Ας θυμηθούμε το Σοβιετικό Σύνταγμα του 1936, που διακηρύσσει το τέλος της πάλης των τάξεων, που αναγνωρίζει την ΕΣΣΔ ως «κράτος όλου του λαού», αλλά και το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, την περίοδο της αποσταλινοποίησης, που επινοεί τον όρο «προσωπολατρία», για να μη βγάλει κουβέντα για την ταξική φύση της μέχρι τότε κοινωνίας.
Αντιλήφθηκε με φοβερή οξυδέρκεια τις πολιτικές συνέπειες της χρήσης του όρου «ανθρωπισμός»: Λειτουργούσε για τα ΚΚ απολογητικά προς μία διαρκή ρεβιζιονιστική στροφή τους και πως για το προλεταριάτο δεν είχε καμία θεωρητική αξία, στο δρόμο του επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού.
Η ηγεμονία της αστικής/ κυρίαρχης ιδεολογίας αποτυπώνεται και στην ικανότητά της να διεισδύει σε διακριτά και αντιτιθέμενα σε αυτήν ιδεολογικά υποσύνολα (κομμουνιστική ιδεολογία). Επιμένουμε γιατί ο ανθρωπισμός δεν είναι ένας όρος καθόλου αθώος. Εκφράζει κατά κύριο λόγο μια κάποια φιλανθρωπική πρακτική ή ενός είδους αλληλεγγύη, που στα σίγουρα είναι πολιτικά ακίνδυνη και δε διεκδικεί να διασαλεύσει σε κανένα επίπεδο την αστική ταξική κυριαρχία. Από την άλλη πλευρά, μόνο η όξυνση της ταξικής πάλης απειλεί και τρομάζει την άρχουσα τάξη!
Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι δεν είναι ότι ο Αλτουσέρ εχθρεύεται τον άνθρωπο. Αντιθέτως, προσπαθεί να εξασφαλίσει κάποιες μίνιμουμ αλλά πολύ σημαντικές θεωρητικές προϋποθέσεις επίτευξης του μοναδικού στόχου της στράτευσής του στην Αριστερά: τον τερματισμό της εκμετάλλευσης του ανθρώπου, την κοινωνική του χειραφέτηση, η οποία πραγματοποιείται μόνο στον κομμουνισμό. Ο «θεωρητικός αντιανθρωπισμός» είναι ένα εγχείρημα πρακτικά για όλη την «ανθρωπότητα». Ας αναλογιστούμε όλον τον 20ο αιώνα, πόσοι εκατοντάδες χιλιάδες κομμουνιστές – προσηλωμένοι στην αρχή της πάλης των τάξεων και την επανάσταση και που πέρασαν μια ολόκληρη ζωή με το όπλο στο χέρι – φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή στάλθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, διατηρώντας πάντα μία ατσαλένια πειθαρχία, ένα γιακωβίνικο ρομαντισμό και μία απαράμιλλη συντροφικότητα. Αυτοί δεν ήταν στην πράξη «ανθρωπιστές»;

Διαδικασία χωρίς υποκείμενο και χωρίς τέλος
«Η ιστορία είναι μία διαδικασία χωρίς υποκείμενο και χωρίς τέλος». Η φράση αυτή είναι η επιστημονική και φιλοσοφική προέκταση της προηγούμενης θέσης. Συνδέει επί της ουσίας το θεωρητικό αντιανθρωπισμό με τον άνθρωπο ως φορέα κοινωνικών σχέσεων.
Στην απάντηση του Αλτουσέρ στον Τζων Λιούις9, η φιλοσοφική τοποθέτησή του είναι ότι η ιστορία δεν έχει υποκείμενο. Ο άνθρωπος δηλαδή δεν είναι το υποκείμενο της ιστορίας ή του κόσμου, όπως το αντιλαμβάνεται η αστική ιδεολογία. Επίσης, έντονα καταπολεμά και μαρξιστικά ρεύματα (χεγελιανής κυρίως καταγωγής, όπως Λούκατς, Κορς, κ.α.), που θεωρούν το προλεταριάτο το υποκείμενο της ιστορικής διαδικασίας (η οντολογία της αλλοτριωμένης Ολότητας της Τάξης-Υποκείμενο).
Παρ’ όλα αυτά, όπως υπογραμμίστηκε και στο κεφάλαιο των ιδεολογικών μηχανισμών, οι άνθρωποι δρουν σαν υποκείμενα. Η ένταξή τους μέσα στις κοινωνικές σχέσεις και δομές τους έχει συγκροτήσει ως τέτοια.
Το μόνο που υπάρχει στην ιστορία είναι η πάλη των τάξεων και οι ταξικές αντιπαραθέσεις. Τα άτομα καταλαμβάνουν τη θέση τους μέσα στις ταξικές πρακτικές μόνο συγκροτούμενα ως υποκείμενα. Παίρνουν δηλαδή τη μορφή του υποκειμένου, με τις νομικο-ιδεολογικές κοινωνικές σχέσεις, να έχουν τον πρώτο λόγο σε αυτήν τη διαδικασία. Το υποκείμενο είναι η μορφολογία των ανθρώπων ως φορέων των κοινωνικών πρακτικών της παραγωγικής και αναπαραγωγικής διαδικασίας του καπιταλισμού.
Όμως, δεν είναι υποκείμενα για την ιστορία. Θα λέγαμε πως είναι για το κράτος, το κατεξοχήν πεδίο διεξαγωγής των ταξικών αγώνων. Ο Αλαίν Μπαντιού που κατάλαβε το νόημα της θέσης του Αλτουσέρ γράφει:
«Η (αστική) ιδεολογία χαρακτηρίζεται από την ιδέα του υποκειμένου, που η μήτρα της είναι δικαιική και υποτάσσει το άτομο στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους: πρόκειται για το θέμα της «έγκλεισης» σε υποκείμενο»10.
Επιπλέον, ο άνθρωπος ως Υποκείμενο της Ιστορίας, μας δίνει την ψευδαίσθηση μιας ανθρώπινης ελευθερίας επιλογών και μιας ανεξαρτησίας του ατόμου από τις κοινωνικές συνθήκες ύπαρξής του, ενώ παράλληλα αποσιωπά τη λειτουργία του σε σχέση με την κοινωνική δομή που εντάσσεται. Αυτή άλλωστε είναι μία από τις βασικές αναγωγές της αστικής ιδεολογίας.
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι φιλοσοφικές προεκτάσεις αυτής της θέσης. Το ότι ο άνθρωπος είναι το ιστορικό Υποκείμενο, συνεπάγεται πως είναι το Κέντρο του κόσμου, η ριζική Αρχή της Ιστορίας και η μοναδική της Αιτία. Η απάντηση του Αλτουσέρ στον απόλυτο αυτό ιδεαλισμό είναι ότι η ιστορία δεν διαθέτει «Τέλος», με την έννοια ότι ο άνθρωπος δε συνιστά καμία Αρχή και κανένα Τέλος της Ιστορίας, είναι απλά φορέας κοινωνικών συνθηκών.Αν τώρα, η Ιστορία δε διαθέτει Υποκείμενο δε διαθέτει και Αντικείμενο. Αν στην ιστορική εξέλιξη δεν υπάρχει κάτι που να υπο-κειται δεν υπάρχει και κάτι που να αντί-κειται. Και πάλι εδώ με τα λόγια του Μπαντιού:
«Πάλη των τάξεων […] Η λέξη «πάλη» δηλώνει ότι δεν υπάρχει πολιτικό αντικείμενο (ένας αγώνας δεν είναι αντικείμενο), ενώ η λέξη τάξη δηλώνει, πως ούτε υποκείμενο υπάρχει (αφού ο Αλτουσέρ στο πεδίο της ιστορίας, αντιτίθεται σε κάθε ιδέα του προλεταριάτου ως υποκειμένου)».11
Αυτό και αν είναι ένα πολύ σπουδαίο συμπέρασμα! Η ιστορική εξέλιξη καθορίζεται μόνο από την έκβαση της ταξικής αναμέτρησης και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσει. Το αν θα οικοδομηθεί ποτέ ο κομμουνισμός αυτό θα το κρίνει μόνο η ταξική πάλη και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει ιστορική αναγκαιότητα, υπάρχει μόνο η πάλη των τάξεων!
Συνοψίζοντας, άποψή μας είναι ότι η προτεραιότητα της δομής, ο θεωρητικός αντιανθρωπισμός και η ιστορία ως διαδικασία δίχως υποκείμενο και τέλος, αποκαθιστούν πλήρως την θεωρητική εγκυρότητα της πάλης των τάξεων, ως εργαλείο πολιτικής ανάλυσης και χάραξης επαναστατικής στρατηγικής!

«Ο Υλισμός της συνάντησης»
Είναι μία άποψη12 που διατύπωσε ο Αλτουσέρ στα μέσα του 1980 περισσότερο με τη μορφή ερωτήματος και η οποία επιχειρεί να επεκτείνει και να εμπλουτίσει κάποιους υπαινιγμούς που αφήνει ο Μαρξ στο Κεφάλαιο.
Πρόκειται για τις συνθήκες συγκρότησης και σχηματισμού μιας δομής. Οι προβληματισμοί του αρθρώνονται γύρω από τις απαρχές της διαμόρφωσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και προεκτείνεται σε ένα στοχασμό του τυχαίου ως παράγοντα καθορισμού της ιστορικής εξέλιξης.
Ο όρος «συνάντηση» προκύπτει από τις αναφορές του παράγοντα τύχη από το Μαρξ στο Κεφάλαιο, αναφορικά με τη μετάβαση από το φεουδαρχικό στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Προήλθε από τη συνάντηση-έναν ιδιαίτερο συνδυασμό κάποιων διακριτών στοιχείων/ διαδικασιών (όπως η χρηματική συσσώρευση, η συσσώρευση τεχνικών μέσων και η συσσώρευση προλεταρίων που δεν κατέχουν τίποτα). Τι μας λέει ο Αλτουσέρ γι’ αυτό;
«Το όλο που προκύπτει από την «εμπέδωση» της «συνάντησης» δεν είναι προγενέστερο, αλλά μεταγενέστερο της «εμπέδωσης» των στοιχείων, και συνεπώς θα μπορούσε να μην «πιάσει» και, πολύ περισσότερο, «η συνάντηση θα μπορούσε να μη λάβει χώρα» […] Μπορούμε […] να υποθέσουμε ότι η συνάντηση έλαβε χώρα στην ιστορία πολλές φορές πριν πιάσει στη Δύση, αλλά δεν «έπιασε» τότε ελλείψει ενός στοιχείου ή της διάταξης των στοιχείων».
Και συνεχίζει λίγο πιο κάτω:
«Αυτό που είναι αξιοσημείωτο σε αυτήν την […] αντίληψη, πέραν της ρητής θεωρίας της συνάντησης, είναι η ιδέα ότι κάθε τρόπος παραγωγής συγκροτείται από ανεξάρτητα μεταξύ τους στοιχεία, όπου το καθένα είναι το αποτέλεσμα μιας προσίδιας ιστορίας, δίχως να υπάρχει καμία οργανική ή τελεολογική σχέση ανάμεσα στις διάφορες αυτές ιστορίες. Η αντίληψη αυτή κορυφώνεται στη θεωρία της πρωταρχικής συσσώρευσης».
Με την εργασία πάνω στο αστάθμητο στοιχείο της «συνάντησης», ο Αλτουσέρ θέλει να ξεκαθαρίσει με οποιαδήποτε υπόνοια τελεολογίας στη μαρξιστική θεωρία. Επισφραγίζει θα μπορούσαμε να πούμε τη θέση για την ιστορία χωρίς υποκείμενο και τέλος. Χρειάζεται μάλλον κάποια τυχαία σύμπτωση διακριτών στοιχείων, που δεν μπορεί να προβλεφθεί ούτε και ακολουθεί κάποια ντετερμινιστική ή αναπόφευκτη διαδικασία και που είναι απαραίτητη για να εδραιώσει και να εμπεδώσει μία δομή (η οποία κατόπιν θα προσδώσει τη «λογική» της στα λειτουργικά της μέρη).
Τίποτα δεν είναι σίγουρο, όλα μένουν να κριθούν! Από την έκβαση της ταξικής πάλης και την τυχαία συνεύρεση των αναγκαίων παραγόντων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μοιρολατρικά, κάθε φορά που αποτυγχάνει μία επαναστατική προσπάθεια, δεν έχει «ευλογηθεί» από την τύχη ή αυτό που ο Αλτουσέρ κατονομάζει «συνάντηση». Και αντιστρόφως: Δεν είναι κάθε στιγμή για την εργατική τάξη, η χρυσή ευκαιρία να πραγματοποιήσει την έφοδο στον ουρανό και αυτό ίσως κάτι λέει από μόνο του…
Δήμος Ε
Το δεύτερο μέρος του «Να διαβάσουμε τον Αλτουσέρ…»

Κριτική στο Σοβιετικό Μαρξισμό
Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, η θεωρητική παρέμβαση του Αλτουσέρ ήταν εξαιρετικά καθοριστική για την αποδόμηση του σοβιετικού μαρξισμού, της θεωρίας που κυριάρχησε στα κομμουνιστικά κόμματα των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού (αλλά και της Δύσης) και που καθοδήγησαν με αυταρχισμό τις κοινωνίες τους σε μία τροχιά κρατικού καπιταλισμού. Στο χωρίο αυτό, θα παρουσιάσουμε τις βασικές αρχές του Αλτουσέρ αναφορικά με την επιστήμη του μαρξισμού (ιστορικού υλισμού) και την ανάδειξη και την κριτική των προβληματικών πυλώνων της θεωρίας του σοβιετικού μαρξισμού.
Κατ’ αρχήν, αφετηρία της σκέψης του αποτέλεσε το γεγονός ότι ο μαρξισμός, ως αυτοτελές επιστημονικό πεδίο (η επιστήμη της ιστορίας), δεν αποτελεί ένα μονολιθικό θεωρητικό σύστημα, χωρίς αντιθέσεις στο εσωτερικό του. Αντιθέτως, βρίθει αντιφάσεων και αναπτύσσεται μόνο χάρη στη σύγκρουση αντιπαρατιθέμενων τάσεων που ενυπάρχουν στους κόλπους του. Η ύπαρξη λοιπόν του μαρξισμού κατά τον Αλτουσέρ, είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη αντιτιθέμενων θεωρητικών ρευμάτων και σχολών εντός του.
Σύμφωνα με το Γιάννη Μηλιό1, ο Αλτουσέρ υποστήριζε πως η συγκρουσιακότητα της μαρξιστικής θεωρίας είναι προϋπόθεση και τεκμήριο της επιστημονικότητας και αντικειμενικότητάς της. Μάλιστα, έδειξε ότι ο μαρξισμός αναπαράγει στο εσωτερικό του τις αντιφάσεις που διαπερνούν τον καπιταλισμό. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά:
«Η εξέλιξη του μαρξισμού επικαθορίζεται πάντα από την εξέλιξη και τις καμπές της πάλης των τάξεων, και πιο συγκεκριμένα από τα αποτελέσματα της πάλης των τάξεων στο επίπεδο της ιδεολογίας».2
Χαρακτηριστική απόληξη αυτής της τοποθέτησης του Αλτουσέρ της εσωτερικής συγκρουσιακής φύσης του μαρξισμού ως εννοιακό χώρο, είναι η περιχαρής και εμφατική αναγγελία της κρίσης του στα τέλη του ’703. Με τον όρο «κρίση του μαρξισμού» εννοούσε τη συρρίκνωση της δυνατότητάς του να αναπαράγεται ως ιδεολογία των μαζών, την αδυναμία συγχώνευσής του με το εργατικό κίνημα και τη στασιμότητά του όσον αφορά το θεωρητικό του προχώρημα. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, έχει την πεποίθηση πως αυτή η κρίση (κυρίως έχει στο νου του τη μαζικότερη ιστορικά εκδοχή μαρξισμού, το σοβιετικό μαρξισμό) αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα-όρο της ανάπτυξης και διεύρυνσης της εμβέλειας της μαρξιστικής θεωρίας.
Αυτά σχετικά με τη θεωρία του ιστορικού υλισμού συνολικά. Αναφορικά με το σοβιετικό μαρξισμό, η καθοριστική κριτική που του άσκησε το ρεύμα του δομικού μαρξισμού, αξονίζεται (και πάλι συμβουλευόμενοι το Μηλιό) στις εξής τρεις κεντρικές ενότητες:
Α. Οικονομισμός. Θεωρεί ότι οι παραγωγικές δυνάμεις έχουν την πρωτοκαθεδρία πάνω στις παραγωγικές σχέσεις – θέση που εκθέσαμε αναλυτικά πιο πάνω – και αντιλαμβάνεται την ιστορική εξέλιξη ως το αποτέλεσμα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Επιπλέον, υποτίθεται ότι η ανάπτυξη αυτή οδηγεί απαρέγκλιτα προς το σοσιαλισμό και οι αστικές σχέσεις παραγωγής αναχαιτίζουν την επιστημονική, τεχνολογική και παραγωγική πρόοδό της κοινωνίας. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο καπιταλισμός είναι υπό κατάρρευση και είναι θέμα χρόνου αγωνιζόμενοι για την οικονομική πρόοδο, να επιταχύνουμε αυτήν την κατάρρευση.4 Για το σοβιετικό μαρξισμό, ειδικά οι χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, τελούν υπό διαρκή γενική κρίση!
Β. Εξελικτισμός. Μία από τις απόρροιες του οικονομισμού είναι ο εβολουσιονισμός ή αλλιώς η θεωρία των σταδίων. Το στάδιο είναι ακριβώς το επίπεδο της οικονομικής ανάπτυξης του δοσμένου καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού και κρίνεται από τη τεχνολογική στάθμη και τις δεδομένες παραγωγικές δυνάμεις (ή με όρους σοβιετικού μαρξισμού, από τη φάση της Επιστημονικο-τεχνολογικής επανάστασης, ΕΤΕ). Αυτή η θεωρία έχει στρεβλώσει και αποπροσανατολίσει την πολιτική καθοδήγηση των ΚΚ και έχει ορθώσει αναχώματα στην επαναστατική διαδικασία πολλών χωρών στον 20ό αιώνα.5 Σε πολλές χώρες στις οποίες ο καπιταλισμός δεν είχε γνωρίσει την ανάπτυξη της Δύσης, τα ΚΚ δεν επεξεργαζόντουσαν κάποια επαναστατική στρατηγική, αλλά προσανατολίζονταν σε μία δημοκρατική-αστική επανάσταση που θα εξαλείψει τα φεουδαρχικά υπολείμματα, απόλυτη προϋπόθεση για την πραγματοποίηση της προλεταριακής επανάστασης. Το παράδοξο με τη θεωρία αυτή είναι ότι στη Ρωσία – χώρα της οποίας το ΚΚ επεξεργάστηκε και συστηματοποίησε τη θεωρία των σταδίων – η επανάσταση έγινε σε συνθήκες καθόλου ανεπτυγμένου καπιταλισμού.6
Γ. Μηχανιστική-εργαλειακή αντίληψη για το κράτος και την άρχουσα τάξη. Είναι η αντίληψη που θεωρεί ότι το κράτος με τους μηχανισμούς του είναι ένα απλό όργανο-εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης, η οποία το μεταχειρίζεται κατά βούληση. Στο πεδίο του κράτους, η εργατική τάξη και τα συμφέροντά της δεν αποκρυσταλλώνονται κατά κανένα τρόπο, αφού αυτό βρίσκεται εξολοκλήρου στα χέρια της αστικής τάξης. Αυτό επιπρόσθετα, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το κράτος είναι ουδέτερο και αρκεί να το κατακτήσει η εργατική τάξη, αποσιωπώντας ωστόσο, το σπουδαιότερο: την αναγκαιότητα μετασχηματισμού και κατάργησής του. Αυτή η τοποθέτηση μπορούμε να πούμε ότι στοιχειοθέτησε μεταπολεμικά, ένα σημαντικό θεωρητικό άλλοθι της απεμπόλησης από τα ΚΚ των χωρών του δυτικού καπιταλισμού της επαναστατικής τους γραμμής, προς όφελος ενός ξεκάθαρου εκλογικού προσανατολισμού (που θα φέρει δια των εκλογών το κράτος στα χέρια του προλεταριάτου).
Η παραπάνω στρεβλή κωδικοποίηση απογειώθηκε τη δεκαετία του ’50 με τη θεωρία του Κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού,7 την οποία το ρεύμα του Αλτουσέρ πολέμησε σθεναρά, με προεξάρχοντα το Νίκο Πουλαντζά. Ο Πουλαντζάς, που εργάστηκε θεωρητικά πάνω στο κράτος, ανέδειξε ότι το κράτος αποτελεί την υλική συμπύκνωση των ταξικών συσχετισμών δυνάμεων. Το κράτος για τον Πουλαντζά – και το δομικό μαρξισμό – είναι το πεδίο διεξαγωγής της πάλης των τάξεων και εκφράζει την αστική ταξική κυριαρχία. Αυτή όμως ανάλογα πάντοτε με το δεδομένο συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων.8 Δεν αποτελεί κατά συνέπεια ένα αρραγές και μονολιθικό οικοδόμημα, αντιθέτως είναι αντιφατικό και ρωγματώδες. Το κράτος δεν είναι ένα απλό εργαλείο στα χέρια της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης λοιπόν, αλλά ούτε και κορπορατιστικό, δηλαδή ένα κράτος που αναλαμβάνει τη διαιτησία των ταξικών ανταγωνισμών. Και για να βαθύνουμε την προβληματική του Πουλαντζά, το κράτος, με τις πολλαπλές διαμεσολαβήσεις που εισάγουν οι κρατικές μορφές και οι ιδεολογικοί του μηχανισμοί, αλλά και με κάποιες τακτικές παραχωρήσεις και συμβιβασμούς, επιτυγχάνει δύο πράγματα: Εκφράζει τα πολιτικά συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, αναδεικνύοντας την άρχουσα τάξη ως ενσαρκωτή της γενικής βούλησης και τον αποκλειστικό εκπρόσωπο των συμφερόντων των κυριαρχούμενων τάξεων.9
Παρατηρούμε ύστερα από όλα αυτά, ότι οικονομισμός, ουδετερότητα κράτους, η ανυπαρξία ταξικού προσδιορισμού επιστήμης, τεχνολογίας και μέσων παραγωγής και η θεωρία των σταδίων συμφύρονται αρμονικά σε μία θεωρητική ενότητα, με το ένα παραπέμπει στο άλλο. Θέσεις από τις οποίες πρέπει να ξεκόψουμε μια και καλή.
Στις ρίζες της πιο πάνω ανάλυσης ανάγεται και το ενδιαφέρον του Αλτουσέρ για την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, που ξεκίνησε το 1965. Τη θεωρούσε την πρώτη έμπρακτη κριτική και αμφισβήτηση του σοβιετικού μοντέλου σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ήταν η κατεύθυνση επαναστατικού μετασχηματισμού της αστικής ιδεολογίας, των εξουσιαστικών παραγωγικών σχέσεων, των αστικών κοινωνικών πρακτικών, της άρσης του διαχωρισμού πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας. Ήταν η ενθάρρυνση της πρωτοβουλίας των μαζών και η προσπάθεια να μπει το Κόμμα στο «σοσιαλιστικό δρόμο» μέσω της αμφισβήτησης της εξουσίας της νεότευκτης κρατικής αστικής τάξης, που αποτέλεσε, στα μάτια του Αλτουσέρ, ίσως το πρώτο μαζικό αντι-οικονομίστικο εγχείρημα στην ιστορική σκηνή ενός «επαναστατικού κράτους». Πολιτιστική Επανάσταση είναι το όνομα μιας επανάστασης στην ιδεολογική σφαίρα του κράτους, που παίζει σημαίνοντα ρόλο στην αναπαραγωγή της αστικής ταξικής κυριαρχίας. Θα ήταν παράλειψη αν δεν σημειωθεί ότι τόσο ο Λένιν στο τέλος της ζωής του, όσο ιδίως ο Γκράμσι (κατά τη διατύπωση του πολέμου θέσεων ως επαναστατική στρατηγική του προλεταριάτου στη Δύση) είχαν διαβλέψει την αναγκαιότητα διεξαγωγής από το προλεταριάτο μιας πολιτιστικής/ ιδεολογικής επανάστασης.10
Υπό το πρίσμα της πρωτοκαθεδρίας των παραγωγικών σχέσεων πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, άσκησε και ο Σαρλ Μπετελέμ κριτική στη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ από το 1917 ως το 1930.11 Εστιάζει στην ταχεία επανενεργοποίηση, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, των αστικών ιδεολογικών πρακτικών και σχέσεων στη σφαίρα του εποικοδομήματος, στην αναπαραγωγή εξουσιαστικών κοινωνικών σχέσεων στο εργοστάσιο, στη βίαιη εκβιομηχάνιση και κολεκτιβοποίηση, που οδήγησε στη διάσπαση της εργατο-αγροτικής συμμαχίας της ΝΕΠ, στην εσωτερική δημοκρατία και λειτουργία του μπολσεβίκικου κόμματος, στην οικονομίστικη θεωρία του, κλπ.
Κλείνοντας αυτήν την ενότητα και στη βάση των προηγούμενων θεωρητικών αρχών, αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι ο Αλτουσέρ το 1978 θα κριτικάρει το Γαλλικό ΚΚ, σχετικά με τη οικονομίστικη θεωρία του Κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού, τον εσωτερικό διάλογο στο κόμμα και την άρση της διαλεκτικής σχέσης βάσης και κορυφής, με την κεντρική επιτροπή να κυριαρχεί πάνω στη βάση και συχνά να της επιβάλλεται και να την υποτάσσει στις αποφάσεις της.12 Βέβαια, η εμβέλεια της κριτικής αυτής δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια του Γαλλικού ΚΚ, αλλά αναμφισβήτητα έχει γενική ισχύ…

