Χρυσή Αυγή: "Αντισυστημικότητα και ρεαλιστικές λύσεις"

Δύο λόγοι για τους οποίους η χρυσή αυγή ψηφίστηκε μαζικά είναι οι εξής:

Πρώτον: η αντίληψη ότι είναι αντισυστημική δύναμη και θα μπει στη βουλή ώστε να φοβηθούν οι «συστημικοί» ή να «τρομάξει το σύστημα» και δεύτερον επειδή «έχει λύση για το μεταναστευτικό». Η τραγική ειρωνεία είναι ότι τίποτα από τα δύο δεν ισχύει!        

Όσον αφορά την «αντισυστημικότητα»:          
Καταρχήν, ο εθνικισμός είναι μια όψη του συστήματος, καθώς το σύστημα βασίζεται στην ταξική κυριαρχία σε κάθε εθνικό σχηματισμό, σχηματισμό που δημιουργήθηκε ακριβώς για την χωρική επιβολή αυτής της κυριαρχίας, από το εκάστοτε μπλοκ εξουσίας, δημιουργώντας έθνος και κράτος. Το να προσποιηθείς να αποδείξεις ότι είσαι αντισυστημική δύναμη, στηριζόμενη ιδεολογικά σε έναν πυλώνα της κυριαρχίας του κεφαλαίου επί της εργασίας οδηγεί σε πλήρη αντίφαση. Πόσο μάλιστα όταν η χ.α. στηρίζει ανοιχτά ότι δεν υπάρχουν τάξεις και ότι σημασία έχει μόνο το έθνος! Δηλαδή, η χ.α. στηρίζει όσους Έλληνες καπιταλιστές αναγκάζουν τους  (Έλληνες ή όχι) εργαζομένους να δουλεύουν μαύρα, απλήρωτες υπερωρίες, εκβιαστικά μέτρα και απολύσεις κτλ (δεν θα μιλήσω για υπεραξία κτλ, είναι αυτονόητο ότι η χ.α. δεν ασχολείται με αυτά)...

Επιπρόσθετα, πώς είναι δυνατόν ο Μιχαλολιάκος να είναι «αντισυστημικός» όταν έγγραφα του wikileaks αποδεικνύουν ότι ήταν έμμισθος υπάλληλος της ΚΥΠ (υπηρεσίας πληροφοριών); Ενδεικτικά, όταν ο μισθός των δημοσίων υπαλλήλων ήταν περίπου 15.000 δρχ το μήνα, ο Μιχαλολιάκος έπαιρνε 120.000 δρχ, ο Κ. Πλεύρης 200.000 δρχ, ο Δάκογλου (πρόεδρος ΕΝΕΚ – εθνικής νεοναζιστικής οργάνωσης) 92.000 δρχ (πηγή: http://www.sofokleousin.gr/archives/104351.html).   
Αλλά πώς να πείσουν επίσης, όταν οι ματ που χτυπάνε αλύπητα τον ελληνικό λαό που αντιδρά σε κάθε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ψηφίζουν μαζικά χ.α. (50% περίπου) αλλά και έχουν συνεργαστεί πολλές φορές με παρακρατικές ομάδες φασιστών (πχ βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=y_pOI0iJ8B4);

Είναι λοιπόν προφανές από τα παραπάνω ότι η χ.α. είναι μια δύναμη συστημική, χωρίς όμως να είναι γενικώς η πρώτη επιλογή του συστήματος: Μετά τις εκλογές, που το αστικό σύστημα σχεδόν έχασε και τα τρία του στηρίγματα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, φαίνεται πλέον πως στρέφεται στο τελευταία του στήριγμα, την χ.α.: Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός πως πλέον τα ζητήματα τα οποία μονοπωλούν την «επικαιρότητα» δηλαδή οι κεντρικές πολιτικές επιλογές των καναλιών, είναι τα μεταναστευτικά, η «εγκληματικότητα των μεταναστών», ο «πακιστανός δράκος», αδιαφορώντας για την πραγματικότητα, με βάση τα στοιχεία της αστυνομίας, σύμφωνα με τα οποία πρώτοι σε βιασμούς (όπως και στα περισσότερα εγκλήματα) παραμένουν οι Έλληνες.      
Αν η χρυσή αυγή ήταν αντισυστημική, θα περίμενε κανείς, τα ελεγχόμενα από το σύστημα μμε, να μην υπερπροβάλλουν ζητήματα μετανάστευσης διότι έτσι θα ενίσχυαν την χ.α..        
Γίνεται όμως ακριβώς το αντίθετο και μάλιστα, η «επιχείρηση» «Ξένιος Ζεύς» συνειρμικά οδηγεί στη σκέψη ότι οι μετανάστες είναι όλοι «πιθανοί εγκληματίες» και πρέπει να συλληφθούν, ενώ, πάλι, αποκρύβεται η αλήθεια: μόνο 1 στις 5 προσαγωγές έγιναν συλλήψεις, λόγω έλλειψης εγγράφων παραμονής στη χώρα.      

