«Ο ρατσισμός είναι οικονομικά
χρήσιμος. Σου επιτρέπει να εκμεταλλεύεσαι τους «κατώτερους» χωρίς χριστιανικές
τύψεις και χωρίς τον κίνδυνο της απώλειας του παραδείσου, που είναι ο μόνιμος
εφιάλτης κάθε καλού χριστιανού, που μπορεί να σκοτώσει άνετα κάθε ζωντανό που
δεν έχει ψυχή, ας πούμε έναν λαγό, και κάθε άνθρωπο που δεν έχει καλής
ποιότητας ψυχή, ας πούμε έναν μαύρο.»
Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Η μεγάλη περιπέτεια του
μαρξισμού», 1999.
'Βαλκανιος' κι αν χρειαστει στεκομαι απενταντι σας!
Μπαρούτι μου μυρίζει το αίμα μου από τη γέννα μου κυλάει σαν άμμος σε κλεψύδρα σκίζει κάθε φλέβα μου σέρνεται μέσα μου χτυπάει τα νεύρα μου είκοσι χρόνια τώρα παίζω έξω απ' την έδρα μου ΒΑΛΚΑΝΙΑ! Αυτό είν' το γήπεδό μου η πατρίδα μου και τ' όνειρο το πατρικό μου Είμαι Αλβανός που δεν πιστεύει στη Μεγάλη Αλβανία μετανάστης σαν τους Έλληνες στη Γερμανία είμαι αποτέλεσμα ενός κύματος προσφύγων φρέσκου είμαι Ρουμάνος, κυνηγημένος απ' τον Τσαουσέσκου Βαλκάνιος, ποτέ δεν ήμουν Άρειο πουστράκι ούτε και κυανόκρανο φλωράκι του ΝΑΤΟ στο κάτω κάτω, πότε είμαι εδώ και πότε εκεί δεν έχω πατρίδα, τη βομβαρδίσαν δυτικοί είμαι βαλκάνιος, Σέρβος άμαχος και τα λοιπά και Κοσσοβάρος που θάφτηκε ομαδικά Όνειρα γλυκά λοιπόν σε κάθε Ελληναρά εγώ θα μείνω έξω να παίξω με τα προσφυγόπουλα έχω αδερφό μου κάθε μετανάστη εκτός νόμου που χει στα μάτια του την ψύχρα του δρόμου
ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για κάθε παιδί ξενιτεμένο ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για κάθε χωριό βομβαρδισμένο κάθε Ρουμάνο, κάθε Βούλγαρο και κάθε Σκοπιανό γι όποιον Έλληνα δεν ξέχασε και κάθε Αλβανό ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για κάθε Τούρκο κυνηγημένο ΒΑΛΚΑΝΙΑ! για όποιον ζει εδώ ξένο για όλους αυτούς, κι ίσως αύριο για μένα και σένα για όποιον λαό πληρώνει αλλωνών τα σπασμένα
Είμαι Τούρκος, στην Ένωση μέσα βαλκάνιο βέλος τους προγόνους μου τους έσφαξε ο Ελ. Βενιζέλος το κρίμα στο λαιμό σας, ζωσμένος με στίχους - μένος στο ηλίθιο μυαλό σας αμάξι παγιδευμένο γύρνα το Κλειδί λοιπόν και λίγο πριν το μπαμ έχεις δει, το δικό μου Τζιχάντ για το δικό μου Ισλάμ και σαν εκείνους που περίεργα κοιτάς αλλά όταν είναι για δουλειά τους προτιμάς τους προτιμάς όσο δουλεύουνε για την Ολυμπιάδα μα όταν έρθει εκείνη η ώρα θα φύγουν απ' την Ελλάδα το ξέρεις, το ξέρουν κι αυτοί πω θα χαθούνε κι όσοι φτιάξουν τα έργα, απλά θα απελαθούν γι αυτό το λόγο δεν δέχομαι να μαι μαζί σας βαλκάνιος κι αν χρειαστεί στέκομαι απέναντί σας Είμαι ότι μισείς, Ρώσος, Βούλγαρος, Πακιστανός Τούρκος, Ρουμάνος, αμά γουστάρω κι Αλβανός έγχρωμος όσο κι αυτοί που δίνουν τα cd και στα μάτια των παιδιών των φαναριών το "γιατί" Να πάει να γαμηθεί κάθε σας ρητή εντολή βαλκάνια, Χριστός κι Ισλάμ ίδια φυλή!