Η περιοδολόγηση του έργου του Μαρξ
Είναι η απόλυτη επιστημονική-θεωρητική χειρονομία στην ιστορία του ιστορικού υλισμού. Ο Αλτουσέρ, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’60, επιχείρησε να περιοδολογήσει το έργο του Μαρξ. Το κριτήριο αυτής της περιοδολόγησης ήταν το πότε (σε ποιο σημείο του έργου του και έπειτα) ο Μαρξ αρχίζει να συγκροτεί μια θεωρητική προβληματική, μια επιστήμη.
Ο Αλτουσέρ, εμπνεόμενος από το Λακάν, ο οποίος θα κάνει κάτι παρόμοιο με το έργο του Φρόυντ, θα θέσει τη διαχωριστική γραμμή το χρονικό σημείο στο οποίο ο Μαρξ θα θωρακίσει την θεωρητική του σκέψη από την παρείσφρηση της ιδεολογίας και θα αρχίσει βαθμιαία να διαμορφώνει την επιστημονική του μεθοδολογία. Διαπιστώνει λοιπόν, ότι ο Μαρξ από μία χρονική στιγμή και έπειτα στοχάζεται τελείως διαφορετικά (δηλαδή επιστημονικά) και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Μαρξ προβαίνει σε μία «συμπτωματική»ανάγνωση του έργου του Ρικάρντο και του Σμιθ.13 Ο όρος «σύμπτωμα» είναι δανεισμένος από το Λακάν, ο οποίος τη χρησιμοποιεί, όταν θέλει να αναφερθεί σε ένα επί μέρους στοιχείο ρήξης ή ανατροπής της ίδιας δομής εντός της οποίας, απαντάται η εντοπιότητά του. Αυτά τα καταστατικά κενά αναζητεί ο Μαρξ στο Ρικάρντο και Σμιθ, η ανεύρεση των οποίων θα τον βοηθήσουν στη διατύπωση των νόμων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και στη συγκρότησή τους σε επιστήμη αργότερα στο Κεφάλαιο.
Αυτό το μεταίχμιο, που χωρίζει τη σκέψη του Μαρξ στην «ιδεολογική» του περίοδο και την «επιστημονική», ο Αλτουσέρ το ονομάζει «επιστημολογική τομή», αξιοποιώντας τον όρο που εισήγαγε στην επιστημολογία ο Γκαστόν Μπασελάρ και θεωρεί ότι λαμβάνει χώρα στα 1845 και εκφράζεται από έργα όπως η Γερμανική Ιδεολογία και οι Θέσεις για το Φόυερμπαχ. Η επιστημολογική τομή είναι, για τον Μπασελάρ, η κρισιμότερη στιγμή στην πορεία συγκρότησης κάθε νέου επιστημονικού πεδίου.
Θα κλείσουμε αυτή τη μικρή περιήγηση στη θεωρητική περιπέτεια του Καρλ Μαρξ συγκεφαλαιώνοντας – κατά Αλτουσέρ – τις διάφορες περιόδους και φάσεις τους. Η περίοδος, πριν την επιστημολογική τομή, καλείται περίοδος της νεότητας, εκτείνεται από το 1840-1844και περιλαμβάνει έργα όπως: Εβραϊκό ζήτημα, Αγία Οικογένεια, Οικονομικά και φιλοσοφικά χειρόγραφα, κα. Η μετά τομής περίοδος, έχει δύο φάσεις: Εκείνη της θεωρητικής ωρίμανσης (1845-1857), στην οποία ανήκουν έργα σαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, Αθλιότητα της φιλοσοφίας, Μισθός, Τιμή και Κέρδος και εκείνη της θεωρητικής ωριμότητας (1857-1883),στην οποία και εντάσσεται το Κεφάλαιο.14

Ορισμός της φιλοσοφίας
Στο σημείο αυτό θα μας απασχολήσει ο δεύτερος χρονικά ορισμός της φιλοσοφίας του Αλτουσέρ και όχι ο πρώτος («θεωρία των θεωρητικών πρακτικών») που θεωρείται εδώ μάλλον προβληματικός. Η φιλοσοφία λοιπόν είναι η ταξική πάλη στη θεωρία. Στον ίδιο τον Αλτουσέρ15 διαβάζουμε:
«Η φιλοσοφία δεν είναι η απόλυτη Γνώση, δεν είναι η Επιστήμη των Επιστημών, ούτε η Επιστήμη των Πραχτικών […] δεν κατέχει την Απόλυτη Αλήθεια, ούτε σε σύγκριση με καμία επιστήμη […] και πραχτική […] Ο μαρξισμός επιβεβαιώνει την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής πάνω στη φιλοσοφία. […] η θέση της είναι στο χώρο της θεωρίας και της «σχετικής της αυτονομίας» […] Το αντίτιμο της φιλοσοφίας είναι τα πραγματικά προβλήματα των κοινωνικών πρακτικών. Επειδή η φιλοσοφία δεν είναι μία επιστήμη […] δε μας δίνει τους τύπους που, τάχα, θα «εφαρμόζαμε στα προβλήματα». Η φιλοσοφία δεν εφαρμόζεται […] επενεργεί […] μεταβάλλοντας την τοποθέτηση των προβλημάτων16 […] τη σχέση ανάμεσα στις πραχτικές και το αντικείμενό τους».
Έτσι, η φιλοσοφία έχει ορισμένες επιπτώσεις τόσο στο πεδίο της επιστήμης όσο και της πολιτικής.
Στο χώρο της πολιτικής, τις επιπτώσεις της φιλοσοφίας λίγο-πολύ τις περιγράψαμε παραπάνω. Προάγει την ταξική πάλη που διεξάγει η εργατική τάξη και οι υπόλοιπες κυριαρχούμενες τάξεις απέναντι στο συνασπισμό εξουσίας, βοηθά στην ταξική τους συγκρότηση (οργανώσεις, συνδικάτα, κλπ), όπως επίσης προσφέρει και στην επαναστατική αναβάθμιση της μαρξιστικής θεωρίας, που ένα πρωτοπόρο πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης επεξεργάζεται, με ορίζοντα την ανατροπή του καπιταλισμού.
Όσον αφορά τις επιστήμες, η φιλοσοφία επενεργεί πάνω τους είτε με τρόπο προοδευτικό, είτε με τρόπο οπισθοδρομικό, αφού όπως προαναφέραμε είναι εν γένει αντιφατική ως θεωρητική αναπαραγωγή των ταξικών αντιθέσεων.
Καθαρή φιλοσοφία, είτε υλιστική είτε ιδεαλιστική δεν υπάρχει! Σε κάθε φιλοσοφικό σύστημα υπάρχει μία κυρίαρχη τάση που απορρέει από τις αντιφάσεις της και τις μεταμφιέζει. Έτσι, έχουμε «ιδεαλιστικές φιλοσοφικές Θέσεις που έχουν οπισθοδρομικές θεωρητικές επιπτώσεις στην επιστήμη της ιστορίας και […] υλιστικές φιλοσοφικές Θέσεις που έχουν προοδευτικές θεωρητικές επιπτώσεις […] και μπορούν να έχουν επαναστατικές επιπτώσεις στους τομείς που δεν έχουν ακόμα αληθινά προσπελαστεί από την επιστήμη της ιστορίας (πχ ιστορία των επιστημών, της τέχνης, των φιλοσοφιών). Αυτό είναι το αντίτιμο της ταξικής πάλης στο χώρο της θεωρίας».17

Ιδεολογία
και Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους
Το κεφάλαιο αυτό είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της σκέψης του Αλτουσέρ. Θα στηριχτούμε στις θεωρητικές του αναλύσεις έτσι όπως τις εξέθεσε στο πασίγνωστο άρθρο του «ιδεολογία και ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους».18
Κατά τον Αλτουσέρ, η δομή της καπιταλιστικής κοινωνίας, συντίθεται από επίπεδα, που μπορούν, με βάση την κλασική μαρξιστική γραμματεία, να κατηγοριοποιηθούν στην υποδομή ή οικονομική βάση (ενότητα παραγωγικών σχέσεων και παραγωγικών δυνάμεων) και την υπερδομή ή εποικοδόμημα(με το δίκαιο και το κράτος, όσο και τις διάφορες επιμέρους ιδεολογίες του). Αυτή η περιγραφή είναι αρκετά αφαιρετική και σχηματική και αν θέλουμε να εντρυφήσουμε σε αυτήν, πρέπει να μιλήσουμε με όρους σύνθετα αρθρωμένης και έκκεντρης δομής, όπως την παρουσιάσαμε στην πρώτη ενότητα. Αυτό που αξίζει να κρατήσουμε από αυτή τη διάκριση είναι πως η υπερδομή έχει μία σχετική αυτονομία σε σχέση με τη βάση και μπορεί να αναδρά προς αυτήν. Αυτό μας προφυλάσσει από μία μεγάλη παρεξήγηση: Ότι το εποικοδόμημα είναι αντανάκλαση της βάσης, ότι αυτή έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, συνεπώς μόνο με αυτή είναι κρίσιμο και αναγκαίο να ασχολούμαστε (το δίπολο οικονομισμός/ εργατισμός).
Εδώ κάπου, ανακύπτει η σπουδαιότερη θεωρητική και πολιτική παρέμβαση του Αλτουσέρ. Το κράτος ή αλλιώς ο κρατικός μηχανισμός, δεν εξαντλείται μόνο στο μηχανισμό καταπίεσης. Δεν διαθέτει μόνο μία καταναγκαστική και κατασταλτική λειτουργία της άρχουσας τάξης πάνω στην εργατική τάξη, με στόχο το απρόσκοπτο της απόσπασης της υπεραξίας. Το κράτος διαθέτει και μία άλλη ουσιαστικότερη πτυχή, όσον αφορά την αναπαραγωγή της αστικής κυριαρχίας. Είναι οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους.
Πλάι στους καταπιεστικούς μηχανισμούς του κράτους (η αστυνομία, ο στρατός, τα δικαστήρια, οι φυλακές), δρουν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους (ΙΜΚ). Σε αυτούς ανήκει ο θρησκευτικός ΙΜΚ (το σύστημα των διαφόρων εκκλησιών), ο σχολικός ΙΜΚ (το σύστημα των σχολείων σε όλες τους τις βαθμίδες, ιδιωτικών και δημοσίων), ο οικογενειακός ΙΜΚ (που έχει και άλλες λειτουργίες, όπως αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, κλπ), ο νομικός ΙΜΚ, ο συνδικαλιστικός ΙΜΚ (ρεφορμιστικά και μη συνδικάτα), ο ΙΜΚ των ΜΜΕ(τύπος, ραδιόφωνο, τηλεόραση, Ιντερνέτ), ο πολιτικός ΙΜΚ (το πολιτικό σύστημα και τα πολιτικά κόμματα), αλλά και ο πολιτιστικός ΙΜΚ (γράμματα, τέχνες, αθλητισμός).
Κύρια λειτουργία των ΙΜΚ είναι η διάδοση και η αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, δηλαδή της αστικής ιδεολογίας. Σαφώς δεν πρόκειται για όργανα τις αστικής τάξης, με την έννοια του ελέγχου και της υλικής διασύνδεσής τους με αυτήν, αλλά διαπερνώνται από τους κοινωνικούς συσχετισμούς δυνάμεων, με συνέπεια να εκφράζεται αντιφατικά η ηγεμονία της αστικής ιδεολογίας. Επομένως, ανταγωνιστικά ιδεολογικά υποσύνολα (μικροαστική και προλεταριακή ιδεολογία), που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των κυριαρχούμενων τάξεων, βρίσκουν πεδίο έκφρασης στους ΙΜΚ, αλλά πάντοτε κάτω από την ιδεολογική ηγεμονία της αστικής τάξης.
Είμαστε στη στροφή πριν καταρρίψουμε το μύθο, ότι το κράτος ταυτίζεται με το «δημόσιο». Αντίθετα, η διάκριση «δημοσίου» και «ιδιωτικού» τομέα, είναι απόρροια της ύπαρξης του κράτους ως μηχανισμός κυριαρχίας μίας κοινωνικής τάξης. Το κράτος αποτελεί δηλαδή, προϋπόθεση της διάκρισης αυτής. Ένας ΙΜΚ μπορεί – κατά κύριο λόγο – να είναι είτε δημόσιος, είτε ιδιωτικός (πχ εκπαίδευση), ωστόσο είναι κρατικός μηχανισμός, στο βαθμό που συμβάλλει στην εδραίωση της εξουσίας μιας τάξης.Εν συνεχεία, υπογραμμίζουμε ότι και οι δύο τύποι κρατικών μηχανισμών λειτουργούν με «βία και ιδεολογία». Απλώς στο καταναγκαστικό μηχανισμό, τη δεσπόζουσα την έχει το στοιχείο της βίας (και της φυσικής βίας), ενώ στον ιδεολογικό μηχανισμό, δεσπόζον είναι το στοιχείο της ιδεολογίας. Δεν υπάρχει αμιγής καταπιεστικός μηχανισμός. Για παράδειγμα, ο στρατός και η αστυνομία διαθέτουν ιδεολογική λειτουργία, κυρίαρχα για την εσωτερική τους συνοχή και αναπαραγωγή, αλλά και για να απολαμβάνουν της «εκτίμησης» του κοινωνικού συνόλου.Θεωρούμε πως ακριβώς στο ζήτημα των ΙΜΚ ο Αλτουσέρ επεκτείνει και συστηματοποιεί τις απόψεις του Αντόνιο Γκράμσι (άκρως πρωτοποριακές για την εποχή που τις διατύπωνε) για τους διανοούμενους του κράτους. Αυτός πρώτος, όπως και ο Αλτουσέρ αργότερα, ισχυρίστηκε πως καμία κοινωνική τάξη δεν μπορεί να διατηρήσει την πολιτική εξουσία, αν δεν ασκεί την ιδεολογική της ηγεμονία στην κοινωνία (είναι χαρακτηριστικό το γκραμσιανό σχήμα ιδεολογία + καταστολή ή ηγεμονία + δικτατορία). Αυτό που ο Αλτουσέρ θεωρεί ως ΙΜΚ, ήταν για τον Γκράμσι όλο το κρατικό και μη υπαλληλικό προσωπικό, δηλαδή η κρατική γραφειοκρατία, το εθνικό διδασκαλικό σώμα, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι καλλιτέχνες, οι «άνθρωποι των γραμμάτων». Οι ΙΜΚ, οι γκραμσιανοί διανοούμενοι δηλαδή, αν ασκούν μία καθοριστική λειτουργία, αυτή είναι η ιεράρχηση, η συστηματοποίηση, η ενοποίηση και η ομογενοποίηση ετερογενών και ποικιλόμορφων ιδεολογικών υποσυνόλων σε ένα συνεκτικό ιδεολογικό σώμα, που προσιδιάζει στις αντιλήψεις και τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Διαδίδει λοιπόν και αναπαράγει αυτήν την ιδεολογία και καθιστώντας τα άτομα κοινωνούς της, τα κάνει φορείς ιδεολογικών και ευρύτερα κοινωνικών πρακτικών και σχέσεων, οι οποίες γειτνιάζουν, νομιμοποιούν και προσομοιώνουν τις υφιστάμενες εκμεταλλευτικές παραγωγικές σχέσεις (η ιδεολογία για την εκμεταλλευτική φύση του ατόμου πχ, νομιμοποιεί την απόσπαση υπεραξίας από τον εργάτη κατά την παραγωγική διαδικασία).19 Εξαιρετικά σπουδαίο ρόλο, εντός της αστικής ιδεολογίας, παίζει το εθνικιστικό ιδεολογικό υποσύνολο. Η «διαχρονικότητα» του έθνους (πλάνη, αφού η έννοια χρονολογείται από τη συγκρότηση των πρώτων καπιταλιστικών κρατών), η εθνική συνείδηση, η αναγκαιότητα συγκρότησης εθνικής ομοψυχίας, ενότητας και συνοχής, συμβάλλουν καθοριστικά στην απόκρυψη της ταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας και των ταξικών σχέσεων που τη διαπερνούν. Κατά μείζονα λόγο, το σχολείο είναι εκείνο το τμήμα του ΙΜΚ που αναλαμβάνει με αποφασιστικό και συστηματικό τρόπο να εμπεδώσει αυτήν την ιδεολογία στους υπό ένταξη κοινωνικούς φορείς.20 Το γεγονός αυτό, θα ωθήσει τον Αλτουσέρ να υποστηρίξει ότι στον καπιταλισμό, το σχολείο είναι ο σημαντικότερος ΙΜΚ.Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι οι ΙΜΚ παίζουν τον πιο κρίσιμο ρόλο αναφορικά με την αναπαραγωγή των κοινωνικών σχέσεων παραγωγής, αλλά και την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης από τις εκμεταλλευόμενες τάξεις, τη συγκρότηση των ταξικών συμμαχιών της άρχουσας τάξης και τη νομιμοποίηση των πολιτικών επιλογών αυτής. Σε ιστορικές περιπτώσεις όμως, που οι λαϊκές τάξεις διεκδικήσουν την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, ο καταναγκαστικός μηχανισμός του κράτους γίνεται ο κυρίαρχος κρατικός μηχανισμός, μια που είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί τότε να εξασφαλίσει τη συνέχεια της αστικής εξουσίας (δια του μονοπωλίου της βίας), καταστέλλοντας το λαϊκό κίνημα. Αξιοσημείωτο είναι ότι έχει αναδειχτεί ιστορικά και σε πόλο άσκησης κρατικής εξουσίας, όπως πχ στις στρατιωτικές δικτατορίες.Ο Γκράμσι είχε κατανοήσει αυτή την περίπλοκη και πολυσύνθετη δικτύωση και λειτουργία των μηχανισμών ηγεμονίας (όπως τις αποκαλούσε) συγκεκριμένα για τις χώρες της Δύσης.21 Θεωρούσε λοιπόν, εκείνη τη χρονική συγκυρία (δεκαετία του ’20), ότι η υπονόμευση και η ανατροπή ενός τόσο πολυδιάστατου κρατικού μηχανισμού από το προλεταριάτο, περνούσε μέσα από μια μακρόπνοη διαδικασία αναδιάταξης των συσχετισμών δυνάμεων μέσα από την εδραίωση της ιδεολογικής του ηγεμονίας πριν πρ
αγματοποιήσει το επαναστατικό άλμα. Είναι η γνωστή στρατηγική του πολέμου θέσεων, που είναι κατά τη γνώμη μας επίκαιρη στη Δύση μέχρι σήμερα.
Ας πούμε λίγα λόγια τώρα, για την ιδεολογία ως τέτοια.
1. Η ιδεολογία για τον Αλτουσέρ, είναι η «παράσταση» της φαντασιακής σχέσης του ατόμου με τις πραγματικές συνθήκες ύπαρξής του. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι δε φαντάζονται, με την ιδεολογία, τις πραγματικές συνθήκες ύπαρξής τους, τον πραγματικό κόσμο, αλλά κυρίως, με την ιδεολογία, αναπαριστούν τη σχέση τους με τις συνθήκες ύπαρξής τους, δηλαδή ο βιωματικός τροπισμός αυτών. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα πως η ιδεολογία δεν είναι μόνο παραπλανητική, αλλά έχει και ένα θετικό χαρακτήρα, είναι πραγματικές «χειρονομίες». Ο αδιαμφισβήτητος φενακιστικός της χαρακτήρας, μπορεί να ειδωθεί μόνο αφαιρετικά, ύστερα από την αναγωγή της στο πεδίο των κοινωνικών και πολιτικών πρακτικών. Αυτή η διαπίστωση, δεν ακυρώνει άραγε εν μέρει, τη πάγια λενινιστική πρακτική της «εισαγωγής της συνείδησης στην εργατική τάξη από έξω», από τους «ειδικούς» του κομμουνιστικού κόμματος;22
2. Η ιδεολογία έχει υλική υπόσταση. Η ιδεολογία υπάρχει μόνο ως ιδεολογική πρακτική, δηλαδή διαθέτει μετασχηματιστική δυναμική σαν κάθε κοινωνική πρακτική. Οι «ιδέες» δεν υπάρχουν μόνο στο νου, αλλά κινητοποιούν το άτομο προς πραγματοποίησή τους. Οι ιδέες δεν υπάρχουν, παρά μόνο στη διάσταση της υλοποίησής τους. Όπως είδαμε προηγουμένως, οι «ιδέες» και οι ιδεολογίες κωδικοποιούνται και παίρνουν υλική διάσταση στους ΙΜΚ. Αυτοί με τη σειρά τους, εγκαλούν τα άτομα να δράσουν σύμφωνα με τις επιταγές των ιδεών που αναπαράγουν.
3. Η ιδεολογία εγκαλεί τα άτομα ως υποκείμενα. Αυτό σημαίνει ότι εγκαλεί τα άτομα ως μοναδικά, ανεξάρτητα και αυθύπαρκτα υποκείμενα, λες και δε συμμετέχουν στις κοινωνικές σχέσεις, λες και δεν είναι «στοιχεία» των κοινωνικών δομών. Αποτελεί τον εσώτατο πυρήνα τηςλειτουργίας της ιδεολογίας, από εκεί απορρέει εντέλει, η απόκρυψη των ταξικών σχέσεων, φορέας των οποίων είναι αυτό το «υποκείμενο».
Η ιδεολογία έτσι, διαπλάθει τα συγκεκριμένα άτομα σε υποκείμενα και δεν είναι τίποτε άλλο από την υλική μορφή της λειτουργίας της. Ύστερα από όλα αυτά, είναι φανερή, θεωρούμε, η επιρροή του έργου του Λακάν στον ορισμό αυτό της ιδεολογίας. Την αξιολογούμε ως την κυριότερη επίδραση του γάλλου ψυχαναλυτή πάνω στο έργο του Λουί Αλτουσέρ.
Η έγκληση του ατόμου ως «υποκείμενο» που υλοποιείται από τους ΙΜΚ με συντονισμένο τρόπο, μας παραπέμπει εμμέσως στο συμβολικό επίπεδο της ύπαρξης του ατόμου του Λακάν. Το δίκτυο των ΙΜΚ μας θυμίζει τη λακανική συμβολική τάξη, που διαμεσολαβεί ως σύστημα αναφοράς, τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις των ατόμων. Είναι η βαθμίδα εκείνη με την οποία τα άτομα διατηρούν ενός είδους «απολογητική» στάση, αντίληψη με την οποία «φλερτάρει» κάποιες φορές στο άρθρο του ο Αλτουσέρ. Είναι τέλος, το συνεκτικό εκείνο πεδίο σημαινόντων, που εγκαλεί τα άτομα να επιθυμήσουν κατά τις αξιώσεις του – να δράσουν βάσει συγκεκριμένων ιδεολογικών επιταγών – διαμέσου πρακτικών, χειρονομιών και τελετουργικών, που διαθέτουν μία μορφή θετικότητας και υλικότητας. Επομένως, τηρουμένων των αναλογιών, οι ΙΜΚ του Αλτουσέρ δεν είναι η πολιτική «μετάφραση» του Μεγάλου Άλλου του Λακάν;23 Συμπέρασμα; Αυτός ο «εν γένει» φαντασιακός χαρακτήρας της ιδεολογίας, οδηγεί στον Αλτουσέρ στη θέση ότι πάντα με κάποιο τρόπο θα διαμεσολαβεί τη σχέση των ατόμων με τις κοινωνικές συνθήκες της ύπαρξής τους, δηλαδή ποτέ δε θα απαλλαγούμε από αυτήν τη λειτουργία. Άρα η ιδεολογία δεν έχει ιστορία.