Όσον αφορά την «λύση» του μεταναστευτικού:

Το μόνο που προτείνει η χ.α. είναι η απέλαση στις χώρες προέλευσης και η φύλαξη των συνόρων. Οι άνθρωποι δηλαδή που εκδιώχθηκαν βίαια από την πατρίδα τους, τις οικογένειες τους και τους φίλους τους, είτε για πολιτικούς λόγους είτε για οικονομικούς, για να θρέψουν δηλαδή την οικογένεια τους, και φτάνουν εδώ μετά από μέρες, ίσως και μήνες περιπέτειας, μέσα από έρημους και θάλασσες*, να επιστρέψουν πίσω στην κόλαση τους. Στις πατρίδες τους, που τους περιμένει ένα καθεστώτος έτοιμο να τους φυλακίσει ή σκοτώσει ή στην πείνα και στην εξαθλίωση**.            
Οι χρυσαυγίτες άραγε, δεν αναρωτιούνται: αυτοί οι άνθρωποι, δεν θα βρουν τρόπο να ξαναγυρίσουν; Είναι ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι θα μείνουν εκεί;           
Προφανώς και θα βρουν τρόπο να ξανά μπουν επειδή είναι αποφασισμένοι να επιβιώσουν.   
Η συνοριακή φύλαξη μιας χώρας που βρέχεται παντού από θάλασσα δεν είναι ρεαλιστική. Δεν γίνεται να την επιτηρείς όλη, κι αν γίνονταν, θα ήταν εντελώς αντι-οικονομικό. (φυσικά δεν είναι καν ορθό να κλείνονται τα σύνορα γενικώς, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

 Επομένως η χρυσή αυγή δεν προτείνει καμία ρεαλιστική λύση.            

Αντ’ αυτών. μερικές ρεαλιστικές προτάσεις, οι οποίες προέρχονται από την αριστερά και συγκεκριμένα από τον σύριζα, είναι:

1)      Χτύπημα των αιτίων που την προκαλούν: εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κρατών, αλλά και των Ελληνικών κυβερνήσεων, που πειθήνια στηρίζουν τις επεκτατικές αυτές πολιτικές, στέλνουν Έλληνες στρατιώτες στο Αφγανιστάν, δίνουν τις στρατιωτικές βάσεις πχ Σούδα για επιδρομές  - ασκήσεις κ.α.

2)      Ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας για ελληνες και μετανάστες που το έχουν ανάγκη - στέγη και σίτιση.        Σε αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να αξιοποιηθούν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τους μετανάστες.        

3)      Επαναπροσδιορισμός ευρωπαϊκής πολιτικής, με κατανομή μεταναστών στην υπόλοιπη Ευρώπη και χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων προς την Ευρώπη. Είναι προφανές ότι προορισμός των μεταναστών δεν είναι η Ελλάδα αλλά άλλες ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες είναι πιο πιθανό να βρουν δουλειά.

4)      Νομιμοποίηση όσων ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, ώστε οι μετανάστες να βρίσκουν δουλειά ασφαλισμένοι, να συνεισφέρουν στα ταμεία, να μην γίνονται θύματα εκμετάλλευσης και επιπλέον να μην συμπιέζονται οι μισθοί όλων, λόγω του φθηνού εργατικού κόστους των μεταναστών χωρίς έγγραφα.

*  1502 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να μπουν στην ΕΕ, μόνο το 2008. 181 στο Αιγαίο, ένας ανά δύο μέρες (http://fortresseurope.blogspot.gr/2006/01/morire-di-frontiera-2008.html)

** Ο Μουλούτ Σελούφ, απεργός πείνας στην Υπατία, αυτοπυρπολήθηκε στην πατρίδα του Δ. Σαχάρα επειδή όταν επέστρεψε δεν του έδιναν δουλειά για πολιτικούς λόγους…

Ανέστησαν τον τόπο τους χάρη στους μετανάστες

Ο βραβευμένος δήμαρχος Ντομένικο Λουτσάνο, γνωστός και ως «Γκάντι της εποχής μας», αξιοποίησε το μεταναστευτικό ρεύμα για να αναζωογονήσει το σχεδόν εγκαταλε-λειμμένο χωριό Ριάτσε.

Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο και ρομαντικό, αλλά πράγματι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Για του λόγου το αληθές, αρκεί μια ματιά στο χωριό Ριάτσε της Καλαβρίας (Νότιας Ιταλίας), εκεί όπου οι μετανάστες γίνονται δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες και αντιμετωπίζονται όχι ως απειλή αλλά ως πνοή αναζωογόνησης και ανάπτυξης.