Όταν ήμουνα μικρός μου χανε πει ένα παραμύθι Ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ’ αυτό τον πλανήτη Μου χαν πει και για κάτι σπουδαίο που το λέγαν ιδεολογία Και να με πιστός σε ιδανικά, όπως οικογένεια, πατρίδα θρησκεία Μου ‘χαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο ’60 με ’70 Και μια επανάσταση αν χρειαζότανε η γενιά μου θα έκανε τα ίδια Μου χαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή Αυτοί θα μ’ έσωναν αν κάποιος κλέφτης στο σπίτι μου μέσα είχε μπει Μου ‘χαν πει για μία χούντα και για μία αριστερά Μου ‘παν για κάποιες χαμένες πατρίδες και 400 χρόνια σκλαβιά Μου ‘παν οτ’ είμαι τυχερός, γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία Και για κάτι που το λέγαν σοσιαλισμό και έμοιαζε μ’ ελευθερία Μου είπαν ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει για τη δική μου τη γενιά Και αφού έχουμε ένα πιάτο να φάμε όλα είναι μια χαρά Μου είπαν να βάλω γρήγορα μυαλό και να συμβιβαστώ Γιατί κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αν το ψάχνω θα το βρω
Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία
Τώρα όμως που μεγάλωσα το παραμύθι έχει αλλάξει Δε φοβάμαι πια τους εχθρούς μου γιατί οι φίλοι μ’ έχουνε κάψει Και κείνο το σπουδαίο που το λένε ιδεολογία Έχει καταντήσει γραφικό και ανήκει πια στη ιστορία Κι όσο για την επανάσταση που θα έκανε η δική μου η γενιά Την κάνει μέσα από ακριβά αμάξια, ρούχα, μόδα και λεφτά Και αυτοί οι παράξενοι που λέγονται αστυνομικοί Είναι οι περισσότεροι οι ίδιοι κλέφτες και επικίνδυνα κομπλεξικοί Τώρα όλες οι πολιτικές παρατάξεις έχουνε γίνει ένα Η εξουσία είναι γλυκιά κι ελκυστική για τον καθένα Εμείς δε βιώσαμε τον πόλεμο, ούτε τη δικτατορία Μήπως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δε νοιώθω ελευθερία; Κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας Έχουμε υλικά αγαθά, αλλά μας λείπουνε άλλα πολλά Μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω άφοβα σε αυτό Νοιώθω πως ήδη έχω γεράσει πριν προλάβω να μάθω να ζω
Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία
Δώσε μου φώτιση θεέ μου, υπάρχει εθνική συσκότιση Χιλιάδες τα χτυπήματα σε κάθε μου ανόρθωση Ή ο κόσμος έχει αλλάξει ή δε τον έμαθα ποτέ Πουτανιά ψέμα κι απάτη θεωρούνται κυριλέ Κάποτε πίστεψα σε κάτι και μια ιδεολογία Πίστεψα στη μουσική μου σα να ήτανε θρησκεία Τώρα πια με το hiphop κάνουν στριπτίζ μεσ’ τα πορνεία Τόσα χρόνια μέσα στο ψέμα, τώρα νοιώθω αηδία Ένα μάτσο εγωπαθείς κι επιεικώς κωλόπαιδα Μια παράσταση κλισέ, αρνητικά όλα τα πρότυπα Άμα κάτι δε μου κάνει εγώ φεύγω μακριά Δεν ανήκω σε κανένα, δεν ανήκω πουθενά Ο κόσμος έχει μολυνθεί, δεν τον νοιάζει ποια είναι η αλήθεια Είναι λέξη ντεμοντέ και πια του έγινε συνήθεια Η παράδοση πεθαίνει, η Ελλάδα που να ζει Βάλανε στο φέρετρο της την ευρωπαϊκή επιγραφή Η μασονία αλωνίζει μέσα στην ελληνική βουλή Σοσιαλισμός και χούντα τώρα γίναν ασορτί Ψεύτικες δημοσκοπήσεις κι αλλοδαποί σε απογραφή Μα η κυβέρνηση θέλει ψήφους θέλει από κάπου να τους βρει Σάπια λόγια και ιδέες, η πουτανιά σαν αρετή Και μετά τα 15 η παρθενιά είναι ντροπή Τι πειράζει όμως αυτό; Τώρα είμαστε ευρωπαίοι Ψάξε να βρεις τον αντρισμό σου σε ένα αμάξι που να λέει Βρες κι ένα καλό τσουλί για να συμπληρώσει την εικόνα Γίνε λίγο κουνιστός, στην Ευρώπη είναι μόδα Ας χαρούμε χωρίς λόγο, έχουμε 21ο αιώνα Αν το ήξερε ο Σωκράτης τότε θα είχε αλλάξει χώρα
Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία
Ευχαριστω τον Taras Ali για την υποδειξη του κομματιου...