(επίλογος)
Θα κλείσουμε την εργασία αυτή, αντλώντας έμπνευση από μία παρατήρηση που κάνει κάπου ο Πέρυ Άντερσον.24 Ο Λουί Αλτουσέρ, με τις αντιλήψεις του για την ιδεολογία που στερείται ιστορίας, τον υλισμό της συνάντησης και την ιστορία χωρίς τέλος, δεν είναι άραγε το «επιστημονικό» ανάλογο του Βάλτερ Μπένγιαμιν των «Θέσεων για τη φιλοσοφία της ιστορίας».25 Δεν καταστρώνουν και οι δύο (από διαφορετικές θεωρητικές αφετηρίες και σκοπιές) ένα σχέδιο επαναστατικής ανασυγκρότησης της μαρξιστικής θεωρίας, δομημένο στη βάση πολιτικού και φιλοσοφικού πεσιμισμού;
Όπως και να’ χει, η προσφορά του Αλτουσέρ στο μαρξισμό είναι ανεκτίμητη και πρωτοποριακή και γι’ αυτό πρέπει να τον διαβάσουμε!
Δήμος Ε

Πηγή: aformi.gr

Απορίες από τη Βίβλο (επιστολή στον Μπους)

2011-03-26T20:19:00.001+02:00

ΑΓΑΠΗΤΕ πρόεδρε Μπους. Σας ευχαριστώ που κάνετε τόσα πολλά για να εκπαιδεύσετε τον κόσμο στον λόγο και νόμο του Θεού. Έχω μάθει πολλά από εσάς και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί προτείνετε αλλαγή του Συντάγματος για να απαγορεύσετε τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων. Όπως είπατε, «ενώπιον Θεού ο μόνος γάμος που επιτρέπεται είναι εκείνος μεταξύ ανδρός και γυναικός». Προσπαθώ και εγώ να μοιραστώ αυτήν τη γνώση που μας παρέχετε με όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ. Οταν κάποιος, φέρ' ειπείν, ξεστρατίζει, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον ομοφυλοφιλικό τρόπο ζωής, του υπενθυμίζω αμέσως ότι στην Παλαιά Διαθήκη, Λευιτικόν 18,22, σαφώς αναφέρεται ότι «η ομοφυλοφιλία είναι απεχθής». Ομως, πρόεδρε αγαπημένε, χρειάζομαι τη συμβουλή σας για μερικούς άλλους νόμους του Θεού, που προκύπτουν από τα γραφόμενα στη Βίβλο και δεν ξέρω πώς να τους εφαρμόσω.
ΣΤΟ Λευιτικόν 25,44 αναφέρεται ότι μπορώ να έχω στη δούλεψή μου σκλάβους, άνδρες και γυναίκες, αρκεί να τους έχω αγοράσει από γειτονικά κράτη. Φίλος μου εδώ ισχυρίζεται ότι αυτό ισχύει μόνο για τους Μεξικανούς και όχι για τους Καναδούς. Μπορείς να διευκρινίσεις γιατί δεν μπορώ να έχω σκλάβο Καναδό;
ΘΑ ήθελα να πουλήσω την κόρη μου ως σκλάβα, όπως σαφώς μού επιτρέπει η Βίβλος (Εξοδος 21,7). Πείτε μου, παρακαλώ όμως, ποια θα ήταν σήμερα μια λογική τιμή να ζητήσω; (Σημειώστε ότι είμαι σχεδόν σίγουρος πως είναι παρθένα).
ΌΤΑΝ ρίχνω στα κάρβουνα έναν ολόκληρο ταύρο για θυσία, ξέρω ότι δημιουργεί μιαν ευχάριστη οσμή για τον Κύριο (Λευιτικόν 1,9). To πρόβλημα, όμως, είναι οι γείτονές μου. Ισχυρίζονται πως η μυρωδιά του καιόμενου ταύρου είναι απαίσια. Τι να κάνω - να τους πλακώσω στις μάπες για να μάθουν να μην παραπονιούνται γι' αυτά που αρέσουν στον Θεό;
ΕΧΩ ένα γείτονα, που επιμένει να εργάζεται τα Σάββατα. Η Έξοδος, 35,2, V σαφώς λέει ότι θα πρέπει αμέσως να θανατωθεί. Ερωτώ: είμαι ηθικά υποχρεωμένος να τον σκοτώσω ο ίδιος ή μπορώ να ζητήσω από την αστυνομία να μου κάνει την εξυπηρέτηση;
ΕΝΑΣ φίλος μου αισθάνεται πως, μολονότι το να τρως όστρακα είναι απεχθές (Λευιτικόν 11,10), είναι οπωσδήποτε λιγότερο απεχθές από την ομοφυλοφιλία. Εγώ δεν συμφωνώ. Μπορείτε εσείς να μας λύσετε τη διαφορά; Υπάρχουν, αγαπητέ πρόεδρε, βαθμοί απέχθειας;
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ, λέει στο Λευιτικόν 21,20. να πλησιάσω την Αγία Τράπεζα εφόσον έχω κάποιο πρόβλημα με την όρασή μου. Παραδέχομαι ότι φορώ γυαλιά πρεσβυωπίας. Πρέπει η όρασή μου να είναι 20/20 ή υπάρχει κανένας τρόπος να το κρύψω αυτό για να μπορέσω να πλησιάσω τον Θεό μου;
ΟΙ περισότεροι φίλοι μου κόβουν πολύ κοντά τα μαλλιά τους, ακόμα και γύρω απά τους κροτάφους, μολονότι αυτό ρητά απαγορεύεται στη Βίβλο - πάλι Λευιτικόν 19,27. Τι θάνατος τούς αρμόζει, πρόεδρε;
Ο ΘΕΙΟΣ μου έχει μια φάρμα. Παραβιάζει την εντολή (Λευιτικόν 19,19) έχοντας δύο διαφορετικά είδη καλλιεργειών στο ίδιο χωράφι. Αμαρτάνει και η θεία μου, φορώντας ενδύματα φτιαγμένα από δύο διαφορετικά είδη υφάσματος. Ο θείος βρίζει πολύ, επίσης. Και ερωτώ: είναι απαραίτητο, όπως γράφει στο ιερό βιβλίο (Λευιτικόν 24,10-16) να φωνάξουμε να έρθει κόσμος απ' όλα τα γύρω χωριά για να τους λιθοβολήσει μέχρι θανάτου; Δεν θα μπορούσαμε εμείς, μόνοι μας, σε μια σεμνή, ιδιωτική τελετή, να τους καίγαμε ζωντανούς, στο άψε-σβήσε;
ΓΝΩΡΙΖΩ. αγαπητέ πρόεδρε, ότι όλα αυτά τα θέματα τα έχετε σκεφθεί και μελετήσει εις βάθος και γι' αυτό είμαι σίγουρος ότι θα με βοηθήσετε. Σας ευχαριστώ ξανά που μας υπενθυμίζετε ότι ο λόγος του θεού είναι αιώνιος και απαράλλακτος. Θα πρέπει να είναι πράγματι πολύ σπουδαίο να έχει κάποιος τόσο στενή σχέση, όσο και εσείς, με τον Θεό και τον γιο του, ...πολύ καλύτερη, υποθέτω, απ' ό,τι εσείς με τον δικό σας πατέρα, ε;

από chain-mail

Η απάτη του μνημονίου

2011-03-20T00:29:00.001+02:00

Διαβάστε οπωσδήποτε εδώ:

http://www.aksioprepeiakantoxh.com/politiki/ellada/334-o-terastios-mithos-tou-mnimoniou.html

6χρονος δολοφονειται απο τους Ισραηλινους

2011-03-20T00:04:00.004+02:00

Αλλα αυτες τις παραβιασεις ανθρωπινων δικαιωματων δεν τις βλεπουν ΟΗΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ οπως "ειδαν" στη Λιβυη...

ΠΑΣΟΚ: Τι ελεγε για τους μεταναστες το 2008

2011-03-07T01:17:00.004+02:00

Κοιτα να δεις πως αλλαζουν τα πραγματα...

Για τα διοδια Ριου Αντιριου

2011-03-07T01:15:00.002+02:00

Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ ή 252 δισ. δραχμές. Από αυτά:
· Το 10% ( 74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.

· Το 40% ( 296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.

· Το υπόλοιπο 50% ( 370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)

Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία, δηλαδή 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους 736%.

Δεν είναι κι άσχημα!

Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ. δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.

Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.

(σ.σ. ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ: Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.)

Αυτού του είδους οι δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο) να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του και εφτά φορές άλλα τόσα στα επόμενα 31 χρόνια. Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μαλάκας; Ναι, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς.

Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής:

· 101 δισ. (δηλαδή όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και

· 579 δισ. (δηλαδή όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης.

Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα 2,7 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος. (Σχεδόν τρεις. Από εκεί πρέπει να βγήκε αυτό που λένε «Τρεις Γέφυρες»).

Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται ΣΔΙΤ- «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες.

Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 2,7 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ, ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.

Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.), δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια. Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της.

Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο) και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.

Αλλά το πιο άσχετο από όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν. Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό).

Υπό αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φεριμπότ.

Oλα αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

http://netakias.wordpress.com/2011/01/13/%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%86%CF%85%CF%81%CE%B1-%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9/

Από τους Κακοήθεις

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

http://diodiastop.blogspot.com/

Ασκήσεις καταστολής πλήθους στο Κιλκίς!

2011-03-07T01:04:00.005+02:00

Αποκαλυπτικο το βιντεο, δεν χρειαζονται σχολια:

Ανέστησαν τον τόπο τους χάρη στους μετανάστες

2011-03-07T00:55:00.001+02:00

Ο βραβευμένος δήμαρχος Ντομένικο Λουτσάνο, γνωστός και ως «Γκάντι της εποχής μας», αξιοποίησε το μεταναστευτικό ρεύμα για να αναζωογονήσει το σχεδόν εγκαταλε-λειμμένο χωριό Ριάτσε.

Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο και ρομαντικό, αλλά πράγματι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Για του λόγου το αληθές, αρκεί μια ματιά στο χωριό Ριάτσε της Καλαβρίας (Νότιας Ιταλίας), εκεί όπου οι μετανάστες γίνονται δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες και αντιμετωπίζονται όχι ως απειλή αλλά ως πνοή αναζωογόνησης και ανάπτυξης.

Οπως το «γαλατικό χωριό» των Γκοσινί και Ουντερζό αντιστάθηκε στους Ρωμαίους, έτσι και το ιταλικό χωριό Ριάτσε αποφάσισε, υπό την καθοδήγηση του δημάρχου Ντομένικο Λουτσάνο, να αντισταθεί στο συντηρητικό ιταλικό κατεστημένο (κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, Λέγκα του Βορρά, ιταλική μαφία κ.ά.).
Κινούμενος αντίθετα στους ξενοφοβικούς ανέμους που σαρώνουν από άκρη σε άκρη τη Γηραιά Ηπειρο, ο 52χρονος δήμαρχος δοκίμασε και κατάφερε να αναστήσει το χωριό του με τη βοήθεια μεταναστών (από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Κουρδιστάν, τη Σομαλία, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Ερυθραία κ.ά.).

Πόλη-φάντασμα
Αλλοτε γεμάτο ζωντάνια, το Ριάτσε είχε φτάσει τη δεκαετία του 1990 στο σημείο να κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια πόλη-φάντασμα. Ας όψεται το φαινόμενο της αστυφιλίας, στο πλαίσιο της οποίας ένα μεγάλο μέρος του ντόπιου πληθυσμού είχε αρχίσει, ήδη από το 1960, να εγκαταλείπει την περιοχή με κατεύθυνση τα ιταλικά αστικά κέντρα (Μιλάνο, Γένοβα, Τορίνο) ή το εξωτερικό (Γερμανία, ΗΠΑ).
Μάλιστα, η ερήμωση ήταν τέτοια, που σε κάποια φάση στην περιοχή δεν λειτουργούσε ούτε ένα κρεοπωλείο (για μπαρ και εστιατόρια, ούτε λόγος), ενώ ακόμη και το σχολείο κινδύνευε να μείνει χωρίς μαθητές.
Ωσπου ξαφνικά, τον Ιούλιο του 1998, 300 ψυχές (Κούρδοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά) ξεβράστηκαν από τη θάλασσα σε μια παραλία κοντά στο χωριό, στο ίδιο σημείο όπου παλαιότερα, το 1972, είχαν εντοπιστεί δύο σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα (δύο ελληνικά μπρούντζινα αγάλματα).

Το ουτοπικό όραμα έγινε και ταινία
Δάσκαλος εκείνη την περίοδο στο χωριό, ο Ντομένικο Λουτσάνο καλωσόρισε τους νεοφερμένους και προχώρησε στη σύσταση ενός συλλόγου με το μεγαλεπήβολο όνομα «Πόλη του Μέλλοντος» και άρχισε, σε συνεργασία με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, να προσφέρει στους μετανάστες δωρεάν στέγη, νερό και ηλεκτρικό. Σε αντάλλαγμα, εκείνοι εργάζονταν, οι άνδρες στις οικοδομές (ανακαινίζοντας σπίτια τα οποία ενοικιάζονταν σε τουρίστες) και οι γυναίκες στη χειροτεχνία φτιάχνοντας τουριστικά σουβενίρ.
«Ενας άνθρωπος είναι άνθρωπος, είτε διαθέτει νόμιμα έγγραφα είτε όχι. Οι φτωχότεροι των φτωχών θα σώσουν το Ριάτσε και σε αντάλλαγμα, θα σωθούν και οι ίδιοι από αυτό», διακήρυττε ο Λουτσάνο, ο οποίος με αυτό σύνθημα κατόρθωσε να κερδίσει ως ανεξάρτητος υποψήφιος τις εκλογές του 2004 και να εκλεγεί δήμαρχος (επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2009). Μάλιστα, το 2010 ανακηρύχθηκε τρίτος καλύτερος δήμαρχος στον κόσμο από τη διεθνή δεξαμενή σκέψης «City Mayors Foundation».
Ωστόσο, παρά τη διεθνή του αναγνώριση, ο Λουτσάνο, «ο Μαχάτμα Γκάντι της εποχής μας», όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, εξακολουθεί να έχει το ίδιο απλό και λιτό γραφείο απ' όπου ξεκίνησε την καριέρα του, με τις αφίσες του Τσε Γκεβάρα και των Ζαπατίστας, ενώ αγαπημένη του λέξη συνεχίζει να είναι η λέξη «ουτοπία».
Οσο για το Ριάτσε, το χωριό της Καλαβρίας με τους 1.726 κατοίκους (από τους οποίους, οι 250 είναι μετανάστες) αποτελεί πρότυπο ανάπτυξης (με αποτέλεσμα να επιστρέφουν σε αυτό ακόμη και όσοι το είχαν εγκαταλείψει). Το παράδειγμά του έχουν αρχίσει να το ακολουθούν και κάποια διπλανά χωριά, ενώ μέχρι τη Νότια Ιταλία ταξίδεψε πρόσφατα και ο σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς, προκειμένου να ζήσει από κοντά την «πραγματική ουτοπία» του Ριάτσε και να την κάνει ταινία με την ονομασία «Η Πτήση».

ΓΙΩΡΓΟΣΥ ΣΚΑΦΙΔΑΣ
ethnos.gr

Καθηγητής του Παπανδρέου - πρόταση για το ελληνικό χρέος

2011-03-07T00:21:00.007+02:00

Δείτε το ολόκληρο

Καθηγητής του Παπανδρέου - πρόταση για το ελληνικό χρέος

2011-03-07T00:21:00.004+02:00

Το πραγματικό κίνημα του τζάμπα

2011-03-07T00:15:00.002+02:00

Αρκετοί χαριτωμένοι κυβερνητικοί και μεγαλοδημοσιογράφοι,μιας και έχουν εξαντληθεί τα επιχειρήματα,προσπαθούν να χτυπήσουν "ηθικα" το κίνημα ανυπακοής.
Έχουν αυξηθεί λοιπόν οι αναφορές στο "κίνημα του τζάμπα" ή σε κάποιους "τζαμπατζήδες" που δεν πληρώνουν διόδια και εισητήρια στις συγκοινωνίες.
Το κίνημα του τζάμπα είναι υπαρκτό και σε αυτό συμμετέχουν οι ΠΑΡΑΚΑΤΩ.
-ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ που έχουν απορροφήσει ΤΖΑΜΠΑ μερικές δεκάδες δις ευρώ.
-ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ που με τον τελευταίο νόμο γλυτώνουν αποζημιώσεις απόλυσης,αυξήσεις στους μισθούς και πολλά ακόμη.
-ΟΙ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ που απολαμβάνουν δεκάδες φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις.
-ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ που με το fast track και τις αποικιοκρατικές συμβάσεις απαλλάσονται απο τη φορολογία και τις υποχρεώσεις της εργατικής νομοθεσίας.
-ΟΙ ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ που είναι γνωστό ότι εκπέμπουν χωρίς άδειες έναντι εκβιασμών και εξυπηρετήσεων.
-ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ που χρωστά δις ευρώ στις συγκοινωνίες και τους δήμους και σε πολίτες.
-ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ που είχε απλήρωτους τους ωρομίσθιους,που φέτος προσέλαβε αναπληρωτές στο ΤΖΑΜΠΑ και μετά τους έκανε την έκπληξη ότι ΘΑ πληρωθούν απο το ΕΣΠΑ.
-ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ που με το έτσι θέλω αρνείται να πληρώσει τους γιατρούς για τις εφημερίες τους.
Ας μην συνεχίσω τον κατάλογο των ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΩΝ.
Η διαφορά με τα άλλα κινήματα είναι ότι αυτό το κίνημα έχει γερές πλάτες.Έχει το νομικό οπλοστάσιο που του επιτρέπει να δρα "ΝΟΜΙΜΑ" και ανενόχλητο,ΕΙΔΙΚΑ με το έκτακτο καθεστώς του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ και της ΤΡΟΙΚΑΣ.Απέναντι σε όλους αυτούς είναι...σούζα οι γνωστοί ΜΕΓΑΛΟΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ και ούτε το όνομά τους δεν λένε.
Απέναντι στους πολίτες είναι μάγκες και μιλάνε πολυ άνετα για "τζαμπατζήδες".
Δικαιούνται και αυτοί μια θέση στο πραγματικό κίνημα του τζάμπα ως ΤΖΑΜΠΑ ΜΑΓΚΕΣ.
Να ξέρουν λοιπόν, τα παπαγαλάκια ότι κανέναν δεν πείθει η προσπάθεια ηθικής απαξίωσης του κινήματος "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" και όσο επαναλαμβάνουν τα περί "τζαμπατζήδων" τόσο αποδεικνύουν τη δουλικοτητά τους στους ΜΕΓΑΛΟΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ.

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Αποσπάσματα απο την ομιλία του δημάρχου της Marinaleda

2010-09-15T01:01:00.010+03:00

Η "ουτοπία" στην πράξη! - Μαριναλέντα!

2010-09-11T18:55:00.002+03:00

Εκδήλωση-Συζήτηση
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ MARINALEDA
ή αλλιώς...πως η ΟΥΤΟΠΙΑ γίνεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Oμιλητής: Juan Manuel Sanchez Gordillo (δήμαρχος της αυτόνομης κοινότητας την Μαριναλέντα)

ΔΕΥΤΕΡΑ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ στις 20:00
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ

H Marinaleda, μια κοινότητα 2645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνομικούς, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισμός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωμα.

"Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους! Εφαρμόζουμε μια συμμετοχική δημοκρατία, αποφασίζουμε για όλα, από τους φόρους ως τις δημόσιες δαπάνες, σε μεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες"

Σχετικοί σύνδεσμοι:
http://en.wikipedia.org/wiki/Marinaleda,_Spain (στα Αγγλικά)
http://www.marinaleda.com/, επίσημη ιστοσελίδα(στα Ισπανικά)
Ελληνικός τύπος:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=153783 (εναλλακτικά, σε ήχο το άρθρο από τον Τζιμάκο: http://vimeo.com/12655187 )

(δείτε ακόμα: viewtopic.php?f=20&t=1609&p=25642)

πηγή: http://www.votanikoskipos.blogspot.com/

[Μ] Σταγόνες Καπνού - Αδηφάγος Ουρανός

2010-08-30T13:56:00.003+03:00

2010-08-14T20:56:00.000+03:00

- Νομίζω πως το πρόβλημα δεν είναι μόνο στη Γαλλία. Όλη η Γη είναι ανάστατη με αυτό που λένε «παγκοσμιοποίηση». Ο μισός πλανήτης είναι βυθισμένος στη δυστυχία, αλλά ξυπνάει. Τεράστια είναι τα κύματα των προσφυγών και των μεταναστών από τις φτωχές προς τις πλούσιες χώρες. Στο μεταξύ, με την εξέλιξη της τεχνολογίας η ανεργία αυξάνεται όχι μόνο στις φτωχές, αλλά και στις πλούσιες χώρες. Όλες οι χώρες έχουν μπει σε έναν ανταγωνισμό αλληλοεξόντωσης, που θύμα έχει τον εργαζόμενο και τελικά τον άνθρωπο.

- Ζητούν από τους εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερο, να πληρώνονται λιγότερο και να καθυστερούν να βγουν στη σύνταξη. Η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο δραματική τα επόμενα χρόνια, όταν βιομηχανίες που απασχολούν σήμερα 1.000 εργαζόμενους θα δουλεύουν μόνο με 7 άτομα.

Οι εργάτες θα αντικατασταθούν από ρομπότ, τα πάντα θα αυτοματοποιηθούν και θα δουλεύουν με τηλεχειρισμό. Η οικονομία μιας χώρας θα συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια πλουσίων, ενώ το εργατικό δυναμικό θα περιοριστεί σε μερικές δεκάδες χιλιάδες εξειδικευμένα άτομα. Οι υπόλοιποι θα είναι άχρηστοι.

Προβληματίστηκε ο Εξιπερί.

- Όσο κι αν φαίνεται απίθανο, όλα αυτά μπορεί να συμβούν, σχολίασε σοβαρά. Η Γη μπορεί να ζήσει έναν εφιάλτη ανεργίας. Πιστεύω όμως ότι κάποια λύση θα βρεθεί. Οι άνθρωποι θα έχουν ελεύθερο χρόνο να ζήσουν και να χαρούν, να ταξιδέψουν, να διασκεδάσουν, να μάθουν, να ερωτευτούν.

»Για όλα αυτά, βεβαίως, χρειάζονται χρήματα ή κάποια μέσα. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, διότι χρειάζεται συνεννόηση και ένα κοινωνικό σύστημα, κάτι που μου είναι δύσκολο να το φανταστώ.

Μάλλον διασκέδαζε με τη συζήτηση το Παιδί του Γαλαξία, που ήρεμα πήρε τον λόγο:

- Μην ανησυχείτε, όλα αυτά τα περάσαμε κι εμείς. Φτάσαμε σε μία κατάσταση όπως την περιγράψατε. Φτάσαμε σε ένα τραγικό αδιέξοδο. Εκατομμύρια οι άνεργοι και όλος ο πλούτος σε λίγα χέρια. Με ελάχιστο προσωπικό δούλευαν οι βιομηχανίες, οι τράπεζες, τα πολυκαταστήματα, η γεωργία κ.τ.λ. Ξαφνικά η παραγωγή σταμάτησε, διότι κανείς δεν μπορούσε να αγοράσει τα προϊόντα. Προκλήθηκε μια οικονομική κρίση χωρίς προηγούμενο. Οι επιχειρηματίες παρέδωσαν τις επιχειρήσεις στους δήμους, οι τράπεζες έκλεισαν, οι συγκοινωνίες σταμάτησαν, όλα παρέλυσαν.

- Τότε έγινε πόλεμος ή επανάσταση, είπε ο Εξιπερί. Με τέτοιες καταστάσεις οι άνθρωποι αγριεύουν και αντιδρούν πρωτόγονα.

- Όχι, δεν έγινε τίποτε απ' όλα αυτά, τον βεβαίωσε το Παιδί του Γαλαξία. Η λύση βρέθηκε, και ήταν πολύ απλή. Συμφωνήθηκε να παρέχονται όλα τα προϊόντα και όλες οι υπηρεσίες δωρεάν. Καταργήθηκε εντελώς το χρήμα, ως άχρηστο μέσο.

»Όλα άρχισαν να λειτουργούν κανονικά με το αναγκαίο προσωπικό, αφού υπολογίστηκαν οι εργατοώρες για κάθε επιχείρηση και υπηρεσία και μοιράστηκαν στο σύνολο του πληθυσμού. Σήμερα καθένας μας υποχρεούται να δουλεύει για περίπου μία εβδομάδα τον χρόνο. Τον υπόλοιπο χρόνο είναι ελεύθερος να απολαμβάνει τα πάντα.

Με την απορία στα μάτια, ρώτησε ο Μικρός Πρίγκιπας:

- Όλα αυτά έγιναν αναίμακτα, χωρίς αντιδράσεις; Και πόσος χρόνος χρειάστηκε για να λειτουργήσει αυτό το σύστημα;

- Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος, απάντησε το Παιδί του Γαλαξία. Όλα έγιναν σχεδόν αυτόματα, διότι ήταν πλήρες το αδιέξοδο. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Οι πάντες ήταν άνεργοι και δεν μπορούσαν να αγοράσουν, οι βιομηχανίες, οι επιχειρήσεις, όλες οι λειτουργίες ήταν άχρηστες και οι ιδιοκτήτες τους βρέθηκαν στην ίδια μοίρα με τους άλλους ανέργους. Με την τεχνολογία φτάσαμε σε υπερπαραγωγή αγαθών, τα οποία μπορούσαν όλοι να απολυόσουν δωρεάν. Αυτή ήταν η μία λύση. Η άλλη ήταν να καταστρέψουμε τα πάντα και να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή. Νομίζω πως το ίδιο θα γίνει και στη Γη.

7 Μαΐου 2002

*απόσπασμα από το βιβλίο "Αν τρελαθεί ο Αυτοκράτορας" του Βίκτωρα Νέτα

Να κάνω μια ευχή, κάποτε θα ακουστεί και θα πιάσει*

2010-08-14T20:54:00.001+03:00

Και καθώς θα βλέπουμε όσα θα γίνονται σήμερα, θα γυρίζουμε προς τα πίσω τον χρόνο, για να δούμε τη διαδρομή κάθε τόπου μέσα σ' αυτόν τον αιώνα. Δεν θα κάνουν το ίδιο στη Γη. Με πυροτεχνήματα θα σκεπάσουν το παρελθόν, σαν να θέλουν να το ξεχάσουν, αλλά και για να εξωραΐσουν το παρόν, έστω για λίγες ώρες. Με πυροτεχνήματα χαιρετίζουν την ελπίδα για το μέλλον, που πιστεύουν ότι θα είναι καλύτερο. Πάντα το ίδιο πίστευαν και θα συνεχίσουν να πιστεύουν.

- Νομίζω πως άρχισαν οι γιορτές, είπε ο Μικρός Πρίγκιπας. Εκεί στα μικρά νησάκια του Ειρηνικού Ωκεανού. Βγήκαν στην ακτή και χορεύουν. Νομίζω πως είναι τα νησιά Κιριμπάτι, όμορφα, γεμάτα κοράλλια νησάκια, με ανθρώπους ευτυχισμένους.

- Εκεί έχουν ορίσει τον μεσημβρινό αλλαγής της μέρας, είπε ο Εξιπερί. Δεν ξέρω αν είναι ευτυχισμένοι. Ξέρω πως είναι φτωχοί και πολύ πίσω από τον υπόλοιπο κόσμο.

Κούνησε το κεφάλι του το Παιδί του Γαλαξία και παρατήρησε:

- Ήταν ευτυχισμένοι, πριν τους ανακαλύψουν οι πολιτισμένοι. Ψάρευαν στα καθαρά νερά του ωκεανού, έτρωγαν καρύδες και ό,τι άλλο τους έδινε η γη τους. Επί βασίλισσας Βικτορίας όμως, τους ανακάλυψαν οι Βρετανοί - ή μάλλον ανακάλυψαν ότι τα όμορφα νησιά τους είχαν πλούσια κοιτάσματα από φωσφορικά άλατα. Για να τους «εκπολιτίσουν», όπως τους είπαν, ίδρυσαν το 1892 την αποικία των νησιών Γκίλμπερτ και Έλις και άρχισαν την εξόρυξη των αλάτων στο νησί Μπανάμπα. Το 1980 οι ιθαγενείς είδαν αυτό το νησί να εξαφανίζεται από τον «τυφώνα» της εξόρυξης. Δεν άφησαν ούτε ένα γραμμάριο αλάτων οι... πολιτισμένοι της βρετανικής αυτοκρατορίας.

- Έχασαν ένα νησί, αλλά κέρδισαν την ανεξαρτησία τους, παρατήρησε ο Εξιπερί. Νομίζω πως το 1979 έπαψαν να είναι βρετανική αποικία.