Οπως το «γαλατικό χωριό» των Γκοσινί και Ουντερζό αντιστάθηκε στους Ρωμαίους, έτσι και το ιταλικό χωριό Ριάτσε αποφάσισε, υπό την καθοδήγηση του δημάρχου Ντομένικο Λουτσάνο, να αντισταθεί στο συντηρητικό ιταλικό κατεστημένο (κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, Λέγκα του Βορρά, ιταλική μαφία κ.ά.).
Κινούμενος αντίθετα στους ξενοφοβικούς ανέμους που σαρώνουν από άκρη σε άκρη τη Γηραιά Ηπειρο, ο 52χρονος δήμαρχος δοκίμασε και κατάφερε να αναστήσει το χωριό του με τη βοήθεια μεταναστών (από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Κουρδιστάν, τη Σομαλία, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Ερυθραία κ.ά.).

Πόλη-φάντασμα
Αλλοτε γεμάτο ζωντάνια, το Ριάτσε είχε φτάσει τη δεκαετία του 1990 στο σημείο να κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια πόλη-φάντασμα. Ας όψεται το φαινόμενο της αστυφιλίας, στο πλαίσιο της οποίας ένα μεγάλο μέρος του ντόπιου πληθυσμού είχε αρχίσει, ήδη από το 1960, να εγκαταλείπει την περιοχή με κατεύθυνση τα ιταλικά αστικά κέντρα (Μιλάνο, Γένοβα, Τορίνο) ή το εξωτερικό (Γερμανία, ΗΠΑ).
Μάλιστα, η ερήμωση ήταν τέτοια, που σε κάποια φάση στην περιοχή δεν λειτουργούσε ούτε ένα κρεοπωλείο (για μπαρ και εστιατόρια, ούτε λόγος), ενώ ακόμη και το σχολείο κινδύνευε να μείνει χωρίς μαθητές.
Ωσπου ξαφνικά, τον Ιούλιο του 1998, 300 ψυχές (Κούρδοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά) ξεβράστηκαν από τη θάλασσα σε μια παραλία κοντά στο χωριό, στο ίδιο σημείο όπου παλαιότερα, το 1972, είχαν εντοπιστεί δύο σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα (δύο ελληνικά μπρούντζινα αγάλματα).

Το ουτοπικό όραμα έγινε και ταινία
Δάσκαλος εκείνη την περίοδο στο χωριό, ο Ντομένικο Λουτσάνο καλωσόρισε τους νεοφερμένους και προχώρησε στη σύσταση ενός συλλόγου με το μεγαλεπήβολο όνομα «Πόλη του Μέλλοντος» και άρχισε, σε συνεργασία με την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, να προσφέρει στους μετανάστες δωρεάν στέγη, νερό και ηλεκτρικό. Σε αντάλλαγμα, εκείνοι εργάζονταν, οι άνδρες στις οικοδομές (ανακαινίζοντας σπίτια τα οποία ενοικιάζονταν σε τουρίστες) και οι γυναίκες στη χειροτεχνία φτιάχνοντας τουριστικά σουβενίρ.
«Ενας άνθρωπος είναι άνθρωπος, είτε διαθέτει νόμιμα έγγραφα είτε όχι. Οι φτωχότεροι των φτωχών θα σώσουν το Ριάτσε και σε αντάλλαγμα, θα σωθούν και οι ίδιοι από αυτό», διακήρυττε ο Λουτσάνο, ο οποίος με αυτό σύνθημα κατόρθωσε να κερδίσει ως ανεξάρτητος υποψήφιος τις εκλογές του 2004 και να εκλεγεί δήμαρχος (επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2009). Μάλιστα, το 2010 ανακηρύχθηκε τρίτος καλύτερος δήμαρχος στον κόσμο από τη διεθνή δεξαμενή σκέψης «City Mayors Foundation».
Ωστόσο, παρά τη διεθνή του αναγνώριση, ο Λουτσάνο, «ο Μαχάτμα Γκάντι της εποχής μας», όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, εξακολουθεί να έχει το ίδιο απλό και λιτό γραφείο απ' όπου ξεκίνησε την καριέρα του, με τις αφίσες του Τσε Γκεβάρα και των Ζαπατίστας, ενώ αγαπημένη του λέξη συνεχίζει να είναι η λέξη «ουτοπία».
Οσο για το Ριάτσε, το χωριό της Καλαβρίας με τους 1.726 κατοίκους (από τους οποίους, οι 250 είναι μετανάστες) αποτελεί πρότυπο ανάπτυξης (με αποτέλεσμα να επιστρέφουν σε αυτό ακόμη και όσοι το είχαν εγκαταλείψει). Το παράδειγμά του έχουν αρχίσει να το ακολουθούν και κάποια διπλανά χωριά, ενώ μέχρι τη Νότια Ιταλία ταξίδεψε πρόσφατα και ο σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς, προκειμένου να ζήσει από κοντά την «πραγματική ουτοπία» του Ριάτσε και να την κάνει ταινία με την ονομασία «Η Πτήση».

ΓΙΩΡΓΟΣΥ ΣΚΑΦΙΔΑΣ
ethnos.gr