Μια ιστορία θα σας πω για τον Μπάμπη τον Μπάμπη που δε ήτανε flou ήταν παιδί του Πασαλιμανιού μα τους κανόνες ποτέ δεν έμαθε αυτού του παιχνιδιού δεν ήταν όπως τ' άλλα τα παιδιά που άκουγαν metal φόραγαν μάρκες κι είχαν μακριά μαλλιά ήταν αταίριαστος πολύ για το '89 λες και ήταν και καλά από άλλη γενιά ήταν ο μόνος στην παρέα που άκουγε hip-hop ήταν ο μόνος που δεν έβρισε ποτέ Αλβανό ήταν ο μόνος που φόραγε καπέλο το βράδυ ήταν ο μόνος που η αλυσίδα του είχε Volkswagen σημάδι. Τον ενοχλούσε που γινόντουσαν όλοι νεοναζί τον θύμωνε που χτύπαγαν τον black συμμαθητή. Προσπαθούσε να διδάξει την ισότητα, τραγική ειρωνεία ήταν ο ίδιος μειονότητα.
Δεν μιλάω για νοήματα, δεν προσπαθώ να δώσω μηνύματα απλά εξιστορώ μέσα από άσματα και αφήνω εσένα στα συμπεράσματα. Δεν σου προσφέρω την αλήθεια στο πιάτο απλώς σου λέω πως είναι να 'σαι από κάτω όπως ο Μπάμπης ο Μπάμπης που δεν ήτανε flou που δεν κατάλαβε ποτέ τους νόμους του παιχνιδιού.
Μια μέρα ο Μπάμπης λοιπόν είχε φάινη ιδέα όπως περπάταγε στους δρόμους του Περαία να πάρει μέρος στο 15μελές και να διδάξει από μέσα ιδέες ριζοσπαστικές. Έτσι κι έγινε κ ο Μπάμπης έγινε μέλος στου Λυκείου την πολίτικη ζωή πήρε μέρος τις ιδέες του δεν άργησε να πει φωναχτά τα χαρτιά του δεν κράτησε για πολύ καιρό κλειστά άλλοι αντέδρασαν, άλλοι σωπάσαν, άλλοι συμφώνησαν, άλλοι τον κράξαν, άλλοι διαφώνησαν μα συζητήσαν, άλλοι δε μίλησαν μα τον πουλήσαν, το 3μελές είχε συνήθεια να βάφει τα αυγά του χρυσά γι' αυτό και πήγε κρυφά να βρει οργάνωση στον Μπάμπη να την στήσει, στο σχόλασμα αλύπητα να τον εσαπίσει.
Δεν μιλάω για νοήματα, δεν προσπαθώ να δώσω μηνύματα απλά εξιστορώ μέσα από άσματα και αφήνω εσένα στα συμπεράσματα. Δεν σου προσφέρω την αλήθεια στο πιάτο απλώς σου λέω πως είναι να 'σαι από κάτω όπως ο Μπάμπης ο Μπάμπης που δεν ήτανε flou που δεν κατάλαβε ποτέ τους νόμους του παιχνιδιού
Ένας μήνας ανάρρωση στο Κρατικό κ ούτε ιδέα από πρόσωπο φιλικό. Ακόμα κ ο πατέρας του του το 'χε πει απ' την αντίδραση καλύτερη η σιωπή μα ο Μπάμπης είχε τελειωτικά πληγωθεί και στο μυαλό του σχέδιο είχε σχηματιστεί. Η εκδίκηση γι' αυτόν πια η μόνη λύση στα χέρια του θα έπαιρνε του 3μελούς τη δύση. Του πατέρα του το δίκαννο πήρε ένα πρωί και στου λυκείου του πήγε σ' εθνική γιορτή, το παλτό του πετάει και το όπλο τραβάει και για μια στιγμή διστάζει, τη σκανδάλη δεν πατάει Όμως η σύλληψη έγινε έτσι κι αλλιώς στη φυλακή πια ο Μπάμπης είχε γίνει παλιός και μετανιώνει κάθε μέρα την απόπειρα αυτή κ αναρωτιέται αν ήταν όντως πιο καλή η σιωπή.
Και τελικα, γιατι μιλαω, προσπαθω να σας κοψω τον ιδεαλισμο; ε οχι Μηπως δεν ημουν και εγω Μπαμπης καποτε; Σε καποιο βαθμο. Απλα μια προειδοποιηση: Με αλλα λογια, κανετε οτι νιωθετε σωστο. Απλα προσεξτε, ο απειρος ιδεολογισμος καμια φορα ποναει. Πολεμα το συστημα μεσα απο το συστημα.
Ως πότε θα παραμένουμε σε οπισθοδρομικες ξενοφοβικες ρατσιστικες ιδεολογιες; Γιατι να θεωρουμε τους εαυτους μας ως ανωτερους απο αλλα ατομα, εχοντας μια μοναδικη διαφορα: η τοποθεσια γεννησης... Ειναι τραγικο να νομιζουμε πως ειμαστε ανωτεροι μονο κ μονο επειδη οι προγονοι μας (σιγουρο αυτο;...) βρηκαν τις καταλληλες συνθηκες και καταφεραν να αναπτυξουν επιστημες... Ολοι ειμαστε ισοι, επειδη ειμαστε ανθρωποι...Πρεπει να το καταλαβουμε ολοι επιτελους!