- Ναι, αφού τους πήραν τον πλούτο τους, τους έδωσαν την ανεξαρτησία. Κατάφεραν όμως να τους διχάσουν. Η αποικία κόπηκε σε δύο ανεξάρτητα κράτη, το Κιριμπάτι και το Τουβάλου, των νησιών Έλις, είπε το Παιδί του Γαλαξία. Το Κιριμπάτι, για να αντιμετωπίσει τη φτώχεια που έφερε η καταστροφή, άρχισε δικαστικό αγώνα κατά της Βρετανίας. Κέρδισε μια αποζημίωση, αλλά όχι και τα δικαστικά έξοδα.

- Θα πρέπει όμως να ξανάγιναν ευτυχισμένοι οι ιθαγενείς, όταν η χώρα τους έπαψε να είναι αποικία, σχολίασε ο Μικρός Πρίγκιπας. Εγώ τους βλέπω να είναι χαρούμενοι στη σημερινή γιορτή.

Το Παιδί του Γαλαξία έδειξε προς τα δεξιά ένα μεγάλο «παράθυρο» στην οθόνη του ουρανού και είπε:

- Δείτε μερικές εικόνες σχετικά πρόσφατες και θα καταλάβετε. Πριν φύγουν οι Βρετανοί, άφησαν πίσω τους ακόμη μια καταστροφή. Το 1957 έκαναν κοντά στο νησί Κιριμπάτι την πρώτη τους πυρηνική δοκιμή. Δείτε τις συνέπειες. Ούτε οι μεγάλοι τυφώνες, που σαρώνουν τον Ειρηνικό, δεν προκαλούν τέτοιες καταστροφές.

Έσκυψε το κεφάλι ο Εξιπερί και συμπλήρωσε:

- Δυστυχώς και η χώρα μου στην αποικία της, τη γαλλική Πολυνησία, έκανε έως το 1992 πυρηνικές δοκιμές. Η τελευταία, νομίζω, ήταν στην πόλη Μουρουρόα, που την κατέστρεψε. Γιατί όμως;

- Γιατί οι άμοιροι ιθαγενείς δεν μπορούν να αντιδράσουν, απάντησε το Παιδί του Γαλαξία. Πού θα βρουν το δίκιο τους; Στον ΟΗΕ; Δεν υπάρχουν δικαστήρια για τους ισχυρούς πάνω στη Γη.

- Νομίζω πως οι πυρηνικές δοκιμές απαγορευτήκαν, παρατήρησε ο Μικρός Πρίγκιπας. Τώρα θα πρέπει να βρήκαν την ησυχία τους οι κάτοικοι των νησιών του Ειρηνικού Ωκεανού. Άλλωστε, γιατί τον είπαν Ειρηνικό;

- Οι πυρηνικές δοκιμές απαγορεύτηκαν, όχι όμως και οι άλλες καταστροφές, εξήγησε το Παιδί του Γαλαξία. Κάθε άλλο παρά Ειρηνικός είναι ο ωκεανός, τουλάχιστον από τότε που τον ανακάλυψαν οι θαλασσοπόροι. Μετά τους Βρετανούς και τους Γάλλους, πήγαν οι Αμερικανοί να «εκπολιτίσουν» τους ιθαγενείς, οι οποίοι, μη έχοντας τι άλλο να πουλήσουν, πούλησαν τη θάλασσα. Το 1986 αναγκάστηκαν να υπογράψουν συμφωνία με τις ΗΠΑ και να παραχωρήσουν μόνο για 60 εκατομμύρια δολάρια τις αλιευτικές τους περιοχές.

Σκεπτικός ο Μικρός Πρίγκιπας προσπάθησε να κάνει λογαριασμούς και είπε:

- Κάτι είναι κι αυτό για τους 73.000 κάτοικους του Κιριμπάτι. Μπορούν να είναι ευτυχισμένοι.

- Πώς μπορούν να είναι, αφοί ανήκαν στους πιο φτωχούς του πλανήτη; αναρωτήθηκε το Παιδί του Γαλαξία. Το κατά κεφαλήν τους εισόδημα είναι μόλις 730 δολάρια και η χώρα τους βρίσκεται στην 189η θέση ανάμεσα στις 192 χώρες του πλανήτη. Το μόνο που τους απέμεινε είναι να αποδεχτούν τις προτάσεις των πολυεθνικών να επιτρέψουν την ταφή των βιομηχανικών αποβλήτων στις λιμνοθάλασσες των νησιών τους. Αλλά και χωρίς να το αποδεχτούν, αυτό ήδη γίνεται παράνομα από τους συγχρόνους πειρατές εμπόρους των αποβλήτων του θανάτου. Οι ιθαγενείς ήταν ευτυχείς και υγιείς, ζώντας μέσα στη φύση των νησιών τους. Τώρα δεν είναι. Πεθαίνουν από τις ασθένειες του πολιτισμού, χωρίς καν να γνωρίσουν όλες τις όψεις του. Στο Κιριμπάτι δεν έχουν καθημερινές εφημερίδες, ούτε και τηλεοπτικό σταθμό. Τα αυτοκίνητα είναι ελάχιστα και μόλις οι 22 στους 1.000 κα-τοίκους έχουν τηλέφωνο. Κάποιοι, ας πούμε πλούσιοι, έχουν βίντεο και ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Μελαγχολικός από τις άλλες εικόνες που έβλεπε ο Εξιπερί στο παράθυρο της μεγάλης οθόνης του ουρανού, είπε:

- Δεν ξέρω τι να πω. Σε πολλές περιοχές του πλανήτη μου τα πράγματα είναι χειρότερα από τότε που έφυγα από τη Γη για το ταξίδι με τον Μικρό Πρίγκιπα στον Γαλαξία. Είμαστε στο τέλος του αιώνα και το Κιριμπάτι, που υποτίθεται ότι υποδέχεται τη νέα χιλιετία, βρίσκεται ακόμη στις αρχές του αιώνα. Και όμως οι κάτοικοί του γιορτάζουν, χαίρονται και ελπίζουν. Τι άλλο τους απομένει;

- Ίσως στις αρχές του αιώνα -ή μάλλον στους προηγούμενους- να ήταν καλυτέρα, πρόσθεσε ο Μικρός Πρίγκιπας. Δεν είναι όμως μέρα για να μελαγχολήσουμε. Κοιτάξτε πώς υποδέχονται στα άλλα μέρη το 2000. Είναι φαντασμαγορικό το θέαμα. Όλοι γιορτάζουν, χορεύουν, αγκαλιάζονται, φίλιουνται και εύχονται. Κοιτάξτε τα παιδιά. Όλοι τους έχουν γίνει παιδιά. Ποτέ άλλοτε δεν τους είδα έτσι τους ανθρώπους της Γης, ενωμένους και χαρούμενους να πιάνονται χέρι χέρι άγνωστοι μεταξύ τους. Δεν θα μπορούσε να ήταν πάντοτε έτσι, να μην τελείωνε ποτέ αυτό το πανηγύρι της χαράς και της ελπίδας; Είναι ένα πανηγύρι που φέρνει στην ιδία μοίρα πλουσίους και φτωχούς κάτω από βεγγαλικά και πυροτεχνήματα.

Το Παιδί του Γαλαξία κοίταξε με συμπάθεια τον Μικρό Πρίγκιπα και τον Εξιπερί, που είχαν αφεθεί να θαυμάζουν το φαντασμαγορικό θέαμα της Γης, τις εικόνες να αλλάζουν με την αργή περιστροφή της. Οι μεγάλες πρωτεύουσες ανταγωνίζονταν η μία την άλλη στην υποδοχή του νέου χρόνου. Ύστερα από αρκετή ώρα είπε:

- Το μεγάλο θέαμα ήταν πάντοτε η παρηγοριά, η ψευδαίσθηση που πρόσφεραν στους φτωχούς για να τους παραπλανήσουν. Και δεν είχαν πρόβλημα οι πλούσιοι να ξοδέψουν για θεάματα. Το πανηγύρι άρχισε από το φτωχό Κι-ριμπάτι και θα κλείσει πάλι στον Ειρηνικό, στις Δυτικές Σαμόα, το ίδιο φτωχές, δίπλα στις εξίσου φτωχές αμερικανικές Σαμόα. Τα φώτα αρχίζουν να σβήνουν. Αύριο όλα θα είναι ίδια, όπως πριν από το μεγάλο πανηγύρι. Μόνο ο χρόνος θα μετράει από το 2000.

- Να κάνω μια ευχή; ρώτησε ο Μικρός Πρίγκιπας.

- Να κάνεις. Και μακάρι να μπορούσαν να την ακούσουν όλοι οι άνθρωποι, είπε το Παιδί του Γαλαξία. Η ευχή σου είναι και ευχή μου, που την επαναλαμβάνω χρόνια τώρα. Κάποτε θα πιάσει. Δεν μπορεί, θα πιάσει.

4 Ιανουαρίου 2000

*απόσπασμα από το βιβλίο "Αν τρελαθεί ο Αυτοκράτορας" του Βίκτωρα Νέτα

Από το παρελθόν βλέπουμε το μέλλον*

2010-08-14T20:52:00.001+03:00

- Τώρα που γύρισε η Γη, βλέπω ότι περίπου ο μισός πλανήτης είναι στο σκοτάδι, δεν είναι φωταγωγημένος, τον διέκοψε ο Μικρός Πρίγκιπας.

- Ναι, συμφώνησε το Παιδί του Γαλαξία. Είναι σαν αυτό το κομμάτι να βρίσκεται ακόμη στον 19ο αιώνα και θα αργήσει να φτάσει στον 20ό. Αλλά δεν έχει σημασία που δεν γνώρισε την τεχνολογία. Σημασία έχει που την υφίσταται και την πληρώνει με φτώχεια και δυστυχία τόση, που δεν υπήρχε άλλοτε.

Σκεπτικός ο Εξιπερί στράφηκε στο Παιδί του Γαλαξία:

- Γιατί αυτή τη σοφία που αποκτήσατε εσείς εδώ, στον μακρινό Γαλαξία, δεν τη μεταδίδετε και στους ανθρώπους της Γης; Μήπως δεν μπορείτε, ή δεν θέλετε να γίνουν και αυτοί ευτυχισμένοι;

- Μπορούμε, αλλά θα αποτύχουμε. Τη σοφία αποκρυπτογράφησης της Φύσης δεν τη διδάσκεσαι, αλλά την ανακαλύπτεις μέσα σου, στον μικρόκοσμο, που είναι το ίδιο θαυμαστός όσο και ολόκληρος ο κόσμος. Πρέπει, όμως, πρώτα να παραμερίσεις τον εγωισμό και τη ματαιοδοξία. Να παραδοθείς στην ομορφιά, όπως στον έρωτα, όχι, όμως, μόνο για μερικές στιγμές. Να βρεθείς σε μια διαρκή ερωτική ιεροτελεστία, να δίνεις και να παίρνεις άδολα, χωρίς υπολογισμούς και υστεροβουλίες. Άλλωστε, πέρασαν από τη Γη τόσοι σοφοί και ποιητές, που τα είπαν σχεδόν όλα. Έγιναν επαναστάσεις όμοιες με τις εκρήξεις της άνοιξης. Αλλά, όταν έγιναν καθεστώς -και καταλαβαίνετε τι εννοώ-, δημιούργησαν ένα καινούργιο κατεστημένο, που αντέγραψε τις μεθόδους του προηγούμενου, το οποίο ανέτρεψαν.

- Μήπως η λύση θα ήταν μια διαρκής επανάσταση; πρότεινε ο Εξιπερί.

- Ναι, αλλά μέσα σε κάθε άνθρωπο, για την ανακάλυψη της σοφίας, απάντησε το Παιδί του Γαλαξία. Και αυτή η σοφία να μη μετατραπεί σε νόμους και περιορισμούς, να μη γίνει εξουσία, να μη γίνει ούτε καν θρησκεία με ιεραρχίες και τα παρόμοια. Το καθετί είναι ένα κομμάτι από τα άπειρα κομμάτια που συνθέτουν αυτό που άλλοι ονομάζουν Φύση και άλλοι Θεό. Αν αφαιρέσεις ένα κομμάτι, τότε ανατρέπεται η ισορροπία και χάνονται όλα. Άρα όλα είναι της ίδιας αξίας, ίσα μεταξύ τους.

- Μπορούμε να δούμε το μέλλον ή, έστω, να κάνουμε κάποια πρόβλεψη; ρώτησε σοβαρά προβληματισμένος ο Εξιπερί.

- Το μέλλον είναι η ελπίδα ότι θα ανακαλυφθεί η σοφία που οι άνθρωποι έχουν μέσα τους και γύρω τους, αποκρίθηκε το Παιδί του Γαλαξία. 'Έχουν ανακαλύψει ένα μέρος μόνο, άλλοι μικρότερο και άλλοι μεγαλύτερο. Τι είναι, όμως, το μέγεθος της Γης μέσα στο Σύμπαν; Απειροελάχιστο, σχεδόν ασήμαντο για να χωρέσει όλη τη σοφία, έτσι όπως την αναζητούν οι άνθρωποί της σπαταλώντας τον χρόνο σε μάταια και ανόητα. Έχουμε, όμως, καιρό να τα συζητήσουμε αυτά, αφοί δούμε πώς θα τρέξει πάνω στη Γη ο επόμενος χρόνος που θα κλείσει τη χιλιετία.

24 Δεκεμβρίου 1999

*απόσπασμα από το βιβλίο "Αν τρελαθεί ο Αυτοκράτορας" του Βίκτωρα Νέτα

Πόσο μας λείπει ένας πανικός μπροστά στην ομορφία*

2010-08-14T20:50:00.002+03:00

- Βρέχει; ρώτησε ο Μικρός Πρίγκιπας.

- Κάπου μακριά, αποκρίθηκε το Παιδί του Γαλαξία. Αυτό που άκουσες είναι μουσική.

- Είναι η Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν, αν δεν κάνω λάθος, είπε ο Εξιπερί.

- Ναι, είναι η μουσική που αντέγραψε από τη Φύση ο Μπετόβεν, διαβεβαίωσε το Παιδί του Γαλαξία. Τη συνέθεσε κουφός, δηλαδή χωρίς να ακούει τους θορύβους των ανθρώπων, αλλά τους ήχους της Φύσης, που είχαν επεξεργαστεί τα μικροτσίπ της ψυχής του. Αυτοί οι ήχοι λιγοστεύουν στη Γη. Μέσα στις πόλεις δεν υπάρχουν καθόλου. Τους έχουν εξαφανίσει οι θόρυβοι της τεχνολογίας, αναστέναξε το Παιδί του Γαλαξία.

- Ξημερώνει, είπε ο Μικρός Πρίγκιπας, και από εδώ η ανατολή είναι όπως στον μικρό μου πλανήτη. Φαίνονται όλα διάφανα και καθαρά.

- Είναι μια καλή ώρα για να δούμε τώρα και την άλλη πλευρά της Γης, εκεί που τώρα ξημερώνει. Κοιτάξτε πώς αγριεύουν οι πόλεις της Αμερικής. Κοιτάξτε τους σκλάβους μέσα στους γυάλινους πύργους, που χτυπούν δαιμονισμένα τους υπολογιστές.

- Αυτοί είναι οι κυρίαρχοι της Γης, είπε ο Εξιπερί. Εκεί που δείχνεις είναι το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, από όπου κατευθύνεται η οικονομία του πλανήτη μου.

Γέλασε συγκαταβατικά το Παΐδι του Γαλαξία.

- Αυτό κι αν είναι ανοησία! είπε. Τους έχω παρατηρήσει πολλές φορές να πληκτρολογούν την ανθρώπινη απληστία και ματαιοδοξία. 'Έφτασαν να μετακινούν από τη μια στην άλλη άκρη του πλανήτη 1.000 δισεκατομμύρια δολάρια τη μέρα, αυξάνοντας ισόποσα τη δυστυχία των φτωχών και τη δική τους. Δεν τους μένει καιρός ούτε για ένα χάδι

ούτε για ένα ανθρώπινο φιλί. Παίζουν τον πλούτο και χάνουν τη ζωή. Αυτό γίνεται χιλιάδες χρόνια πάνω στη Γη, που έχει γεμίσει από μνημεία της ματαιοδοξίας που τα έ-χετε κάνει μουσεία, αλλά δεν διδάσκεστε τίποτε. Χιλιάδες παλάτια άχρηστα, όπου στεγάζονταν η μοναξιά και ΐ] πλήξη βασιλιάδων, αρχόντων και δικτατόρων. Τεράστια παλάτια για να αισθάνονται δέος και να τρέμουν οι υπήκοοί τους. Το ίδιο συνεχίζεται και τώρα, μόνο που τους ψηφίζετε για να σας κυβερνούν, δηλαδή για να φροντίζουν να μην παραβιάζετε τους νόμους τους. Δεν είναι παράλογο;

- Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, μου προκαλεί πανικό, συμφώνησε ο Μικρός Πρίγκιπας, αν και δεν το έχω γνωρίσει, γιατί στον πλανήτη μου είμαι μόνος, χωρίς αφέντη.

- Τη λέξη «πανικός» τη χρησιμοποιούμε για την άνοιξη εμείς στον Γαλαξία, είπε το παιδί.

- Είναι εκπληκτικό! παρατήρησε ο Εξιπερί. Τη χρησιμοποίησε και ο Στραβίνσκι για ένα έργο του, την Ιεροτελεστία της Άνοιξης.

- Ναι, είπε το Παιδί του Γαλαξία, η άνοιξη είναι ο πανικός της Φύσης μπροστά στην ομορφιά. Κάποτε θα τον ανακαλύψουν αυτόν τον πανικό οι άνθρωποι της Γης. Τώρα, όμως, εκεί είναι καλοκαίρι. Και έχετε ακόμη έναν μακρύ χειμώνα, που δεν μπορώ να προβλέψω πόσο θα κρατήσει.

15 Ιουλίου 1997

*απόσπασμα από το βιβλίο "Αν τρελαθεί ο Αυτοκράτορας" του Βίκτωρα Νέτα

[Μ] Εν Λευκώ

2010-08-14T19:00:00.005+03:00

Εν λευκώ - Τους βλέπω

Εν Λευκώ - Ζήσε για πάντα

Εν Λευκώ - Σκιάχτρα

Για το χρέος φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι! Ή μήπως όχι;;

2010-08-13T23:03:00.004+03:00

Με βάση τα (τραβηγμένα) στοιχεία των καναλιών, το χρέος λόγω των νέων δημοσίων υπαλλήλων είναι περίπου 3% της συνολικής διόγκωσης του χρέους τα τελευταία χρόνια!
Δείτε το αρχείο παρακάτω αναλυτικά:

download pps

Πορείες...Παντού!!!

2010-08-13T23:00:00.001+03:00

"Πορεία στην παραλία του Λαφονησίου ενάντια στα επιχειρηματικά σχέδια τσιμεντοποίησης της περιοχής πραγματοποίησαν χθες εκατοντάδες νεολαίοι που συμμετέχουν στο Εναλλακτικό Κάμπινγκ της Νεολαίας Συνασπισμού. Την αρχική έκπληξη των Ελλήνων και ξένων λουομένων διαδέχθηκε η επιδοκιμασία, αφού οι επισκέπτες έδειξαν να συμμερίζονται τη θέση των νέων για να προστατευτεί η περιοχή από επιχειρηματικά συμφέροντα που θα αλλοιώσουν το μοναδικό φυσικό περιβάλλον του Λαφονησίου.
Η πρωτότυπη κινητοποίηση έγινε περίπου στις 1 το μεσημέρι χθες όταν κατέφθασαν στο Λαφονήσι 8 λεωφορεία τα οποία μετέφεραν περίπου 500 νέους, οι οποίοι συμμετέχουν στο εναλλακτικό κάμπινγκ της Νεολαίας Συνασπισμού που πραγματοποιείται στην Κίσαμο. Τη στιγμή εκείνη η παραλία ήταν κατάμεστη από κόσμο, ο οποίος έδειξε να ξαφνιάζεται από τη μαζική παρουσία των νεολαίων. Κρατώντας πανό και φωνάζοντας συνθήματα όπως "Ενάντια στης φύσης τη λεηλασία / αγώνας για γη και ελευθερία" ή "Δωμάτια με θέα, σεζλόνγκ, ξενοδοχεία / πάρτε τα κουβαδάκια σας και σ' άλλη παραλία", οι νέοι έκαναν πορεία ανάμεσα στους λουόμενους μοιράζοντας ταυτόχρονα φυλλάδια. "Παλεύουμε για το αυτονόητο... οι θάλασσες, οι παραλίες, τα δάση, το περιβάλλον, ό,τι αφορά στις ανάγκες των ανθρώπων να μην αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης από ιδιώτες - επιχειρηματίες που ο μοναδικός τους στόχος είναι το κέρδος", αναφέρονταν, μεταξύ άλλων, στο έντυπο υλικό που μοιράστηκε. "Το Λαφονήσι κινδυνεύει από τις ορέξεις επιχειρηματικών κέντρων εδώ και πολλά χρόνια τώρα. Στόχος τους είναι να φυτέψουν τσιμεντένια μεγαθήρια - ξενοδοχεία σε μια περιοχή πλούσιου φυσικού κάλλους, ελεύθερης πρόσβασης και χαρακτηρισμένης ως Natura 2000. Οι αγώνες των κατοίκων απέτρεψαν την υλοποίηση αυτών των σχεδίων, αλλά το Λαφονήσι συνεχίζει να κινδυνεύει, επειδή η Περιφέρεια αρνείται να εκτελέσει τα καθήκοντά της", σημειώνονταν ακόμα, ενώ τονίζονταν η ανάγκη "να υπογραφεί τώρα από την Περιφέρεια η χωροταξική μελέτη του Δήμου Ιναχωρίου που ενσωματώνει την ειδική περιβαλλοντική μελέτη και αποτελεί ασπίδα προστασίας για το Λαφονήσι". Επίσης, στο φυλλάδιο της Νεολαίας Συνασπισμού τονίζονταν: "Πρέπει να υπογραφεί τώρα επειδή: - Η υπογραφή της μελέτης διασφαλίζει το Ελαφονήσι από τις ορέξεις των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. - Η καθυστέρηση της υπογραφής, τώρα που η κυβέρνηση σχεδιάζει να παραδώσει σε ιδιωτικά συμφέροντα τον δημόσιο πλούτο, αποτελεί σήμα κινδύνου για το Ελαφονήσι. - Οι εκπρόσωποι του δημοσίου, όπως ο γ.γ. της Περιφέρειας κ. Καρούντζος, οφείλουν να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον και να πάψουν να λειτουργούν ως υποχείρια ιδιωτικών συμφερόντων". "ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ Η ΠΕΡΙΟΧΗ" Το μέλος της Νεολαίας Συνασπισμού Σπύρος Ραπανάκης μιλώντας στους δημοσιογράφους ανέφερε μεταξύ άλλων: "Παρόλο που η περιοχή είναι χαρακτηρισμένη ως προστατευόμενη περιοχή Natura 2000 δεν έχει σταματήσει η προσπάθεια ώστε αυτή η παραλία να τσιμεντοποιηθεί, με στόχο να γίνουν υπερπολυτελή ξενοδοχεία που θα έχουν θέα τη θάλασσα, καταστρέφοντας όλο το φυσικό κάλλος της περιοχής. Εμείς ως Νεολαία Συνασπισμού βρισκόμαστε εδώ για να αντιπαρατεθούμε και να πιέσουμε κατ' αρχάς την Περιφέρεια να υπογράψει τη χωροταξική μελέτη του Δήμου Ιναχωρίου η οποία κατοχυρώνει ότι η περιοχή είναι προστατευόμενη". Το μέλος της Νεολαίας Συνασπισμού Μαρία Ζαγγανά σημείωσε: "Θεωρούμε ότι η θάλασσα, τα δάση, οι παραλίες πρέπει να είναι ελεύθεροι χώροι, να είναι προσβάσιμοι για όλους και να μην είναι πηγή εκμετάλλευσης για κανένα".
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΥΟΜΕΝΟΥΣ Έκπληξη... και επιδοκιμασία
Έκπληκτοι παρατηρούσαν τη μαζική πορεία των νεολαίων του Συνασπισμού οι Έλληνες και ξένοι επισκέπτες που απολάμβαναν εκείνη την ώρα το μπάνιο τους. Ωστόσο, όταν ενημερώθηκαν για τον σκοπό της διαμαρτυρίας έδειξαν να επιδοκιμάζουν την κινητοποίηση ενάντια στη τσιμεντοποίηση της περιοχής.
Ζάνα από τη Σερβία: "Συμφωνώ με την κινητοποίηση. Νομίζω ότι τα ξενοδοχεία θα καταστρέψουν αυτό το καταπληκτικό τοπίο". Άρτεμις από Γερμανία: "Δεν συμφωνώ καθόλου με την ιδέα να χτιστούν ξενοδοχεία εδώ πέρα. Πρέπει να μείνει παρθένος ο τόπος. Γι' αυτό είναι πολύ ωραία εδώ. Χτίστηκαν αρκετά ξενοδοχεία ήδη και φτάνει πια".
Άρης από Χανιά: "Είμαστε υπέρ του να παραμείνει το περιβάλλον της περιοχής ως έχει".
Μιλένα από τη Σερβία: "Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι εδώ και είναι πολύ όμορφα. Είναι τόσο όμορφα που δεν το πίστευα. Όταν έμαθα τον λόγο που ήρθαν οι άνθρωποι αυτοί εδώ συμφώνησα μαζί τους. Είναι πραγματικά κακό να θέλουν κάποιες ομάδες να καταστρέψουν αυτό το τοπίο". Αλεξία από Γιάννενα: "Η παραλία είναι υπέροχη. Είναι φανταστική. Αν χτιστούν ξενοδοχειακές μονάδες νομίζω ότι θα καταστραφεί το περιβάλλον. Η κίνηση και η πορεία που κάναν τα παιδιά νομίζω ότι είναι πολύ σωστή. Η παραλία έχει πάρα πολύ τουρισμό και νομίζω ότι αν χτιστούν ξενοδοχεία θα καταστραφεί αφού θα γεμίσει με πάρα πολύ κόσμο"."

πηγή

Φτου κι απ' την αρχή!

2010-06-15T02:54:00.004+03:00

Έβλεπα σήμερα στο skai μια εκπομπή για τον ΟΣΕ, στην οποία παρουσιάστηκε το εξής εντυπωσιακό στοιχείο: ο ΟΣΕ έχει την δεύτερη μεγαλύτερη ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα, μετά την εκκλησία. Το εκπληκτικό είναι ότι το 65% της περιουσίας αυτής είναι σε λωρίδες, λόγω των γραμμών μεταφοράς των τρένων! Ούτε ολόκληρο το δίκτυο σιδηροδρόμων δεν μπορεί να ξεπεράσει την περιουσία της εκκλησίας!!!

Ο μεγαλύτερος καπιταλιστής στην Ελλάδα, που εκμεταλλεύεται ό,τι πιο αγαθό, την πίστη χιλιάδων συνανθρώπων μας...

Ο Νίκος Καζαντζάκης για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ

2010-06-02T15:47:00.011+03:00

"Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα "Γράμματα" της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι· απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς· ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα· οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.

Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

Έπειτα σκορπίσαμε. Άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι διορίστηκαν κι ησύχασαν. Όταν τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν τους βλέπω από ευγένεια – φοβούμαι μήπως θυμηθούν και κοκκινίσουν. Μα σήμερα δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Μόλις πρόβαλα στο μικρό ξενοδοχείο του Διονύσου, να ο φίλος μου με το μπαστούνι του, με το καπέλο γυριστό, να μην τον κάψει ο ήλιος γλυκοκουβέντιαζε με πέντ’ έξι κοπέλες. Πώς πάχυνε! Τα μάτια του ήταν πρησμένα, τα μάγουλά του κρέμουνταν, το πηγούνι του αναπαύονταν απάνου στο διπλό προγούλι.

-Πώς πάχυνες! του είπα.
-Ναι, πήρα τον κατήφορο. Στρώνω τραπέζι για τα σκουλήκια. Γεροντόπαχο. Δε σκοτίζομαι πια για τίποτα, δεν μπορώ να αφομοιώσω καμιά καινούρια ιδέα. Είμαι ήσυχος.
Και σε λίγο πρόσθεσε:

-Άλλαξαν οι συνήθειές μου. Παντρεύτηκα βλέπεις. Δεν περπατώ πια, βαριέμαι. Αγαπώ τις απλές κουβέντες, τη μαστίχα και τα παιδιά μου.
Θέλησα να του θυμίσω τους αγώνες μας. Όλα τα θυμόταν ήσυχα, χωρίς θλίψη, χωρίς ντροπή.
-Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Σήμερα οι νέοι άλλαξαν. Γίνηκαν επαναστάτες, δε σέβουνται.

Μα καθόλου δε θεράπευε πια την καρδιά μου όλη τούτη η ωραιότητα. Σαν παμπάλαιη μου φάνηκε Σειρήνα, που μάταια μάχουνταν να μας γοητέψει και να ξεχάσουμε το τραχύ, χωρίς γλύκα κι ωραιότητα σύγχρονο χρέος.

Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου· ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε.

Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».
Πολλοί κλαίγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φοβέριζαν. Οι καλοθρεμμένοι αστοί περνούσαν και σφύριζαν. Ήρθαν οι αστυφύλακες και την κατέβασαν από το τραπέζι και την πήραν στη φυλακή. Ποτέ δε θα ξεχάσω τη ματιά της προς τους αψηλούς, βάρβαρους στρατιώτες. Έλεος, αγανάχτηση και θλίψη. Σα να μετρούσε πόσο σκοτάδι υπάρχει ακόμα, πόση σκλαβιά και τι αγώνας χρειάζεται!
Μιαν άλλη μέρα: Είχε κηρυχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά σιδερόφραχτα στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ρωσία.
Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια:
«Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ’ ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως μεόλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή…».
Γιομάτη επικίντυνα πλούτη κι αντινομίες ήταν η ψυχή της, όπως κάθε μεγάλη ψυχή.

Και παρακάτω γράφει:
«Τη στιγμή που σου γράφω ένας μεγάλος βάβουλος μπήκε στο κελί της φυλακής μου· το γιομώνει με τη βαριά, σα βαρύτονου, φωνή του. Τί ωραίος που είναι, τί βαθύτατη χαρά ζωής αναπηδάει μέσα από το βούισμά του, το γιομάτο δύναμη, ζέστα καλοκαιριάτικη και μυρωδιές από τα λουλούδια!»
«Σονίτσα» γράφει μιαν άλλη μέρα, «παραπονιέσαι με λόγια πικρά γιατί με κρατούν τόσον καιρό φυλακή και φωνάζεις: «Πώς είναι δυνατόν οι ανθρώποι να ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων;» Αγαπητό μικρό μου πουλί, σε όλη την ιστορία ανθρώποι ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων, κι η αδικία τούτη, έχει βαθύτατα τις ρίζες της στις υλικές συνθήκες της ζωής.
Μονάχα η εξέλιξη, μέσα από αναρίθμητες σπασμωδικές κρίσεις, μπορεί να φέρει τη λύτρωση. Σήμερα ζούμε ένα από τα πιο τρικυμισμένα κεφάλαια της εξέλιξης αυτής και ρωτάς: Προς τί όλα τούτα; Το ερώτημα τούτο δεν έχει νόημα όταν αγκαλιάσεις ολάκερο τον κύκλο της ζωής. Προς τί να υπάρχουν πουλιά στον κόσμο; Δεν ξέρω. Μα χαίρουμαι που υπάρχουν και γλυκύτατα παρηγοριέμαι, γρικώντας ξαφνικά ένα βιαστικό τσι-τσι-μπε να μου έρχεται μακριάθε, απάνου από τον τοίχο.
»Άλλωστε υπερτιμάς τη γαλήνη μου. Δυστυχώς η εσωτερική μου ισορροπία και μακαριότητα ταράζεται κι από τον πιο ανάλαφρο ίσκιο που περνάει ποπάνω μου κι υποφέρω τότε αδήγητο μαρτύριο. Μα τις στιγμές αυτές μου είναι αδύνατο να προφέρω λέξη.».
Σε ένα άλλο γράμμα της περιγράφει με πόνο τα βουβάλια που σέρνουν μεγάλα κάρα και κουβαλούν στις φυλακές τα αιματωμένα ρούχα από τον πόλεμο. Ένας στρατιώτης τα χτυπούσε και χάραζε, έως το αίμα, τη ράχη τους:
«Την ώρα που ξεφόρτωναν τα κάρα, τα βουβάλια έμεναν ακίνητα εξαντλημένα και το ένα, εκείνο που έτρεχε αίμα, κοίταζε θλιμμένο, ίσα, μπροστά του. Όλη του η μορφή και τα μεγάλα του μαύρα μάτια, τα τόσο γλυκά, είχαν την έκφραση του παιδιού που τιμωρήθηκε σκληρά χωρίς να ξέρει την αιτία· έκλαψε πολύ και δεν ξέρει πια πώς να γλυτώσει από το μαρτύριο κι από την κτηνώδη βία.
»Στεκόμουνα μπροστά στο κάρο και το πληγωμένο ζώο με κοίταζε. Τα δάκρυα τινάχτηκαν από τα μάτια μου· ήσαν τα δάκρυά του. Ω δύστυχο βουβάλι μου, αγαπημένε φτωχέ αδερφέ μου, είμαστε κι οι δυο ανυπεράσπιστοι και βουβοί, ενωμένοι κι οι δυο στο πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα!»
Θάμα είναι η ευαισθησία τούτη της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την Τρίτη ανώτατη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά, δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λαγαρός θεωρητικός νους – μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Πράξη: αμείλιχτος πολεμιστής, έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργοστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.
«Σονίτσαα, Σονίτσα, κράτα ό,τι κι αν γίνει, τη γαλήνη σου και την ηρεμία. Τέτοια είναι η ζωή και πρέπει να την παίρνεις όπως είναι, με γενναιότητα, με όρθιο το κεφάλι και με χαμόγελο στα χείλη, μπροστά και ενάντια στα πάντα!»
Και το τελευταίο της γράμμα, λίγο πριν την σκοτώσουν:
«Η ψυχή μου βρίσκεται σε τέτοιο πυρετό, που είναι αδύνατο να δέχουμαι πια τους φίλους μου και να νιώθω πως μας επιβλέπουν οι φύλακες. Το βάσταξα με υπομον’η όλα τούτα τα χρόνια κι αν ήταν άλλοι καιροί, θα ‘κανα υπομονή. Μα τώρα που όλα συθέμελα άλλαξαν, δεν το ανέχομαι πια. Να μ’ επιβλέπουν την ‘ωρα που μιλω΄και να να μη με αφήνουν να προφέρω λέξη για ότι βαθύτατα μ’ ενδιαφέρει, μου κατήντησε τόσο μαρτύριο, που προτιμώ να στερηθώ κάθε επίσκεψη, ωσότου να μπορέσουμε να ιδωθούμε σαν ελεύτεροι άνθρωποι».
Σε λίγο καιρό, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!

Αχ! Πως ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή: - Βοήθεια!
Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.
Κατέβαινα το βουνό ταραγμένος. Τα δάκρυα είχαν τιναχτεί από τα μάτια μου. Πώς όταν είδα τη γυναίκα τούτη στη μακρινή πολιτεία να φωνάζει, απάνω στο τραπέζι, μικρή, αδύναμη κι άσκημη, πώς να μη χυθώ να σφίξω το χέρι της και να πάω μαζί της! Μα θυμούμαι, πειράχτηκα κι απόστρεψα το πρόσωπό μου. Ένας γιατρός, που ήταν μαζί μου είπε: «Θα είναι υστερική· θα την πάντρευα να ησυχάσει». Κι εγώ γέλασα, θυμούμαι.

Φρίσσω λογιάζοντας πόσο κτήνος μπορεί να ‘ναι ο άνθρωπος, χωρίς να το νιώθει. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξεπέσει τόσο, μεγαλύτερη αμαρτία δεν έκαμα.

Και τώρα τα δάκρυα ανεβαίνουν, μια καρδιά χτυπάει και γιομίζει με αντίλαλο την ερημιά, η ζωή ανασηκώνεται όλη απάνου στους αδύναμους, καμπουριασμένους ώμους της χλωμής τούτης μεγαλομάρτυρης αδελφής.
Έφυγε η κραυγή από το στήθος της, λευτερώθηκε από το εφήμερο κορμί της και δουλεύει, φωνάζοντας πολεμικά, μέσα στα στήθη των ανθρώπων. ΄
Τέτοια η κραυγή της λευτεριάς. Έκαμε χρόνια να φτάσει και να χτυπήσει την ψυχή μου. Άλλες ψυχές, πιο χαμηλά, πιο πέρα, ακόμα δεν τη γρίκησαν. Βλέπουν μια γυναίκα ν’ ανοίγει το στόμα της, να σηκώνει τα χέρια απάνου σ’ ένα τραπέζι, μα δεν ακούν τί λέει: ύστερα από πέντε, δέκα χρόνια, θ’ ακούσουν· κι η ψυχή τους θα τιναχτεί κραυγάζοντας.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας:
-Βοήθεια!»
Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι. Ποιος φώναξε; Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι! Κι ύστερα σιωπή· ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται, για να μπορούμε να ξεφύγουμε – μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

Ανίλεη, αυστηρή είναι η στιγμή που περνούμε. Δε στρέφουμε πια το πρόσωπό μας στον ουρανό, ζητώντας βοήθεια. Ξέρουμε, ουρανός και γης είναι ένα. Ο νους, ας είναι ο ποιητής ουρανού και γης· αυτός ανέλαβε όλη την ευθύνη του χαμού ή της σωτηρίας. Ο νους μας είναι σαν το «Μικρό Σκορπιό» μιας αφρικάνικης παράδοσης, που αν την ήξερε, πολύ θα την αγαπούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

«Ο μικρός σκορπιός είπε: - Εγώ, ο μικρός σκορπιός ποτέ δε θα επικαλεστώ το όνομα του Θεού. Εγώ, ο μικρός σκορπιός, όταν θέλω να κάμω τίποτα, θα το κάμω με την ουρά μου»!"

Νίκος Καζαντζάκης

(Απόσπασμα από: "Οργανωτικά προβλήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας" - Ρόζα Λούξεμπουργκ)

Απόσπασμα από "Άκου ανθρωπάκο" του Βίλχεμ Ράιχ

2009-09-20T17:42:00.010+03:00

"Θα σου πω γιατί γελούν μαζί σου, ανθρωπάκο: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά.To σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα 'χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα της σκέψης σου: «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες. «Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ. «Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς. «Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;» Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις. Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή». «Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ. «Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή». «Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;» «Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και δια-περαστικό βλέμμα. Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες». «Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ' έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;» «Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής...» «Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος; To αίμα του δε διαφέρει από το αίμα των άλλων. Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνη ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού. Και μια και το 'φερε η συζήτηση, έχεις δει Γερμανοεβραίους;» «Μοιάζουν με τους Γερμανούς». «Τι είναι ο Γερμανός;» «Ο Γερμανός ανήκει σιη βόρεια φυλή των Αρίων». «Οι Ινδοί είναι Άριοι;» «Ναι». «Είναι βόρειοι;» «Όχι». «Είναι ξανθοί;» «Όχι». «Βλέπεις; Δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο Εβραίος και τι ο Γερμανός». «Μα, υπάρχουν Εβραίοι!» «Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν Χριστιανοί και Μωαμεθανοί». «Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, την εβραϊκή θρησκεία». «Ήταν Ολλανδός ο Ρούσβελτ;» «Όχι». «Και γιατί ονομάζεις τον Εβραίο απόγονο του Δαβίδ κι όχι τον Ρούσβελτ Ολλανδό;» «Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό». «Σε τι διαφέρει;» «Δεν ξέρω». Τέτοιες κουταμάρες λες, ανθρωπάκο. Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώνουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος. Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος. Αισθάνεσαι ανώτερος, επειδή νιώθεις κατώτερος. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ' αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. Αποκαλείς Εβραίο όποιον σου εμπνέει είτε υπερβολικό, είτε ελάχιστο σεβασμό. Σαν να 'σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτισμικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι' αυτό. ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου."

Επιστημονικα επιχειρηματα μη υπαρξης θεου (Απαντηση στον Makedonphilipos)

2009-05-21T00:00:00.006+03:00

Γεια σου και σενα φιλε, τωρα ειδα π μ στειλες.
Επειδη το utube δεν "με χωραει", γραφω εδω...

Λοιπον, αποδειξη για την μη υπαρξη θεου δεν υπαρχει, οπως δεν υπαρχει καμια αποδειξη υπαρξη του. αντιθετα, οποιο επιχειρημα χρησιμοποιειται απο τους πιστους, καταρριπτεται σε βαθος χρονου...

Ομως, επειδη με ρωτας, θα προσπαθησω να σε καλοσωρισω σε επιστημονικες θεωριες για τις οποιες ισως (δν το γνωριζω αυτο, για να ρωτας ομως, ουτως η αλλως υποθεση κανω) να μην εισαι εξοικειωμενος.

1) Κβαντικη διακυμανση κενου ονομαζεται το φαινομενο δημιουργιας υλης απο το φαινομενικα απολυτο κενο."Έτσι, καμία αμφιβολία δεν μένει ότι τα εικονικά σωματίδια είναι πραγματικά εκεί μέσα στο κενό. Ακόμη και στο πιο τέλειο κενό, δημιουργούνται συνεχώς και καταστρέφονται ζευγάρια εικονικών σωματιδίων." plysics4u.gr
(Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τα δούμε, ξέρουμε ότι αυτά τα εικονικά σωματίδια είναι "πραγματικά εκεί" στο κενό διάστημα, επειδή αφήνουν πίσω τους ένα ανιχνεύσιμο ίχνος της δραστηριότητας τους. Ένα γνωστό φαινόμενο των εικονικών φωτονίων, παραδείγματος χάριν, είναι η μικροσκοπική μετατόπιση στα ενεργειακά επίπεδα των ατόμων.
Προκαλούν επίσης μια εξίσου μικροσκοπική αλλαγή στη μαγνητική ροπή των ηλεκτρονίων. Αυτές οι μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές έχουν μετρηθεί με μεγάλη ακρίβεια χρησιμοποιώντας φασματοσκοπικές τεχνικές. Η αναμενόμενη επίδραση τους είναι πολύ λεπτή - η αλλαγή είναι της τάξεως του 1 προς 1.000.000.000, αλλά ακόμα κι αυτή έχει
επιβεβαιωθεί από τους πειραματιστές. Το 1953 ο Willis Lamb μέτρησε αυτή τη διεγερμένη ενεργειακή κατάσταση για ένα άτομο υδρογόνου και γι αυτό ονομάστηκε μετατόπιση Lamb. Η ενεργειακή διαφορά που προβλέπεται από τα αποτελέσματα της δράσης του κενού στα άτομα είναι τόσο μικρή που είναι ανιχνεύσιμη μόνο ως μετάβαση στις συχνότητες των
μικροκυμάτων. Στη συνέχεια ο Lamb έλαβε το βραβείο Νόμπελ για την εργασία του. Έτσι, καμία αμφιβολία δεν μένει ότι τα εικονικά σωματίδια είναι πραγματικά εκεί μέσα στο κενό. Ακόμη και στο πιο τέλειο κενό, δημιουργούνται συνεχώς και καταστρέφονται ζευγάρια εικονικών σωματιδίων.).

2) Αυθορμητη δημιουργια υλης απο το κενο."Στη περίπτωση της βαρύτητας η κατάσταση είναι ακόμα πιο παράξενη, γιατί το Βαρυτικό Πεδίο είναι μόνο μια κύρτωση του Χώρου - ένας κυρτωμένος Χώρος. Η ενέργεια που κλειδώνεται σε μια κύρτωση του Χώρου μπορεί να μετατραπεί σε σωμάτια και αντισωμάτια της Ύλης.
Το γεγονός αυτό εμφανίζεται, παραδείγματος χάριν, κοντά σε μια Μαύρη Τρύπα, και πιθανώς ήταν και η σημαντικότερη πηγή σωματιδίων κατά το Big Bang. Κατά συνέπεια, η Ύλη εμφανίζεται αυθόρμητα από το κενό Διάστημα"
(Υπάρχει μια ακόμα πιο αξιοπρόσεκτη δυνατότητα, η οποία είναι η δημιουργία της Ύλης από μια κατάσταση μηδενικής Ενέργειας. Η δυνατότητα αυτή προκύπτει επειδή η ενέργεια μπορεί να είναι και θετική και αρνητική. Η Κινητική Ενέργεια ή η ενέργεια της μάζας είναι πάντοτε θετική, αλλά η Δυναμική Ενέργεια που προέρχεται από το Βαρυτικό Πεδίο και το Ηλεκτρομαγνητικό Πεδίο, είναι αρνητική.
Μπορούν να προκύψουν κάποιες περιπτώσεις στις οποίες η θετική ενέργεια της μάζας, των πρόσφατα δημιουργημένων σωματιδίων της ύλης, να αντισταθμίζεται ακριβώς από την αρνητική ενέργεια της Βαρύτητας και του Ηλεκτρομαγνητισμού.
Παραδείγματος χάριν, κοντά σε έναν ατομικό πυρήνα το Ηλεκτρικό Πεδίο είναι έντονο. Εάν θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας πυρήνας που να περιέχει 200 πρωτόνια (πιθανό αλλά δύσκολο), τότε το σύστημα γίνεται ασταθές εξ αιτίας της αυθόρμητης παραγωγής των ζευγών ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων, χωρίς να εισέλθει καθόλου ενέργεια στο σύστημα. Ο λόγος είναι ότι η αρνητική Ηλεκτρική Ενέργεια (λόγω της έλξης) μπορεί να αντισταθμίσει ακριβώς την Εσωτερική Ενέργεια των μαζών τους.
Στη περίπτωση της βαρύτητας η κατάσταση είναι ακόμα πιο παράξενη, γιατί το Βαρυτικό Πεδίο είναι μόνο μια κύρτωση του Χώρου - ένας κυρτωμένος Χώρος. Η ενέργεια που κλειδώνεται σε μια κύρτωση του Χώρου μπορεί να μετατραπεί σε σωμάτια και αντισωμάτια της Ύλης.το γεγονός αυτό εμφανίζεται, παραδείγματος χάριν, κοντά σε μια Μαύρη Τρύπα, και πιθανώς ήταν και η σημαντικότερη πηγή σωματιδίων κατά το Big Bang. Κατά συνέπεια, η Ύλη εμφανίζεται αυθόρμητα από το κενό Διάστημα.)

Μετα απο αυτην την εισαγωγη, η επιστημονικη κοινοτητα εδω και χρονια εχει εξαγει ουσιωδη συμπερασματα για τη δημιουργια του συμπαντος: "Ο πληθωρισμός ή μια εκθετική διαστολή μετά την εποχή Planck (τα πρώτα 10 -43 του δευτερολέπτου) μπορεί να αποτρέψει το σχηματισμό μιας συμπαντικής μαύρης τρύπας, ενώ η αρχή της απροσδιοριστίας όπως την ανέλυσε ο Edward Tryon επιτρέπει την εμφάνιση ολόκληρου του σύμπαντος από το κενό, ή από το τίποτα όπως χαρακτηριστικά το είπε, σαν μια κβαντική διακύμανση του κενού, πράγμα που επιτρέπεται από την κβαντική θεωρία."

θα ηθελα να γραψω αλλη μια εισαγωγουλα αλλα δν εχω χρονο, δεν θα το κανω, θα παω απ ευθειας στο επιχειρημα.
Ο κ Νανοπουλος, ερευνητης του CERN, εχει πει, το οποιο υπαρχει σε βιντεο στο utube, οτι τα τελευταια χρονια εχουν γινει ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΕΣ διαδικασιες που αποδεικνυουν ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ (το τονιζω!), οτι η συνολικη ενεργεια στο συμπαν ειναι
ιση με.....0! Αυτο σημαινει οτι, λαμβανοντας υποψιν την αρχη διατηρησης ενεργειας (η εισαγωγη που ελεγα, εδω αναφερεται), το συμπαν ηταν πριν την δημιουργια (ο ορος "πριν" εινια αστοχος καθως δεν υπηρχε η εννοια του χρονου "πριν" το big bang) συνολικα ενεργειακα 0 και συνεχιζει να ειναι 0.

Απλα να μην ξεχναμε οτι καποτε πιστευαν στον θεο επειδη βροντουσε και εβρεχε και δεν ξεραν γιατι. η ευκολη λυση ηταν παντα ο θεος. τωρα λοιπον, εχουμε αναλογα προβληματα, πολυ δυσκολοτερης φυσεως βεβαια... αλλα προσπαθουμε να τα λυσουμε με την λογικη κι οχι με τον ευκολοτατο τροπο, "ο θεος"

Ψαξε στο google για την θεωρια του Αινσταιν περι ισοδυναμιας μαζας ενεργειας και θα σου λυθουν κ αλλες αποριες.
Ελπιζω να σε καλυψα, αν εχεις κατι να μου απαντησεις, ειμαι ανοιχτος σε συζητηση με επιχειρηματα.
Καληνυχτα.

Ατιμωρησία στην υπόθεση Σορίν Ματέι

2008-08-06T18:03:00.003+03:00

Ο Βασιλοπουλος, αρχηγος της ελληνικης αστυνομιας την περιοδο του φιασκου με τον Ματει, "πηρε στα χερια του" την κατασταση και πηγε αυτοπροσωπως να συλλαβει τον Ματει ωστε να δουμε ολοι "τι ικανος και καλος αστυνομικος ειναι"...
Αποτελεσμα: Ο τραγικος θανατος της ατυχης ομηρου...Καθως και του ιδιου του Ματει (μετα απο παραμονη στο νοσοκομειο υπο τραγικες συνθηκες, αλυσοδεμενος ενω ηταν σε κομμα, ουσιαστικα δολοφονια)

Ο ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΑΛΛΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΣ
Αυτη ειναι η ελληνικη δικαιοσυνη, τετοιοι ανθρωποι ειναι ελευθεροι...

Στο βιντεο μιλανε οι συγγενεις της νεκρης κοπελας:

Σε κάθε δράμα υπάρχει και μία μοιραία γυναίκα. Στην υπόθεση του Σορίν Ματέι η «μοιραία γυναίκα» ήταν η Π. Αθανασοπούλου φίλη μιας φίλης του, τοξικομανής, με δύο αδέλφια στην Αστυνομία, δηλαδή ευάλωτη στους εκβιασμούς , που στο σπίτι της στήθηκε η «παγίδα» της ΕΛ.ΑΣ. Ηταν η γυναίκα που... φιλοξένησε τον ελληνο-ρουμάνο κακοποιό, όταν ζήτησε καταφύγιο στο διαμέρισμά της, στην οδό Νιόβης. Μοιραία γυναίκα όμως απεδείχθη η Αθανασοπούλου και για την ΕΛ.ΑΣ.: Ηταν εκείνη που... παραπλάνησε τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. κ. Α. Βασιλόπουλο, υποστηρίζοντας ότι η χειροβομβίδα που κρατούσε ο Σορίν Ματέι ήταν ψεύτικη. Τζούφια, όπως λένε. Κι αυτός την πίστεψε αν και δεν έβαζε το χέρι της στο Ευαγγέλιο.

Η πρώτη πράξη της τραγωδίας άρχισε να διαδραματίζεται το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, όταν ο διοικητής της Ασφάλειας Αττικής κ. Παπαφίλης, επικοινώνησε με τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. κ. Βασιλόπουλο και του ζήτησε τη συνδρομή των ΕΚΑΜ για να συλλάβουν, όπως του είπε, τον ρουμάνο κακοποιό που, σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν, κρυβόταν σε ένα διαμέρισμα της οδού Νιόβης, στην Αχαρνών. Η συνδρομή εδόθη ως μία διαδικασία ρουτίνας. Κι αυτό γιατί ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. δεν πίστεψε ότι η πληροφορία ήταν αξιόπιστη. Ως εκ τούτου δεν θεώρησε σκόπιμο να ενημερώσει την πολιτική ηγεσία του υπουργείου. Γιατί; Ο ίδιος υποστηρίζει ότι «μου είχε ζητηθεί άλλες έξι φορές η συνδρομή των ΕΚΑΜ για τον ίδιο λόγο». Η ιστορία αναδεικνύει και την πρώτη παθογένεια των Σωμάτων Ασφαλείας: Τον ανταγωνισμό μεταξύ των υπηρεσιών της που επισφραγίζεται και με την απόκρυψη πληροφοριών. Διότι η Αθανασοπούλου ήταν το «δόλωμα» και ως εκ τούτου θα έπρεπε να θεωρείται... αξιόπιστη.

* Χωρίς σχέδιο

Η δεύτερη πράξη της τραγωδίας της οδού Νιόβης εγράφη όταν οι άνδρες των ΕΚΑΜ έφθασαν στο κρησφύγετο του Σορίν Ματέι. Ο τέως υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Σ. Παπαθεμελής, που είχε χειριστεί στο παρελθόν ανάλογες κρίσιμες καταστάσεις, υποστηρίζει προς «Το Βήμα» ότι η ομάδα των ΕΚΑΜ ενήργησε χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο. Τι δείχνουν τα γεγονότα; Πράγματι, η ομάδα των αστυνομικών που πήγε να συλλάβει τον Σορίν Ματέι ανεξαρτήτως από τη στάση του εισαγγελέα κ. Ι. Σακκά, ο οποίος όπως και ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Βασιλόπουλος έδωσε εντολή να μη σκοτώσουν τον Ματέι , ενήργησε ερασιτεχνικά. Αντί λοιπόν να εκκενώσουν τον χώρο γύρω από το διαμέρισμα, ρωτούσαν τους γείτονες «αν η πολυκατοικία έχει φωταγωγό»· αντί να αξιοποιήσουν το «χαρτί» του αιφνιδιασμού, φρόντισαν να κάνουν όσο το δυνατόν πιο αισθητή την παρουσία τους· αντί να εισβάλουν στο διαμέρισμα, κτύπησαν το κουδούνι, κλπ. Μήπως δεν υπάρχουν ανάλογα σχέδια, ενώ οι άνδρες των ΕΚΑΜ δεν διαθέτουν την αναγκαία εκπαίδευση; Και σχέδια υπάρχουν και την ανάλογη εκπαίδευση διαθέτουν οι άνδρες των ΕΚΑΜ. Γιατί λοιπόν δεν τηρήθηκαν; Η εξήγηση θα πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι οι αστυνομικοί υποτίμησαν τον ρουμάνο κακοποιό. Στην αναφορά που υπέβαλε η Ασφάλεια Αττικής προς την ηγεσία του υπουργείου αναφέρεται ότι «το ημιυπόγειο διαμέρισμα είχε αποκλεισθεί», ενώ «είχε απαγορευθεί και η κυκλοφορία πεζών και οχημάτων». Οι άνδρες των ΕΚΑΜ, μόλις η Π. Αθανασοπούλου τους άνοιξε την πόρτα, επιτέθηκαν στον Ρουμάνο, τον κτύπησαν και προσπάθησαν να του αποσπάσουν τη χειροβομβίδα. Δεν έκαναν χρήση των όπλων τους. Γιατί; Στην έκθεση της Ασφάλειας τονίζεται ότι κάτι τέτοιο δεν επετράπη από τον εισαγγελέα κ. Σακκά. Αυτό όμως ουδόλως απαλλάσσει των ευθυνών τους τους επικεφαλής της επιχείρησης. Τι συνέβη; Οι άνδρες της Ασφάλειας λόγω του φόβου της απασφαλισμένης χειροβομβίδας (;) άρχισαν να διαπραγματεύονται με τον Ρουμάνο, ο οποίος κάποια στιγμή κατόρθωσε να τους ξεφύγει και να κλεισθεί στην τουαλέτα. Από εκεί, όπως αναφέρεται στην έκθεση της Ασφάλειας, κρατώντας πάντα τη χειροβομβίδα πήδηξε από το παράθυρο στον φωταγωγό της πολυκατοικίας και με το ένα χέρι αναρριχήθηκε από την υδρορρόη στο διαμέρισμα της Σουλτάνας Γκικάκη. Γιατί οι 50 αστυνομικοί που μετείχαν στην επιχείρηση δεν είχαν αποκλείσει τον φωταγωγό; Αγνωστον.

* Τηλεοπτικές διαπραγματεύσεις

Η τρίτη πράξη της τραγωδίας άρχισε να γράφεται από τη στιγμή που ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Α. Βασιλόπουλος, κατανοώντας επιτέλους την κρισιμότητα της κατάστασης, ενημέρωσε τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης κ. Ι. Παπαδογιαννάκη ότι ο Ματέι Σορίν κρατάει ομήρους. Ο κ. Παπαδογιαννάκης ενημέρωσε με τη σειρά του τον πρωθυπουργό κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος εκείνη την ώρα προήδρευε της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής Δημοτικών Εκλογών στη Χαριλάου Τρικούπη. Ο Πρωθυπουργός ζήτησε από τον κ. Παπαδογιαννάκη τρία πράγματα. Το πρώτο ήταν να μεταβεί η ηγεσία της Αστυνομίας επί τόπου, το δεύτερο να υπάρξει συντονισμός των ενεργειών και το τρίτο να μην τεθούν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Ο ίδιος από εκείνη των ώρα παρακολουθούσε από κοντά την εξέλιξη της υπόθεσης, καθώς ενημερωνόταν κάθε 15 λεπτά από τον κ. Παπαδογιαννάκη. Για την υπόθεση ενημερωνόταν και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Γ. Ρωμαίος, ο οποίος βρισκόταν στις Βρυξέλλες, τόσο από τον κ. Παπαδογιανάκη όσο και από τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. κ. Βασιλόπουλο.

Η επί τόπου μετάβαση, όμως, της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ., δείχνουν τα γεγονότα, αντί να διευκολύνει, επιδείνωσε την κατάσταση. Κατ' αρχάς αποδέχθηκε ως διαπραγματευτή μεταξύ της Αστυνομίας και του Ματέι Σορίν τον παρουσιαστή του Σκάι κ. Ν. Ευαγγελάτο, ο οποίος καθ' όλη τη διάρκεια της επιχείρησης διατηρούσε ανοικτή γραμμή με τον κακοποιό. Στον Σκάι, ως γνωστόν, μετέβη και ο β΄ υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. κ. Πλάκας ο οποίος, πλαισιωμένος από ειδικούς ψυχολόγους, υπαγόρευε στον κ. Ευαγγελάτο τις ερωτήσεις που θα έπρεπε να υποβάλει στον κακοποιό ώστε να πληροφορηθεί τις προθέσεις τους. Με άλλα λόγια, ο ρόλος του ειδικού διαπραγματευτή, που στις ξένες χώρες ανατίθεται σε ειδικά εκπαιδευμένα άτομα, τον πήρε επάνω του (έστω και κατ΄απαίτηση του Ρουμάνου) ένας παρουσιαστής της τηλεόρασης, ο οποίος δέχθηκε αυτόν τον ρόλο προς χάρη της θεαματικότητας. Γιατί δεν παρενέβη εισαγγελέας ώστε να διακοπεί η τηλεφωνική γραμμή με τον Σκάι; Γιατί οι υπηρεσίες τεχνικής υποστήριξης που διαθέτουν τα ΕΚΑΜ δεν έκοψαν την τηλεφωνική γραμμή, ώστε η επικοινωνία του κακοποιού να γίνεται μόνο με τους ειδικούς της Αστυνομίας; Η εξήγηση που εδόθη, ότι «σε αυτή την περίπτωση ο Ρουμάνος θα έριχνε τη χειροβομβίδα», δεν πείθει. Γεγονός είναι πάντως ότι, όπως αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου, «οι ειδικοί ψυχολόγοι, προκειμένου να βοηθηθούν στο έργο τους, υπέβαλαν και "ειδικές" ερωτήσεις που μετέφερε ο β΄υπαρχηγός μέσω του παρουσιαστή του δελτίου ειδήσεων». Με άλλα λόγια, αλαλούμ.

* Οργανωτικό χάος

Την ίδια ώρα, όμως, ένα άλλο αλαλούμ άρχισε να εκτυλίσσεται στον τόπο της τραγωδίας. Ο διευθυντής της Ασφάλειας Αττικής κ. Παπαφίλης, που στεκόταν κάτω από το διαμέρισμα ανάμεσα σε δεκάδες περίεργους και δημοσιογράφους, καθώς δεν είχε αποκλεισθεί η περιοχή, άρχισε να «διαπραγματεύεται» με τον κακοποιό. Ερώτημα πρώτον, λοιπόν: Γιατί δεν αποκλείσθηκε η περιοχή; Αγνωστον. Μα ακόμη και οι νεοσύλλεκτοι της Σχολής Αστυφυλάκων γνωρίζουν ότι το πρώτο πράγμα που γίνεται σε μία επιχείρηση της Αστυνομίας είναι ότι αποκλείεται ο χώρος. Κι όμως, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αντιθέτως, ακόμη και οι κλούβες της ΕΛ.ΑΣ. είχαν σταθμεύσει μπροστά την είσοδο της πολυκατοικίας. Τι θα συνέβαινε αν, για κάποιον λόγο, ο κακοποιός που ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών πετούσε τη χειρομβοβίδα στον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί κάτω από το διαμέρισμα; Ερώτημα δεύτερον: Είναι δυνατόν να είναι αποτελεσματικές οι «διαπραγματεύσεις» που γίνονται από τον δρόμο χωρίς καμία προετοιμασία; Κι όμως, ο Ρουμάνος, σε μία επίδειξη καλής θέλησης, δέχθηκε να αφήσει ελεύθερο έναν όμηρο που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, ενώ θα άφηνε και ένα δεύτερο αν δεν επενέβαιναν τα ΕΚΑΜ. Γατί λοιπόν να μην ακολουθηθεί αυτή η τακτική των διαπραγματεύσεων έστω και υπό τη μορφή που εγίνοντο;

* Η «ψεύτικη» χειροβομβίδα

Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση έχει σχέση με την πεποίθηση της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ., των κκ. Βασιλόπουλου και Αστυνομικού Διεθυντή Αττικής κ. Γεωργακόπουλου, ότι η χειροβομβίβα που κρατούσε ο Ματέι Σορίν ήταν ψεύτικη. Πώς προέκυψε αυτή η βεβαιότητα; Από τρία στοιχεία. Το πρώτο ήταν η μαρτυρία της φίλης του Ρουμάνου: Η Π. Αποστολοπούλου είπε αρχικά στον διευθυντή Ασφάλειας και κατόπιν στον αρχηγό, τον α΄υπαρχηγό και τον αρμόδιο εισαγγελέα ότι, όπως άκουσε να λέει ο Ρουμάνος μιλώντας με κάποιον συνεργάτη του, η χειροβομβίδα ήταν πλαστή. Μάλιστα ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., προκειμένου να διαπιστώσει αν του έλεγε την αλήθεια η φίλη του Ρουμάνου, της είπε ότι παρόντες στη σύλληψή του θα είναι και τα αδέλφια της που υπηρετούν στην Αστυνομία. Το δεύτερο στοιχείο ήταν μία περόνη που βρέθηκε στον ακάλυπτο χώρο απ' όπου πέρασε ο Ρουμάνος για να αναρριχηθεί στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου. Και το τρίτο ήταν η εκτίμηση ότι μία γνήσια χειροβομβίδα που ήταν απασφαλισμένη θα έπρεπε κανονικά να εκραγεί όταν ο Ρουμάνος ανέβαινε στον φωταγωγό. Και τα τρία «στοιχεία» αποδείχθηκαν λανθασμένα.

Εκτός τούτου, όμως, οι υπεύθυνοι της ΕΛ.ΑΣ. θα έπρεπε να λάβουν υπόψη τους και τα εξής γεγονότα, τα οποία μαρτυρούσαν ότι η χειροβομβίδα ήταν αληθινή ή έστω να τους προβληματίσουν. Το πρώτο ήταν η μαρτυρία του αστυφύλακα, ο οποίος υπήρξε όμηρος του Ρουμάνου στο παρελθόν, ότι η χειροβομβίδα ήταν αληθινή. Το δεύτερο ήταν η περιγραφή της χειροβομβίδας που έδωσε ο ίδιος ο Ρουμάνος μέσω του κ. Ευαγγελάτου, στον β΄ υπαρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. στον Σκάι που αποδείκνυε ότι ήταν αληθινή. Το τρίτο ήταν η περιγραφή των ανδρών των ΕΚΑΜ οι οποίοι, όχι απλώς είχαν δει λίγο νωρίτερα τη χειροβομβίδα από πολύ κοντά, αλλά είπαν ότι ήταν και απασφαλισμένη όταν έφυγε ο Ρουμάνος από το διαμέρισμα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η περόνη που βρέθηκε στον ακάλυπτο δεν είχε καμία σχέση με την εν λόγω χειροβομβίδα. Το τέταρτο ήταν η απόφαση του Ρουμάνου να πετάξει το πιστόλι που κρατούσε κατά την ώρα της εισβολής των ανδρών των ΕΚΑΜ στο διαμέρισμα της φίλης του, κάτι που αν μη τι άλλο υποδηλώνει ότι αισθανόταν σίγουρος με τη χειροβομβίδα. Γιατί, λοιπόν, δεν ελήφθησαν υπόψη αυτά τα γεγονότα; Αγνωστον.

* Ερασιτεχνική επέμβαση

Ερασιτεχνισμός όμως επεδείχθη και κατά τη διάρκεια της επέμβασης των ΕΚΑΜ στο διαμέρισμα με τους ομήρους. Τι συνέβη; Σύμφωνα με την έκθεση της Ασφάλειας, οι άνδρες των ΕΚΑΜ επενέβησαν όταν ο Ματέι Σορίν άνοιξε την πόρτα προκειμένου να απελευθερώσει τη Σουλτάνα Γκικάκη. Σύμφωνα με το σχέδιο που είχαν καταστρώσει άνδρες των ΕΚΑΜ, εισήλθαν στο διαμέρισμα τόσο από την κύρια είσοδο όσο και από το μπαλκόνι στο οποίο είχαν φθάσει κατεβαίνοντας με σχοινιά από τον δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας. Κατά την είσοδό τους στο διαμέρισμα κατόρθωσαν να απελευθερώσουν τον έναν από τους δύο ομήρους, τον Απόστολο Μακρινό αλλά, όπως αναφέρει η έκθεση της Ασφάλειας Αττικής, την ίδια στιγμή ο Ρουμάνος κόλλησε επάνω του τη δεύτερη όμηρο, την Αμαλία Γκικάκη, την οποία μετέτρεψε σε ασπίδα, τοποθετώντας ταυτοχρόνως τη χειροβομβίδα στο υπογάστριό της.

Το ίδιο λάθος που έγινε κατά την πρώτη επιχείρηση επαναλήφθηκε και αυτή τη φορά. Οι άνδρες των ΕΚΑΜ, αντί να αφοπλίσουν τον Ρουμάνο, άρχισαν να διαπραγματεύονται εκ νέου μαζί του πεπεισμένοι όμως αυτή τη φορά ότι η χειροβομβίδα ήταν ψεύτικη. Οι διάλογοι, όπως τους μετέφεραν αυτόπτες μάρτυρες, είναι αποκαλυπτικοί. Οι αστυνομικοί προκαλούσαν τον Ματέι Σορίν να ρίξει τη χειροβομβίδα, αφού, όπως του έλεγαν, είναι τζούφια. Τότε ο Ρουμάνος άφησε τη χειροβομβίδα μέσα στο παντελόνι της κοπέλας και την έσπρωξε προς το μέρος των αστυνομικών, οι οποίοι άρχισαν να πυροβολούν εναντίον του, αλλά όπως απεδείχθη, χωρίς να βρουν τον στόχο τους. Η χειροβομβίδα εξερράγη την ώρα που ο ίδιος ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. τραβούσε την κοπέλα έξω από το διαμέρισμα. Γιατί οι κκ. Βασιλόπουλος και Γεωργακόπουλος, πρώην και νυν αρχηγοί της ΕΛ.ΑΣ., ήταν παρόντες στο διαμέρισμα, φορώντας μάλιστα και τα καλοκαιρινά τους κοστούμια, όπως ελέχθη; Προφανώς όχι διότι υπάκουσαν στη σύσταση του Πρωθυπουργού να μεταβούν επί τόπου, αλλά απλώς διότι είχαν πεισθεί ότι η χειροβομβίδα ήταν ψεύτικη.

Τα γεγονότα που επακολούθησαν της έκρηξης επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα περί πλήρους αποδιοργάνωσης της Αστυνομίας. Κατ' αρχάς, όπως αναφέρουν αυτόπτες μάρτυρες, δεν μπορούσαν να περάσουν τα ασθενοφόρα λόγω των αυτοκινήτων της Αστυνομίας που ήταν σταθμευμένα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μάλιστα ορισμένα από αυτά μετακινήθηκαν από τους παρευρισκομένους με τα χέρια. Δεύτερον, η Αμαλία Γκικάκη, η κοπέλα που ήταν η πιο βαριά τραυματισμένη, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με αρκετή καθυστέρηση. Τρίτον, ο Ρουμάνος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μία ώρα μετά την έκρηξη, αφού εν τω μεταξύ είχε «διαπιστωθεί» ότι ήταν νεκρός και είχε κληθεί ιατροδικαστής.

* Ποιος έδωσε την εντολή

Ποιος έδωσε την εντολή για την επέμβαση των ΕΚΑΜ; Αυτή αποφασίσθηκε σε ένα «πηγαδάκι» που σχημάτισε επί τόπου η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. Μάλιστα η απόφαση υπήρξε ομόφωνη, με εξαίρεση τον διευθυντή της Ασφάλειας Αττικής κ. Παπαφίλη, ο οποίος εξέφρασε επιφυλάξεις κατά πόσο η χειροβομβίδα ήταν ψεύτικη.

Για την απόφαση της επέμβασης ενημερώθηκαν τόσο ο κ. Παπαδογιαννάκης όσο και ο κ. Ρωμαίος στις Βρυξέλλες, οι οποίοι έδωσαν και το πράσινο φως. Βεβαίως και οι δύο παραπλανήθηκαν από τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. κ. Βασιλόπουλο, ο οποίος τους εξέφρασε τη βεβαιότητά του ότι ο Ματέι Σορίν κρατούσε ψεύτικη χειροβομβίδα και ως εκ τούτου δεν θα κινδύνευαν οι όμηροι.

Από το Βήμα, του Δ. Νικολακόπουλου

[Μ] Tsopana Rave - Μου το 'χα πει

2008-07-23T15:11:00.002+03:00

Μια μέρα, σπίτι μου με κάλεσα
Μα δε μου άνοιξα
Και έξω με περίμενα

Νεκτάριος VS Devil! Μια ιστορική μάχη!

2008-07-17T11:17:00.004+03:00

Αστεία υπόθεση, σε μεσημεριανή εκπομπή ο Νεκτάριος αρνείται να συζητήσει και να καθίσει στον ίδιο καναπέ με τον Καλόπουλο!!!
Ο σκοταδισμός του μεσαίωνα επιστρέφει δριμύτερος!
Αστεία εκστομίζει και αργότερα ο Νεκτάριος, όταν ρωτήθηκε να τοποθετηθεί για το αγ. φως, μιλώντας για την καιώμενη βάτο , για τον Μωησή, για τον διαχωρισμό της θάλασσας για να περάσει (!) και για διάφορα άλλα άσχετα, ώστε, προφανώς, να αποφύγει να απαντήσει επί του θέματος...

Χρυσή Αυγή: Η "έγκυρη" εφημερίδα

2008-07-16T21:00:00.004+03:00

Από την εφημερίδα Χρυσή Αυγή, στο εξώφυλλό της:

Οι Τούρκοι σχεδιάζουν ταυτόχρονα θερμά επεισόδια σε Θράκη και Αιγαίο (!)
Η κατάληψη των βραχονησίδων του ποταμού Έβρου έχει συγκεκριμένο σκοπό και στόχο. Σύμφωνα με αναφορές που έχουν φθάσει στα χέρια των αρμοδίων, που αδιαφορούν, η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι επιδιώκουν ταυτόχρονη εμπλοκή στην Θράκη και Αιγαίο!

Δεν γνωρίζω αν όντως έχει γίνει αυτή η κατάληψη στον Έβρο, εννοώντας ότι δεν το έχω διασταυρώσει από κάποια σοβαρή πηγή.
Αλλά ποιος σοβαρός άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ να πειστεί από το παραπάνω κείμενο που αντί να παραθέσει πηγή, γράφει "σύμφωνα με αναφορές μπλα μπλα"

Κλείνω για να πάω στο βικιλεξικό να θέσω την παραπάνω φράση ως ορισμό για την λέξη εγκυρότητα...

Τα πλούτη και οι διεκδικήσεις εδαφών της Εκκλησίας

2008-06-07T13:02:00.013+03:00

Η καταμέτρηση μόνο της περιουσίας της εκκλησίας θα απαιτούσε αρκετούς τόμους για να καταγραφεί!
Στην Ελλάδα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες μοναστηριών και εκκλησιών και ταυτόχρονα πολύ λιγότερα σχολεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, υπάρχουν πολύ μεγάλες εκτάσεις αχρησιμοποίητης γης που 'ανήκει' σε εκκλησίες και μοναστήρια με την δικαιολογία της 'πνευματικής ηρεμίας και γαλήνης των μοναχών', σ' αυτήν την Ελλάδα προσπαθούν να επιβιώσουν και 2,2 εκατομμύρια Ελλήνων οι οποίοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (στοιχεία κομισιόν) και η εκκλησία, αντί να ασχοληθεί με αυτούς ουσιαστικά και όχι με φιλανθρωπίες της πλάκας, αλλάς για παράδειγμα πουλώντας την περιουσία της και μοιράζοντας την, ασχολείται με επιχειρηματικές δραστηριότητες μέσω των μοναστηριών αφού για κάποιο ανεξήγητο λόγο είναι απολύτως αφορολόγητη (σχετικό άρθρο).
Το πόθεν έσχες της περιουσίας αυτής είναι και αυτό ένα τεράστιο κεφάλαιο.

Από την αρχαιότητα λοιπόν και συγκεκριμένα στον 3ο αιώνα μ.Χ. ο ρήτορας Λιβάνιος χαρακτηρίζει τους ιερείς του χριστιανισμού ως: "μελανοχίτωνα υποκείμενα που ζουν μες την πολυτέλεια, που τρώνε ως ελέφαντες και διατηρούν μια ψεύτικη και προσποιητή χλωμάδα στο πρόσωπό τους".
(Μελανοχίτωνα υποκείμενα!!! Μ' αρέσει, θα το χρησιμοποιώ κ εγώ!!!).
Και δεν θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να δικαιολογήσουν τη στάση τους, όταν στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρονται τα εξής: 2:8 "ἐμὸν τὸ ἀργύριον καὶ ἐμὸν τὸ χρυσίον λέγει κύριος παντοκράτωρ" (Αγγαίος β.8), οὐκ ὀφθήσῃ ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου κενός (Δευτερονόμιον ιστ.16)
(πηγές: Αγγαίος, Δευτερονόμιον)
(πηγή: Δαυλός, τεύχος 299, άρθρο κ. Β. Μαυρομμάτη).

(Βέβαια υπάρχουν και άλλα αποσπάσματα της αγίας γραφής τα οποία λένε το ακριβώς αντίθετο! Άλλωστε είναι πολύ συνηθισμένο το ένα βιβλικό κείμενο να ακυρώνει το άλλο, ενώ υπάρχουν αντιφάσεις ακόμα και σε διαδοχικά κεφάλαια της παλαιάς διαθήκης (βλέπε "Το Θέατρο της Σωτηρίας" Μιχάλης Καλόπουλος)

Οι αρχές της ανάπτυξης της περιουσίας της εκκλησίας συνέβησαν στον τρίτο αιώνα μ. Χ. με τα διαταγματα του Θεοδόσιου συμφωνα με τα οποια υπηρχε η δυνατοτητα δημευσης και απαλλοτριωσης περιουσιων Ελληνων, 'διοτι τετοιου ειδους περιουσια πρεπει να ανηκει στη σεβαστη εκκλησια, επομενως η χριστιανικη θρησκεια θα μπορει να διεκδικησει την περιουσια αυτη για λογαριασμο της' -Αυτοκρατορων Ονωριου και Θεοδοσιου <<Κωδιξ>>16.10.20.
Παραλληλα, ο προσωπικος ιστοριογραφος τυο Ιουστινιανου, Προκοπιος, επισημαινει:'
Φαινοταν (ο Ιουστινιανος) οτι ειχε σταθερη πιστη στον Χριστο παντοτε με σκοπο τον αφανισμο των υπηκοων του. Διοτι επετρεπε στους ιερεις να παραβιαζουν αφοβα τα δικαιωματα των λλων και τους συνεχαιρε οταν καταληστευαν τους ανθρωπους της περιοχης τους, πιστευοντας οτι ετσι δειχνει ευσεβεια προς τα θεια'-Ανεκδοτα κεφ 13 παρ 4-8

Η επέκταση της περιουσίας αυτής είναι λίγο πολύ γνωστή, με τις δωρεές πιστών καθώς και την μεταβίβαση στο μοναστήρι των περιουσιακών στοιχείων των ατόμων που γίνονται μοναχοί...

Μια από τις προσπάθειες για φορολόγηση και δέσμευση μέρους της εκκλησιαστικής περιουσίας έγινε από τον Αντώνη Τρίτση με τον νόμο 1700/'87, που υπερψηφίστηκε στη Βουλή από ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΚΚΕ Εσωτ. ενώ η Νέα Δημοκρατία είχε προηγουμένως αποχωρήσει... Πριν την ψήφιση του νόμου αυτού, υπήρξαν συζητήσεις μεταξύ των δύο πλευρών με την εκκλησία να δηλώνει μεταξύ άλλων:"εις το πλαίσιο αμφοτεροβαρούς συμφωνίας, η εκκλησία να μεταβιβάση εις το κράτος την δασικήν και την αγροτολιβαδικήν περιουσίαν, λαμβάνοντας όμως και ανταλλάγματα άλλης μορφής) (το Βήμα 4ης Απριλίου 2008).
Ο νόμος δεν εφαρμόστηκε ποτέ... Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2005 η ακίνητη περιουσία της εκκλησίας, σύμφωνα με αυτά που δηλώνουν στην εφορία οι κληρικοί, είναι 20 δις ευρώ.
Ως το 1988, οι αναγνωρισμένες εκτάσεις της εκκλησίας είναι περίπου 1.300.000 στρέμματα.
Η εκκλησία κατέχει το 40% της εθνικής τράπεζας.
Σαν να μην της έφταναν όλα αυτά, ο Χριστόδουλος δέσμευσε 250 εκατ. ευρώ από το Γ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης και 250 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ.
Έτσι, ο εκκλησιαστικός πλούτος συνεχίζει να αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς μέσω 'εξαγιασμένων' επενδύσεων και 'ιερών' επιχειρηματιών.
(Οι περισσότερες πληροφορίες προέρχονται από άρθρο του Β. Μαυρομμάτη, ένα εξαιρετικό και εκτενές άρθρο του περιοδικού Δαυλός, τεύχος 299-Φεβρουάριος 2007)

Διεκδικήσεις εκκλησίας

Και αντί να γίνονται προσπάθειες ελέγχου και φορολόγησης της εκκλησίας, είμαστε στο άλλο άκρο: η εκκλησία διεκδικεί χιλιάδες στρεμμάτων ελληνικής γης! Για την ακρίβεια, σύμφωνα με το Βήμα της 4ης Απριλίου 2008, 1.2 εκατ. στρέμματα γης δεν φέρουν τίτλους ιδιοκτησίας και τα περισσότερα από αυτά τα διεκδικεί η εκκλησία...

Η παρακάτω φωτογραφία είναι από το Βήμα της 4ης Απριλίου 2008:

(κλικ πάνω της για μεγέθυνση)

Εκτός των διεκδικήσεων, διάφορες μονές προχωρούν πολλές φορές και σε αυθαιρεσίες, με την κρατική μηχανή είτε να αποσιωπά είτε να υποστηρίζει...
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μητρόπολη Καισαριανής η οποία προτίθεται να τσιμεντοποιήσει δασικές εκτάσεις του Υμηττού, με τους κατοίκους σύσσωμους να αντιδρούν. Με απαράδεκτο τρόπο απαγορεύουν δεντροφυτέψεις των κατοίκων, περικυκλώνουν την περιοχή με συρματοπλέγματα. Οι κάτοικοι αντιδρούν και τα ξηλώνουν, αλλά σε λίγες μέρες τα σύρματα έχουν ξανα-ανεγερθεί...

Σχετικά:
Ελευθεροτυπία
Φωτογραφίες
Φωτογραφίες 2
Το Βήμα

Η θέση του πατριαρχείου για το Άγιο Φως

2008-06-05T20:05:00.001+03:00

Ερώτηση κ. Καλόπουλου: Αποδέχεστε την ακαΐα του αγίου φωτός;
Απάντηση εκπροσώπου πατριαρχείου: ΟΧΙ

Ερώτηση κ. Καλόπουλου: Προτρέπετε τους πιστούς να τοποθετούν τα χέρια τους, τα γένια τους ή τα ρούχα τους κάτω από τη φλόγα του αγίου φωτός;

Απάντηση εκπροσώπου πατριαρχείου: ΟΧΙ

Ιστοσελίδα κ. Μ. Καλόπουλου: http://www.greatlie.com

Αιρετικοί οι Διαφωτιστές!!!

2008-06-04T00:10:00.002+03:00

(σιγορος=σιγουρος βαριεμαι να το διορθωνω!)

Πραγματικά απίστευτη δήλωση του κ. Δίλμα, ο οποίος χαρακτήρισε 'αιρετικούς' τους Διαφωτιστές!!!

Βέβαια, η επίσημη εκκλησία όντως είχε αφορίσει και αναθεματίσει τους Διαφωτιστές, αυτό όμως συνέβη επί μεσσαίωνα...Είναι παραπάνω από τραγικό οι τότε θέσεις της εκκλησίας να υποστηρίζονται ακόμα και σήμερα!
Μάλλον οι θρησκείες μάς κρατάνε ακόμα πολύ πίσω, στα σκοτεινά χρόνια, όπου οτιδήποτε έμπαινε μπροστά στα συμφέρονται των παπάδων, με συνοπτικές διαδικασίες κατέληγε στη Πυρά, στο όνομα του 'Κυρίου'.
Και απ'ότι ξέρω, η επίσημη θέση της εκκλησίας παραμένει η ίδια σχετικά με τους Διαφωτιστές, δεν υπάρχει κάποια επίσημη απολογία... Η σιωπή και η άγνοια βασιλεύουν...

Ακόμα, άλλη μια αστεία υπόθεση άνοιξε ο κ. Βίλμας, σχτικά με τον Ειρηναίο και τον Θεόφιλο...
Το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει είναι τα εσωτερικά της ιεραρχίας της εκκλησίας!
Για την ιστορία μόνο: Ο Θεοφιλος ειναι ο εκλεγμένος πατριάρχης των Ιεροσολύμων και αναγνωρισμένος από την συντριπτική πλειοψηφία των εκκλησιών. Από την άλλη, το Ισραήλ και η Ιορδανία αναγνωρίζουν ως πατριάρχη τον Ειρηναίο...

Σελίδα Μ. Καλόπουλου: http://www.greatlie.com

Κομμάτι που ακούγεται: Εκδίκηση του Υποσυνείδητου - Μεθυσμένα Ξωτικά
Κατέβασμα ή παραγγελία cd: http://www.methismenaxotika.gr/
Στίχοι σε προηγούμενο post

Καλόπουλος: Περί Ιησού

2008-05-28T02:43:00.002+03:00

Ο Μιχάλης Καλόπουλος μιλάει για το Ευαγγέλιο του Ιούδα, για το παρασκήνιο της σταύρωσης του Ιησού καθώς και για λίγες από τις αμέτρητες αντιφάσεις των βιβλικών κειμένων...

Προσωπική σελίδα του Μ. Καλόπουλου

[Μ] Πειραγμένη Ματιά - Παζλ

2008-05-28T02:11:00.002+03:00

Κομματι απο τον δισκο 'Ο ανθρωπος που δεν γεννηθηκε ποτε'...Φοβερος ολοκληρος ο δισκος κ οχι μονο το συγκεκριμενο κομματι!

Τα μέλη του συγκροτήματος είναι:
- Μιχάλης Τσελεπής (σύνθεση, κιθάρες)
- Ηλίας Γιάτσιος (σύνθεση, κιθάρες)
- Δημήτρης Καρράς (σύνθεση, στίχοι, φωνητικά
- Γιάννης Σπύρου (πλήκτρα)
- Νίκος Παλιατσούδης (υπεύθυνος ήχου, τύμπανα)
- Λευτέρης Βαρθάλης (μπάσο)

"Ο άνθρωπος που δεν γεννήθηκε ποτέ" ηχογραφήθηκε από το Δεκέμβρη του 1998 έως το Γενάρη του 2000 και αφιερώνεται σε όσους χάθηκαν στην πορεία...."

Στίχοι απο Poison_Girl

Μνήμες παλιές οργισμένες φωνές
με ξυπνάνε κάθε μέρα
για να γεμίσουν κι'αυτές με στιγμές φωτινές
τις ώρες μου τις κενές με αέρα
πειραγμένη ματιά έτσι στα πεταχτά
στο σπασμένο τον καθρέφτη
μια κοπέλα γυμνή με κοιτάει απ'το γυαλί
προκαλεί ένα αστέρι που πέφτει

Κορμί σημάδι να να να να να μα φεύγει το καράβι
ο ήλιος πέφτει με βγάζει ψεύτη πάλι
κορμί σημάδι να να να να να μα φεύγει το καράβι
ο ήλιος πέφτει κι'αυτή μου γνέφει

Δρόμος κενός ο καιρός βροχερός
μα εγώ θέλω να βγώ έξω
λόγια πολλά δε θα πώ μες τα στενά θα χαθώ
με τη βροχή ξανά θα χορέψω
θαλασσα,ζωή μονοήμερη εκδρομή
μ'ένα κύμα που φωνάζουνε κλέφτη
λουλούδι μακρινό για πες μου απ'το βουνό
εκεί κοντά σου έν'αστέρι θα πέσει

Φωτογραφίες by Big Marouli

2008-05-17T02:02:00.001+03:00

Το Μεγαλο Μαρουλι μού εστειλε τις παρακατω φωτογραφιες...Επειδη με απειλει οτι θα με παει βολτα με το αμαξι, τις δημοσιευω:

Απο τα πιο ακυρα που εχω δει ποτε μου, στα κτιρια Φυσικης, ΕΜΠ:

Στην Χιο η πινακιδα..!

Σε περιπτερο στη Μυτιληνη...

Ιχθυοπωλειο, Μυτιληνη

Ουτε η φωτο ειναι αναποδη, ουτε εχεις πιει. Το φαναρι ειναι αναποδα!

Μην χασετε την προσφορα!

Το καρτοτηλεφωνο εχει κολλησει δημοσιο-υπαλληλιτιδα:

---

ΜΗΝ ΒΑζεται τα ΣΚΥΠΗΔΙΑ ΗΠΑΡΧΗ ΚΑΔΟΣ ΠΙΟ ΠΑΝΟ

Αφου ο μαγαζατορας συμβουλευτηκε τα μεγαλυτερα ονοματα στο χωρο του marketing, κατεληξε στην εξης διαφημιση:

Θρησκευτικα (=χριστιανικα) 2η ωρα :P

Σε αιθουσα στα κτιρια Αντοχης Υλικων:

Με τοσες εθνικιστικες αποψεις που εχουν ακουστει, η παρακατω αποτελει σοβαρη προταση:

Κτιρια Πολιτικων Μηχανικων, ΕΜΠ:

Περιπτερο στη Μυτιληνη:

---
---

Ο Μαικ Χακαμπι κατεβασε το βαρυ πυροβολικο για την προεκλογικη του εκστρατεια, τον
Τσακ Νορις

Κουλόγλου - Έμμεση λογοκρισία στην ΕΡΤ

2008-05-13T14:06:00.006+03:00

Άρθρο της καθημερινής

Την λήξη της συνεργασίας της με τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου γνωστοποίησε με ανακοίνωσή της η ΕΡΤ ΑΕ. Στην ανακοίνωση, η ΕΡΤ αναφέρει ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές «Θεματική Βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα» και ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία τους.

Με επιστολή του ο δημοσιογράφος, γνωστοποίησε το περιεχόμενο άλλης επιστολής που είχε αποστείλει προς τον Γενικό Διευθυντή Τηλεόρασης της ΕΡΤ Δημήτρη Γόντικα στις 9/5. Στην επιστολή του μεταξύ άλλων υποστηρίζει ότι: «Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω».

Ο ΣΥΝ, με ανακοίνωσή του κατήγγειλε: «Την απόφαση της διοίκησης της ΕΡΤ και το καθεστώς λογοκρισίας και φίμωσης που επιχειρείται να επιβληθεί και ζητάει την ανάκληση της απόφασης και τη συνέχεια των εν λόγω εκπομπών».

Στον Στ. Κούλογλου απάντησε με νέα ανακοίνωση ο Δ. Γόντικας, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι «Ήδη ο πρόεδρος της ΕΡΤ Α.Ε κ Χρήστος Παναγόπουλος στην συνάντηση που είχαμε οι τρεις μας την 12η Μαΐου 2008 σας ενημέρωσα ότι η ΕΡΤ δεν προτίθεται να εντάξει εκ νέου στο πρόγραμμά της τις εκπομπές «Θεματική βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα», καθώς η Διοίκηση της Εταιρείας θεωρεί ότι οι ανωτέρω εκπομπές έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους».

Γνωστο μεν οτι στα κρατικα καναλια διαχεονται με εντελως ατεχνο τροπο η κυβερνητικες εντολες, αλλα η ενεργεια αυτη ξεπερναει καθε οριο. Να αντιδρασουμε με καθε διαθεσιμο μεσο ολοι μας στελνοντας τουλαχιστον ενα e-mail διαμαρτυριας στην ΕΡΤ για το θεμα.
keep@ert.gr η διευθυνση (αυτην βρηκα στο site τους, δεν ειμαι σιγουρος αν ειναι η αρμοδια)

Ενημερωστε ολους τους φιλους και γνωστους σας.

Ερασιτεχνικές φωτογραφίες!!!

2008-05-13T00:03:00.008+03:00

13 Οκτωμβρη 2007. Εχουμε ανεβει Κομοτηνη με τον Γιωργο εκεινες τις μερες να βρουμε τον 'εισαγγελεα'! Περνωντας απο την Ξανθη, πηραμε μαζι μας και το αλλο αποκαϊδι μηχανικο...
Γυρνοντας λοιπον το βραδυ πισω στη 'βαση', με τα ποδια φυσικα, ετσι κ αλλιως κανενας απο εμας δεν ηταν σε θεση να οδηγησει(!), συνανταμε το περιβοητο φαναρι που... ηταν κοκκινο και πρασινο μαζι!

Ευχαριστούμε τον gtheO για τη φωτογραφία!

Γεναρης του 08, για καποιο λογο θελαμε να παμε στα κτιρια φυσικης μαζι με τον Νικο. Δειτε πως παρκαρε ο ψυχανωμαλος!

Πηρα ενα στυλο κ δεν χωραγε να μπει μεταξυ αμαξιου και κολωνας...!

Εχω δει κ αλλα φοβερα παρκαρισματα...Οπως:

Αλλα ο επομενος το παρακανε!

Οι προφυλακτηρες εχουν βρει κανονικοτατα! Να ταν κανα Datsun να πεις 'παει στο διαολο', αλλα εδω εχουν mercedes και bmw...!Κριμα!

Μιας που ειπα για διαβολο, λοιπον αποκαλυπτω οτι με κυνηγαει να με στρατολογησει, με διαβολοσταλτα σημαδια. Ιδου μερικα (!):

Πισω στα παρκαρισματα και φυσικα δεν θα μπορουσε να λειπει το γυναικειο φυλο...
Ημουν στον προαστιακο και περιμενα μαζι με τον Αλεξη να ερθουν να μας παρουν. Κοιταζαμε λοιπον απεναντι μια γρια να ειναι με το αμαξι της και να πηγαινει μπρος πισω. Του λεω 'προσπαθει να παρκαρει' κ αυτος μου απανταει 'οχι, προσπαθει να φυγει'. 'Αποκλειεται', ειπα με σιγουρια...
Κ ομως, η γυναικα αυτη εκανε 5 λεπτα περιπου να ξεπαρκαρει για να φυγει, εχοντας ολο τον χωρο που φαινεται στη φωτογραφια...Για την ακριβεια ειχε παρκαρει πισω απο το αμαξι που φαινεται δεξια στη φωτο. Αν ειναι δυνατον!!! Αληθεια λεω, αν θελετε πιστεψτε το...Δεν προλαβα να τραβηξω αυτη, τραβηξα τον χωρο που αφησε πισω της!

Ψιλικατζιδικο στην Αμαλιαδα:

Μια φορα και εναν καιρο ειχαμε μαζευτει στο σπιτι ενος φιλου. 'Ελα', μου κανει, 'το κεφαλι μου ειναι καζανι, ελυνα μαθηματικα'. 'Φερτα' ειπα, 'να τους ριξω μια ματια, να θυμηθω τα παλια'... Τι το θελα;;; Πηγα να τρελαθω, μου ανεβηκε το αιμα στο κεφαλι, δεν ηξερα αν επρεπε να γελασω η να κλαψω...:

ριζα(-6² + 2²)=ριζα(-16) δηλαδη εβγαλε κοινο παραγοντα το ²...Και το - επρεπε να υψωθει κ αυτο αρα να γινει +...Και δεν νοηται ριζα αρνητικου αριθμου (εκτος αν μιλαμε για μιγαδικους βεβαια)...!Και εκει που εφτασε, θα επρεπε να απλοποιηθει η ριζα με το τετραγωνο...Τα ισοπεδωσε ολα.ΟΛΑ.

Την περασμενη Παρασκευη που γυρναγα απο τη σχολη, ημουν στον προαστιακο στο Κορωπι και ειδα το εξης κορυφαιο:

Βρηκε τη λυση ο ανθρωπος, τοσο ακριβη που εχει γινει η βενζινη, αυτος δεν εχει κανενα απολυτως προβλημα!!!Λιγο σανο χρειαζεται μονο!

Η καλυτερη σαλατα που εχω φαει ποτε:(στο Πορτο Ραφτη η ταβερνα)

(Big Marouli, η λιστα εχει και εσενα, σε εχουν φακελωμενο)

Το καλυτερο βιβλιο ολων των εποχων (εκτος απ'το φθινοπωρο):

(Μαρουλι συμφωνεις;)

Επειδη καποιοι μαθηματικοι δεν δεχονται το 0 ως πραγματικο αριθμο, επειτα απο συνδικαλιστικη πιεση καταφεραν να μην υπαρχει ως οροφος στα κτιρια Μαθηματικων, στην Πανεπιστημιουπολη....:

Ανοιξα ενα μεσημερι την τηλεοραση και προβληματιστικα με ενα απο τα τεραστια προβληματα της συγχονης Ελληνιδας:

Και γαμω τα φαγαδικα στην Ξανθη! Μονο μερικες απο τις φωτο:

ΤΕΡΜΑ η πλακα. Ωρα να σοβαρευτουμε.

Ο Υιος Του Αλλαχ, ο Ενας, ο Εκλεκτος, ο Γαματος:

Το 2οο6 ειχε χτυπησει και 97%... Και μια αλλη φορα ειχε κανει 113 πασες με ποσοστα περιπου στο 90%, στον ιδιο αγωνα εννοειται.

Ειναι ο μοναδικος επιζων μετα απο επιθεση του Τσακ Νορις...

Ειναι ο Xavi Hernades

Τα επομενα τα ονομαζω απλα, Αποδωση Δικαιοσυνης:

(δεν ειναι απο την ιδια μερα)

Στοίχημα - Βαλκάνια

2008-05-04T05:28:00.007+03:00

'Βαλκανιος' κι αν χρειαστει στεκομαι απενταντι σας!

Μπαρούτι μου μυρίζει το αίμα μου από τη γέννα μου
κυλάει σαν άμμος σε κλεψύδρα σκίζει κάθε φλέβα μου
σέρνεται μέσα μου χτυπάει τα νεύρα μου
είκοσι χρόνια τώρα παίζω έξω απ' την έδρα μου
ΒΑΛΚΑΝΙΑ! Αυτό είν' το γήπεδό μου
η πατρίδα μου και τ' όνειρο το πατρικό μου
Είμαι Αλβανός που δεν πιστεύει στη Μεγάλη Αλβανία
μετανάστης σαν τους Έλληνες στη Γερμανία
είμαι αποτέλεσμα ενός κύματος προσφύγων φρέσκου
είμαι Ρουμάνος, κυνηγημένος απ' τον Τσαουσέσκου
Βαλκάνιος, ποτέ δεν ήμουν Άρειο πουστράκι
ούτε και κυανόκρανο φλωράκι του ΝΑΤΟ
στο κάτω κάτω, πότε είμαι εδώ και πότε εκεί
δεν έχω πατρίδα, τη βομβαρδίσαν δυτικοί
είμαι βαλκάνιος, Σέρβος άμαχος και τα λοιπά
και Κοσσοβάρος που θάφτηκε ομαδικά
Όνειρα γλυκά λοιπόν σε κάθε Ελληναρά
εγώ θα μείνω έξω να παίξω με τα προσφυγόπουλα
έχω αδερφό μου κάθε μετανάστη εκτός νόμου
που χει στα μάτια του την ψύχρα του δρόμου

ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για κάθε παιδί ξενιτεμένο
ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για κάθε χωριό βομβαρδισμένο
κάθε Ρουμάνο, κάθε Βούλγαρο και κάθε Σκοπιανό
γι όποιον Έλληνα δεν ξέχασε και κάθε Αλβανό
ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για κάθε Τούρκο κυνηγημένο
ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για όποιον ζει εδώ ξένο
για όλους αυτούς, κι ίσως αύριο για μένα και σένα
για όποιον λαό πληρώνει αλλωνών τα σπασμένα

Είμαι Τούρκος, στην Ένωση μέσα βαλκάνιο βέλος
τους προγόνους μου τους έσφαξε ο Ελ. Βενιζέλος
το κρίμα στο λαιμό σας, ζωσμένος με στίχους - μένος
στο ηλίθιο μυαλό σας αμάξι παγιδευμένο
γύρνα το Κλειδί λοιπόν και λίγο πριν το μπαμ
έχεις δει, το δικό μου Τζιχάντ για το δικό μου Ισλάμ
και σαν εκείνους που περίεργα κοιτάς
αλλά όταν είναι για δουλειά τους προτιμάς
τους προτιμάς όσο δουλεύουνε για την Ολυμπιάδα
μα όταν έρθει εκείνη η ώρα θα φύγουν απ' την Ελλάδα
το ξέρεις, το ξέρουν κι αυτοί πω θα χαθούνε
κι όσοι φτιάξουν τα έργα, απλά θα απελαθούν
γι αυτό το λόγο δεν δέχομαι να μαι μαζί σας
βαλκάνιος κι αν χρειαστεί στέκομαι απέναντί σας
Είμαι ότι μισείς, Ρώσος, Βούλγαρος, Πακιστανός
Τούρκος, Ρουμάνος, αμά γουστάρω κι Αλβανός
έγχρωμος όσο κι αυτοί που δίνουν τα cd
και στα μάτια των παιδιών των φαναριών το "γιατί"
Να πάει να γαμηθεί κάθε σας ρητή εντολή
βαλκάνια, Χριστός κι Ισλάμ ίδια φυλή!

Στιχοι απο

Ανορθόγραφη η Παναγία;;;!

2008-05-02T13:39:00.007+03:00

Απο οτι φαινεται, ναι!
Η Αθανασια Κρικετου, την δεκαετια του 40, ισχυριστηκε οτι η Παναγια 'εγραφε' μηνυματα στο στηθος της! Παραδοξως ομως, τα μηνυματα αυτα, ηταν ολα γραμμενα χωρις ορθογραφια!
Εκτος απο τις στηθογραφιες, η Αθανασια συνδεσε το ονομα της με το εξης συγκλονιστικο περιστατικο: πεθανε και.....αναστηθηκε! Μαλιστα, το κορυφαιο ειναι οτι οταν 'επεστρεψε στη ζωη', διηγηθηκε στον Δεσποτη Ηλειας (τα διηγηθηκε σε παπά γιατι οποισδηποτε αλλος θα την εκλεινε σε ψυχιατρειο) πως στο διαστημα που ηταν νεκρη, συναντησε την Παναγια (!) η οποια την πηγε στην Καλαματα, οπου εκτελουσαν κομμμουνιστες, και εκει της 'αποκαλυψε' οτι ολοι οσοι δεν πιστευουν στον θεο θα εχουν την ιδια τυχη με τους κομμουνιστες!!!! (αυτος ειναι ο καλος κατα τα αλλα χριστιανικος θεος, που προσφερει 'συγχωρεση')

Η υποθεση με την 'Αγια' Αθανασια, οπως καποιοι την αποκαλουν, δεν ειναι καθολου αθωα, δεν μιλαμε για εναν απλο τσαρλατανο, μιλαμε για ενα απιστευτο κυκλωμα απατεωνων, με την ιδια πρωτεργατρια, στο οποιο εμπλεκονται και πολιτικοι. Με αυτον τον τροπο, η Αναστασια, που δρουσε στο Αιγαλεω, ειχε την απολυτη πολιτικη και δικαστικη καλυψη. Δεν ειναι τυχαιο πως ενω υπηρξαν πολλες καταγγελιες για το προσωπο της, παντοτε τα δικαστηρια κατα ενα μυστηριο τροπο την αθωωναν...
Ετσι, καταφερε να απασχολει την κοινη γνωμη για πανω 30 χρονια. Αριστεροι την ειχαν ονομασει και 'Αγια της δεξιας' λογω των 'στενων της επαφων' με πολιτικους δεξιας ιδεολογιας...

Μια απο τις επωνυμες καταγγελιες ηταν απο τον Σεραφειμ Μακρη ο οποιος κατηγγειλε πως η Αθανασια επεισε την γυναικα του, Ευθαλια, να της παραχωρησει ολοκληρη την αγροτικη της περιουσια (σχετικα μικρη μεν, 20 στρεμματα περιπου). Η Ευθαλια, εγκαταλειποντας τα 2 παιδια της και τον ανδρα της, ακολουθησε την Αναστασια. Ο Σεραφειμ Μακρης, προσπαθησε να ερθει σε συμβιβασμο με τους ανθρωπους του ιδρυματος της Αναστασιας, ωστε να σωσει ο,τι περισσοτερο μπορουσε απο την μελλοντικη προικα των παιδιων του. Προτεινε λοιπον να δωθουν τα 10 στρεμματα και να κρατησει τα υπολοιπα 10, αλλα η απαντηση ηταν χαρακτηριστικη: 'Η Παναγια δεν δεχεται συμβιβασμους' και 'ή θα τα παρει ολα ή δεν θα παρει τιποτα'.....

Αλλες καταγγελιες αφορουσαν οικονομικη εκμεταλλευση περιουσιων των γεροντων που 'φιλοξενουσε' (το ιδρυμα καλυπτοταν ως 'γηροκομειο'), μεχρι και βασανισμους, χωρις ποτε να αποδειχθουν και δικαστικα...

'Μεγάλοι προστάτης της σύμφωνα με τον δημοκρατικό Τύπο της εποχής ο υπουργός Εργασίας της ΝΔ Κώστας Λάσκαρης και ο μητροπολίτης Κεφαλληνίας Προκόπιος Μενούτης'...
πηγη

Συμφωνα με δημοσιευμα της ελευθεροτυπιας (κατω-κατω, στα σχολια): ουτε οικοδομικη αδεια δεν εχει το κτισμα που στεγαζει το 'ιδρυμα' της, λιγο εξω απο τη Μανδρα, ενω η συγκεκριμενη εκταση χαρακτηριζεται ως δασικη, οπως εχει ανακαλυψει η αστυνομια... Ακομα, στην ιδιοκτησια της ειναι και παραθαλασσιο σπιτι στην Αταλαντα και στα Καμενα Βουρλα, ενω δεν λειπουν και 'παραξενες εμπορικες συναλλαγες' απο το ενεργητικο της... (περισσοτερα στο συγκεκριμενο αρθρο)

Σχετικα βιντεο απο το Alter:

Ευχαριστω τον Κλεανθη, που μου 'απεδειξε' οτι η Παναγια ειναι οντως ανορθογραφη!
πηγες:
roides.wordpress.com/2007/06/13/xrhsima20/
www.hyper.gr/makthes/950925/50925a00.html
www.alphatv.gr/index.asp?a_id=49&tv_id=8865

[M] Λευκές Νύχτες - 1. Θέλω Να Σε Δω, 2. Σε Πνίγει Το Σκοτάδι

2008-05-02T02:06:00.005+03:00

Απο το sigle 'Σαν Ηχώ'.
Χρήστος Βεργίνης, Δημήτρης Αυλωνίτης, Κώστας Ρομποτής, Λεωνίδας Αγγέλης, Βασίλης Σταμάτης και Αδαμαντία Μαμφέρδα (και Βασίλη Σταμάτη??).
Μετα την πρωτη θεση στον διαγωνισμο rock out το 1999, ερχεται και το πρωτο τους single με ονομα 'Σαν Ηχω'. Το μελλον φανταζε λαμπρο για τις Λευκες Νυχτες, ομως ο θανατος του τραγουδιστη της μπαντας, με μηχανακι στη Λ. Συγγρου, διεκοψε αποτομα τα ονειρα τους.
Ειναι πλεον η μοναδικη τους δισκογραφικη δουλεια τα 4 κομματια του single κ το ενα ειναι καλυτερο απ το αλλο...

θελω να σε δω,
Σε πνιγει το σκοταδι,
Σαν ηχω,
Τα ονειρα θα καουν...

Πηγη

Edit: Ενημερώθηκα ότι τα 4 αυτά κομμάτια δεν ειναι η μονη τους δουλεια. Υπάρχει και δισκος με διαφορα κομματια και διασκευες.

[M] Opium...

2008-04-29T03:29:00.003+03:00

Ενα συγκροτημα - θρυλος, που γεννηθηκε στις γειτονιες της Κερατεας και του Μαρκοπουλου...Πολλα υποσχομενη μπαντα μπαινει δυναμικα στον χωρο της Metal με ενα καταπληκτικο ομονυμο κομματι... Respect
Απολαυστε

Οι πληροφοριες λενε πως αυτην την περιοδο γινεται μια ανασυγκροτηση του γκρουπ κ ταυτοχρονα ενσωματωση νεων μελων. Αναμενουμε προσεχως (Σαββα!!!).

(Δειτε επισης
Knocking on heaven's door - Opium)

'Πορνεία' ο πολιτικός γάμος (κ όχι μόνο!)

2008-04-21T05:17:00.004+03:00

Περισσοτερα απο εμενα στην περιγραφη του βιντεο στο youtube και σε προηγουμενο post

Αμ δεν φταίει κανείς άλλος - μόνο το ψοφοδεές μπροστά στην Εκκλησία ελληνικό κράτος που επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις.

1982. Η επιτροπή για τη σύνταξη του νέου οικογενειακού δικαίου, με πρόεδρο και εμψυχωτή τον αείμνηστο Γιώργο Κουμάντο, προτείνει να ισχύσει στην Ελλάδα το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: υποχρεωτικός πολιτικός γάμος και μετά προαιρετικός θρησκευτικός. Δηλαδή αυτό που ισχύει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες της γης.

Σκληρή αντίδραση της Εκκλησίας, που εφευρίσκει μοναδικό στον κόσμο αντίμετρο: το «ισόκυρο» - δηλαδή ο πολιτικός και θρησκευτικός γάμος να έχουν ίδιο νομικό κύρος. Ο παντοδύναμος τότε Ανδρέας υποχωρεί ατάκτως. Να σκεφτεί κανείς ότι το ΠΑΣΟΚ είχε στο πρόγραμμά του και το χωρισμό κράτους-Εκκλησίας, τον οποίο έκανε γαργάρα.

(Προσωπική λεπτομέρεια: Η σύγκρουση αυτή με οδήγησε στην πρώτη μου παραίτηση. Αρθρογραφούσα στα «Επίκαιρα» και είχα γράψει ότι το ισόκυρο είναι παγίδα, που θα ακυρώσει τον πολιτικό γάμο - πράγμα που έγινε. Το άρθρο κόπηκε και παραιτήθηκα).

Και να μας τώρα πάλι: Με αφορμή το «Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης» βγήκε στον αέρα και το θέμα του πολιτικού γάμου. Και ο Μητροπολίτης Άνθιμος, εκφράζοντας την άποψη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (καημένε Ιερώνυμε, τι σου έμελε να πάθεις!), αποκάλεσε όλους εμάς που κάναμε πολιτικό γάμο «πόρνους». Έχω ζητήσει από το δικηγόρο μου γνωμάτευση για το αν πρόκειται περί συκοφαντικής δυσφήμισης - θα είχε πολύ ενδιαφέρον να δω Άνθιμο και ΔΙΣ στο δικαστήριο. «Πόρνοι» επειδή εφαρμόσαμε ένα νόμο του κράτους;

Αν το κράτος μας είχε κοχόνες (πού τέτοια τύχη!) θα ολοκλήρωνε τώρα τη μεταρρύθμιση του 1982 και θα καθόριζε τον πολιτικό γάμο ως υποχρεωτικό. Και φυσικά θα θέσπιζε και το σύμφωνο συμβίωσης. Αλλά συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε θεοκρατικά κράτη;

Τίποτα άλλο δεν δείχνει την πολιτισμική καθυστέρηση της ελληνικής κοινωνίας όσο η σχέση της με την παλαιοντολογικά συντηρητική και φοβική Ελληνική Εκκλησία. Και δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε, ένας φωτισμένος Αρχιεπίσκοπος δεν φέρνει την άνοιξη.
Νίκος Δήμου

Μεθυσμενα ξωτικα - Τόση Μπάλα

2008-04-21T05:09:00.008+03:00

Δεν θα μπαινα στον κοπο, να ασχοληθω μαζι σου
μα σε 'σπειραν στο δρομο μου για εμποδιο οι αρχηγοι σου
κ αντι να σκυψεις κατω και σεβασμο να δειξεις
προτιμησες τη μαλακια σου να υποστηριξεις
Το γκραφιτι μαλακα ειναι τροπος για να εκφραστει
ο,τι με τα μεσα εχει σχεση εχθρικη
δεν ειναι για διαφημιση μεγαλοεταιριων
αλλα για προπαγανδιση χαμενων ιδεων
ειναι ενας τροπος για αντιπληροφορηση
λογια που στην εξουσια προκαλουν συμφορηση
Ανηκει σε αυτους που δεν τους ανηκει τιποτα
αλλα διεκδικουν για ολους μας τα παντα

Δεν σε χω ικανο να με καταλαβες απολυτα
μα πρεπει να σου μεινει κατι απο ολο αυτο
γι΄ αυτο θα σου τα πω στη γλωσσα σου λιγακι
σε σενα Ελληναρα, σεξιστη ψευτοαντρακι.
Σε σενα που σαι φιλαθλος, τσαμπουκας, εθνικος
και στη δουλεια μαλακας, γλυφτης, μικροαστος
Σε σενα που σε σκιζουν 5 μερες στη δουλεια
και τα σαββατοκυριακα λασκαρουν τα λουρια
και ξαμολιεσαι να εκτονωθεις κουνωντας την ουρα
σε πραγματα ακινδυνα ελεγχομενα και πλαστικα
σε γηπεδα που πας και λες στο διπλανο σου τι θα ηθελες να κανεις και να λες στο αφεντικο σου
σε σενανε λοιπον, πες μου πως θα φαινοτανε αμα το γυναικειο καρακατιναριο ενωνοτανε
σ' αντιπαλους συνδεσμους, για καποιο ιδανικο
οπως το βανδιακο και το βισσιακο
Και σκεψου να κοντραρονταν με γκραφιτι στους τοιχους
μου φαινεται πως ακουσα του γελιου σου του ηχους;;

Γελας παλιομαλακα ε; Γελα με την παρτη σου
Νιωσε τυχερος που στεκονται στην πλατη σου
Διαφημισε τους κ αλλο, φορα και μπλουζακι
τραβα και στο κλαμπ με βουλα ρομποτακι
διαλεξες στρατοπεδο; Διαλεξα κ εγω
Εσυ με τους αφεντες κ εγω με το λαο
Εγω να τους χτυπαω και εσυ να τους στηριζεις
Να γονατιζεις μπρος τους και να τους υπολογιζεις
και εγω ρε να τους φτυνω κ εσυ να τους καθαριζεις
Εσυ γινε γενιτσαρος δεξου καποιον για ανωτερο
βαλτο εκ της διοικησεως, ρουφιανος εκ πεποιθησεως
καποιον που ευγνωμονεις γιατι σε ειχαν αφησει
οταν το ονομα του ειχες χρησιμοποιησει
Καποιον που θα του μοισεις κ εσυ σιγα σιγα
μ΄ ανταλαγμα την ευνοια του νομου φυσικα
και την συνεργασια του συνεργαζομενου
του πουταναριου των μπατσων του υποθαλπτομενου
Και στην τελικη, αν το χω παρακανει
εισαι ενα γραναζι που τη δουλεια τους κανει

Τοση μπαλα και τοση μουγκα, ειχαμε να δουμε απο τη χουντα
Τοσους ρουφιανους -στρατο- και αστυνομια
ειχαμε να δουμε απ'τη δικατορια
τιποτα δεν αλλαξε απ το 73, θα μαστε 'προβοκατορες' μεχρι την αναρχια

Εισαι μια καταντια, μια ηττα ταξικη
ενας ναρκωμενος σκλαβος που τους χειροκροτει
Εισαι ενας ηλιθιος καταναλωτης
που αυτο που σου πουλανε το θεοποιεις
Και στεκεσαι μπροστα του κ αισθανεσαι ενα δεος
για μια γκρουπα παχειλων που σου οφειλουν χρεος
Μεγαλοαφεντικα που χουν στη δουλεψη τους
ανθρωπους που δουλευουν και δεν βγαζουν το ψωμι τους
κ αντι να τους λιτζαρεις οπου τους συναντας
τους δεχεσαι για αρχηγους και τους χειροκροτας
βαζεις τον οβολο σου για να πλουτισουν κ αλλο
δεν εξηγειται αλλιως ρε πουστη μου πρεπει να εχεις καλο
μεσα στον εγκεφαλο το συνδρομο του αμνου και τη δουλοπρεπεια του μικροαστου

Καποιοι απο το κοπαδι γινοσαστε οπαδοι
και νιωθετε πως η υπαρξη σας κατι υπηρετει
και γινεστε εχθρικοι σ οτι απειλει τον τσελιγκα
γιατι λεει σας προσφερει αρτο και θεαματα
22 μαντραχαλοι να κυνηγουν το τοπι
παραγοντες τριγυρω βγαζουν απο την μυγα ξυγγι
δινουν σε ενα παιχνιδι αξια υπερβολικια
για να μπορουν να το πουλησουνε πιο ακριβα
Γαυροι, βουλγαροι χανουμισες βαζελες
ολο το εθνος προσκυνα σωβρακα και φανελες

Καταλαβες μαλακα; Φυγε απ τους δρομους
φυγε απ τους τοιχους χωσου στους υπονομους
τωρα που γινες φιδι συρσου χαμηλα
κ απολαυσε τη θεση σου κολυμπα στα σκατα
κρατα για την παρτη σου τα μεσα που σ αξιζουν
εκπομπες που σε εκφραζουν και σε χαρακτηριζουν
Ραδιοτηλεορασεις νομους και φραγκα
το αθλητικο ιδεωδες χωραει σε παραγκα
Γεωργιου-Στεφανιδου ενα και το αυτο
εκαστος στο ειδος του ακριβο κουτομπολιο
δεν εχει σημασια αρσενικο η θυληκο
ενα ειναι το επιπεδο καρακατιναριο
ενα ειναι το οραμα, μια η ξιπασια
ενας ειναι ο στοχος γνωστος απο παλια
Παλια καιγαν βιβλια, τωρα καινε μυαλα
παλια θα με κρεμαγανε τωρα ολα καλα
Τωρα με καλοπιανουν, μου κανουνε προτασεις
μου υποσχονται καριερα αρκει λεει να καταλαγιασεις
Τωρα με αφομοιωνουν και με οικειοποιουν
αλλα καλου κακου, με παρακολουθουν
και που και που χτυπανε μα χτυπιουνται και αυτοι
κ εσυ συνηθισμενος στο ρολο θεατη
ΠΩΩ, κοιτα ρε πως φευγουν τα κοτρωνια
να λες εγκλωβισμενος στου καναπε τα ορια
Ξυπνα ρε στους δρομους ειναι η ομορφια
ζησε οσα ονειρευεσαι εστω και στα κρυφα
Ξυπνα και μην σκεφτεσαι τα αντιποινα τους
σκεψου μοναχα πως χαλας τα σχεδια τους
Να σεκφτεσαι πως δεν υπαρχει μερος να κρυφτουν
οσο υπαρχουν ματια που αρνουνται να αποκοιμηθουν
Κ οσο κ αν χτιζουν φυλακες κ οσο ο κλοιος στενευει
ο νους μας θα ναι αληταριο παντα θα δραπετευει

Τοση μπαλα και τοση μουγκα, ειχαμε να δουμε απο τη χουντα
Τοσους ρουφιανους -στρατο- και αστυνομια
ειχαμε να δουμε απ'τη δικατορια
τιποτα δεν αλλαξε απ το 73, θα μαστε 'προβοκατορες' μεχρι την αναρχια

[Μ] Ενας "Γαρυφαλος" που ειναι παντα διπλα μας.....

2008-04-21T02:40:00.004+03:00

Μαζεύεται πλήθος/ χαρούμενες φάτσες/ εκεί που ο Γαρύφαλος λέει.

Τους λέει τα δικά του/ και σαν τελειώσει/ ο κόσμος γελάει ή κλαίει.

Σχολείο βιβλία/ αρχαία ιστορία/ γι' αυτόν είναι άγνωστες λέξεις.

Δεν ξέρει να γράφει/ και όμως θαυμάσια/ δίνει στον κόσμο διαλέξεις.

Γαρύφαλε, Γαρύφαλε, κανείς μας δεν ξέρει ποιος είσαι.

Τα χρόνια περάσαν/ τον είδανε όλοι/ και ήταν πολύ ευτυχισμένος.

Οι νέοι γεράσαν/ και φύγαν οι γέροι/ και φεύγει και αυτός ο καημένος.

Μαζεύεται πλήθος/ να τον χαιρετήσει/ κανένας πια δε γελάει.

Στα ουράνια ο Γαρύφαλος/ βρίσκεται τώρα/ και με τους αγγέλους μιλάει.

Γαρύφαλε, Γαρύφαλε, κανείς μας δεν ξέρει ποιος είσαι.

[Μ] Σκιάς φως - Σαν προσευχή

2008-04-13T18:49:00.003+03:00

[Μ] Αρνάκια - Κανείς δεν μπορεί

2008-04-13T18:35:00.003+03:00

Στον κόσμο που δειλιάζει να πάρει οτι θέλει
σ' αυτούς που υποφέρουνε μα μένουν σκυμμένοι
σ' όσους μπορούνε μα δεν τολμάνε
σε κείνους που νομίζουνε πως με κυβερνάνε.

Σ'όσους απέχουνε κι αδιαφορούνε
σ'αυτούς που δεν μπήκανε και θέλουν να βγούνε
που τρέχουνε μακρυά να γλυτώσουν
που φοβούνται να μη με πληγώσουν.

Κανείς δεν μπορεί να μ'εμποδίσει κανείς

Η σιωπή τους ένοχη βαμμένη στο αίμα
διαιωνίζουνε το αιώνιο ψέμα
αυτός ο εφιάλτης μ' ακολουθάει
σ'αυτόν τον κόσμο που ξεψυχάει.

Κανείς δεν μπορεί να μ'εμποδίσει κανείς

Δεν θα αντέξω μία νύχτα ακόμη
με το σκοτάδι να με πλακώνει
θα πάρω το περίστροφο και θα πυροβολήσω
το ηλιοβασίλεμα θα πυροβολήσω.

Ελληνική ροκ σκηνή

2008-04-13T18:24:00.002+03:00

Απιστευτο ποστ του blogger aλE3ς*:

Κοιτούσα τις προάλλες τον ουρανό και νόμιζα πως είδα κάτι ΤΡΥΠΕΣ εκεί ψηλά..Και όντως υπήρχαν..Κοιτώντας πιο πέρα όμως, κατάλαβα ότι κάποιες ήταν απλά ΜΑΥΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ με ένα ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΚΙΤΡΙΝΟ μέσα τους.. Και δυστυχώς όλοι φαινόντουσαν ΕΚΤΟΣ ΜΑΧΗΣ.
Το έτος 2002GR πρέπει να ήταν η χρονιά με τους περισσότερους ΑΠΟΝΤΕΣ από την ΕΛΛΗΝΙΣΤΑΝ σκηνή. Και είχαμε πάρει ως DE FACTO ότι το ΚΕΝΟ στα ηχεία και τις καρδιές μας είναι το ΚΑΡΜΑ της ελληνικής μουσικής.Ότι είμαστε ΕΙΛΩΤΕΣ της ξενομανίας,όχι από ανάγκη, όχι από την ΚΑΘΟΔΟ ΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ αλλά από την επιλογή μιας ΥΠΟΓΕΙΑΣ ΤΡΟΧΙΑΣ. Σαν κάποιος να μας έκανε ένα MAGIC DE SPELL και είμαστε ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ να ζούμε σε μιας ΣΚΙΑΣ το ΦΩΣ.
Οι Έλληνες ροκάδες, ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ από τα δισκάδικα και τα FM, μπορεί να απαντηθούν μόνο σε κάποια λίγα ΜΟΝΙΤΟΡ, τυχερών συλλεκτών και σέρφερ του διαδικτύου. Η μουσική που μας κρατάει ζωντανούς περνάει μια ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΠΟΡΕΙΑ. Οι Έλληνες ως συνήθως ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ, και μετά παριστάνουν τους ΨΟΦΙΟΥΣ ΚΟΡΙΟΥΣ.
Οι ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟΙ Έλληνες σαν ΤΣΟΠΑΝΟΙ που χορεύουν RAVE, παριστάνουμε τους ΣΑΜΑΤΙΣΤΑΣ όταν διασκεδάζουμε, αλλά είμαστε ΑΡΝΑΚΙΑ.Οι UNANS ζούμε ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ και με ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΨΥΧΕΣ, αλλά νιώθουμε ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΥΓΙΕΙΣ και ευτυχείς. Στην ουσία είμαστε ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ που ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ, οι ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ μας ελέγχουν με την μουσική τους ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ.
Μια μουσική ΧΑΟΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ που εξαπλώθηκε σαν ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ, αλλά δεν είναι παρά ένα ΜΟΝΤΑΖ των ίδιων τετριμμένων στίχων και ρυθμών. Οι ΦΟΒΟΙ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ της ελληνικής νύχτας είναι αν θα ρίξει περισσότερα ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ από τον διπλανό του. Η ΓΕΝΙΑ του ΧΑΟΥΣ δίπλα σε στίβες από κόκκινα ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΠΕΠΛΑ γαρύφαλλων στα πόδια των σκύλων. Οι περισσότεροι χαρούμενοι τρώνε ΟΝΥΞ και νομίζουν πως λύσανε το ΠΑΖΛ. Μήπως όμως όλα αυτά είναι μια ΚΑΚΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ; Μήπως απλά είναι ΚΕΡΙΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ που θα λιώσουν όπως τα χιόνια;
εμείς πάντως νιώθουμε την κατάντια και ψηνόμαστε σαν ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ. Είμαστε σαν τα ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΞΩΤΙΚΑ αυτής της ΜΠΛΕ μουσικής. Και νομίζουμε ότι ζούμε μια άσχημη ΦΑΡΣΑ. Ποιο ΠΛΑΣΜΑ μπορεί να έζησε αληθινές ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, ακούγοντας ΛΕΥΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, χώρίς να φοράει ΜΑΣΚΕΣ και να μπορεί να τις ξεχάσει; Νιώθουμε ότι ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ που έχει πολλά ΜΟΤΙΒΟ, που έχει ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ, έτσι και όλα τα είδη μουσικής πρέπει να παίζουν.
Εκεί και μόνο, στα ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ της καρδιάς μας που μας δείχνουν ΔΙΑΦΑΝΑ το δρόμο για τα μουσικά ΚΡΙΝΑ, εκεί μόνο τα αυτιά και τα μυαλά μας δεν γίνονται κιμάς. Ευτυχώς που υπάρχουν ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ με ΜΕΝΤΟΡΕΣ της μουσικής που μας κρατάνε εδώ. ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΕΣ της ζωής που παίζουν ΕΠΕΙΔΗ γουστάρουν!! Και παίζουν ΑΝΕΥ αποζημίωσης και με ΜΙΚΡΟ απήχηση. Τι και αν είσαι ΑΣΙΜΟΣ, κοντά στα τριάντα(THIRTY DIRTY) και είσαι και LOST BODY. Τι και αν πληρώνεις για να βγάλεις και δίσκο που δεν θα πουλήσει; Δυστυχώς όμως το ΧΑΣΜΑ είναι μεγάλο! Από τα συγκροτήματα,τα ελαφρώς γνωστά δεν είναι πάνω από 15 ενώ είναι πάνω από 50 που αξίζουν πολλά. Όσο όμως και να το θέλεις, δεν μπορείς να καταφέρεις ΟΛΕΘΡΙΟ ΡΗΓΜΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ στην PANX ROMANA/ANGLOSAXONA, μόνο με ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ πρέπει με ΕΝΔΕΛΕΧΙΑ να ορθώνει την ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ μας πιο έξυπνα. Το ΣΤΙΓΜΑ του '80 και του '90, η στροφή προς το κυνόβιο, μας έκανε ΧΡΟΝΟΦΥΓΑΔΕΣ.
Μια ΓΛΥΚΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ και ένας μαχητής, ξεκίνησε πάλι(έστω και στο παρά ΠΕΝΤΕ) κάπου εκεί στις ΔΥΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ... Όλοι εμείς οι ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ πειρατές, ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ της σκηνής, παρέα με τους ακροατές αλλά κυρίως τους καλλιτέχνες που γράφουν θησαυρούς, τραγουδήσαμε δυνατά παρέα με το ΔΙΟΝΥΣΟ και πάλι το ΕΝΟΧΟ ΛΑ της εναλλακτικής σκηνής. Αυτό που πάντοτε είχαμε στο ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ μας.
Ανάβουμε λοιπόν ξανά τα ΦΩΤΑ ΠΟΡΕΙΑΣ και ξεκινάμε να πάρουμε την ΡΕΒΑΝΣ, ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ με ΡΙΦΙΦΙ! Και θα μας βρούνε όλους μπροστά τους με ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ. Εμείς VERSUS εκείνων. Και θα 'ναι όλοι μαζί μας, από τους ΑΧΑΙΟΥΣ και το ΠΛΟΚΑΜΙ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ έως και τον ΚΟΥΡΕΑ μαζί με τους ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ του. Και τότε θα τυλίξουμε τους σκύλους με ΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ, θα τους στειρώσουμε και θα τους δώσουμε στον μπόγια.Και τότε τα ΦΩΤΑ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ ίσως ξανανάψουν...
Το Ροκ θέλει μαζί και ροκανίδια ε;.. Μια "αποθήκη με ξύλο" λοιπόν... Χμμμμ, μήπως ο ποιητής εννοεί ένα Wood Stock αλά Ελληνικά;.. Μόνο που η δική μας "αποθήκη ξύλου", θα έχει τους δικούς μας μόνο ΤΕΡΜΙΤΕΣ.
Ένα όνειρο ζωής; Μια πολυήμερη συναυλία-φεστιβάλ Ροκ τύπου Woodstock, κάπου κοντά στην Αττική με όσους περισσότερους από τους δικούς μας γίνεται! Κατά προτίμηση κάπου που υπάρχει ΑΜΜΟΣ και να έχει ΦΥΚΙΑ... Με τα "δικά μας παιδιά", επειδή έτσι μας αρέσει... Πως σας φαίνεται; Παρακαλώ τον Άγιο ΒΑΣΙΛΗ να μου το φέρει για δώρο Χριστουγέννων, είτε χειμώνα,άνοιξη ή καλοκαίρι!!!!

[Μ] Panx Romana - Το γράμμα

2008-04-12T19:43:00.003+03:00

Είμαι μόνος και φοβάμαι
στη σκοπία κρυώνω πολύ
Πες μου γιατί
Εφιάλτης κάθε βράδυ
Το όπλο παγώνει τη ψυχή
Πες μου γιατί

Κάθε ελπίδα κι ένα αγκάθι
Χωμένο βαθιά στη καρδιά
Γκρεμίζει ένα ένα τα ματωμένα όνειρα
Πες μου γιατί

Στα σύνορα σου, μητέρα
παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα
Γιατί
Κολλάνε το όπλο στο κεφάλι και πιέζουν την σκανδάλη
Γιατί

Κάθε ελπίδα κι ένα αγκάθι
Χωμένο βαθιά στη καρδιά
Γκρεμίζει ένα ένα τα ματωμένα όνειρα
Πες μου γιατί

Και τώρα ξέρω πως
δε θα πολεμήσω άλλο πια
Τα παιδιά στην άλλη όχθη
είναι σαν και μένα μοναχά

Κάθε ελπίδα κι ένα αγκάθι
Χωμένο βαθιά στη καρδιά
Γκρεμίζει ένα ένα τα ματωμένα όνειρα
Πες μου γιατί
Πες μου γιατί
Πες μου γιατί
Γιατί...

[Μ] Ενδελέχεια - Αντιρατσιστικό φεστιβάλ, Πέτρα Πετρούπολης

2008-04-10T20:29:00.003+03:00

16 Ιουνίου 2007. Συναυλια με πολυ λιγοτερο κοσμο απο το αναμενομενο...