Το ιδεολόγημα του εθνικισμού

«Έτσι κι αλλιώς, τα κομουνιστικής εμπνεύσεως και καθοδηγήσεως αντιφασιστικά αντάρτικα παντού στην Ευρώπη είναι εθνικά απελευθερωτικά κινήματα. Νάτος πάλι ο εθνικισμός. Ο Λένιν τον έβγαλε από την πόρτα και η ιστορία τον έβαλε απ’ το παράθυρο. Ο εθνικισμός είναι ένα πανίσχυρο ιδεολόγημα που, αν και ανόητο καθεαυτό, πρέπει να το οικειοποιηθούμε και να το εκμεταλλευτούμε αντιμετωπίζοντάς το σαν εργαλείο δουλειάς. Κι αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα όλα τα κομουνιστικά κόμματα. Στρέφουν τον εθνικισμό κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που επιβάλλει ο σημερινός ιμπεριαλισμός. Κι έτσι, αριστεροί και μη φιλελεύθεροι δεξιοί μοιάζουν να συμπλέουν, τουλάχιστον επ’ αυτού του θέματος. Κακό είναι; Ποιος είναι ο κύριος εχθρός μας σήμερα, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ή ο συμπαθέστατος κυρ Γιάννης ο μανάβης, που είχε πατέρα δωσίλογο και σήμερα ψηφίζει για λόγους συναισθηματικούς και κάθε άλλο παρά ταξικούς άκρα Δεξιά;

Διαβάστε, λοιπόν, Λένιν και κάντε λίγη υπομονή μέχρι να αρχίσει ο Γ Παγκόσμιος Πόλεμος. Και μέχρι τότε μην παραλείψετε να βοηθήσετε λιγάκι την κατάσταση πετώντας κάπου κάπου καμιά μπομπίτσα, έτσι για να μένει η μηχανή αναμμένη. Δεν χάλασε ο κόσμος αν κάποιοι αρχίσουν λίγο νωρίτερα τον Γ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσα ίσα, θα μας βοηθήσουν να προσαρμοστούμε καλύτερα. Και μη χαρακτηρίσει κανείς κυνισμό κάτι που δεν είναι παρά απλή ελληνική λογική, παντελώς άσχετη με τα χριστιανικά ευχολόγια.»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού», 1999.

Πτωχός πλην τίμιος

«Το «πτωχός πλην τίμιος» είναι αρχή χριστιανική, όχι σοσιαλιστική. (Δεν καταλαβαίνω γιατί τα αφεντικά μπορούν και κλέβουν νομότυπα την υπεραξία της δουλειάς μας και εμείς δεν μπορούμε να «απαλλοτριώσουμε» μέρος των κλοπιμαίων διά της κλοπής. Το πρόβλημα με την κλοπή δεν είναι η κλοπή, αλλά η αδυναμία των κλεπτών να ξεχωρίσουν τα πορτοφόλια των πλούσιων από τα πορτοφόλια των φτωχών).»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού», 1999.

Κομμουνιστές και χριστιανοί

«Αν οι κομουνιστές έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν τελικά, λέει ο Τεγιάρ ντε Σιαρντέν, που συν τοις άλλοις ήταν και πολύ καλός θεολόγος, αυτό οφείλεται στο ότι είναι οι μόνοι πλέον που είναι σε θέση να πεθάνουν για συμφέροντα που δεν είναι τα προσωπικά τους, όπως οι χριστιανοί παλιότερα, τότε που δεν ήταν ακόμα ψοφοδεείς και μπορούσαν να αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια τα λιοντάρια στην αρένα. Άλλωστε  εκείνοι πίστευαν στη «μετά θάνατον ζωή» κι αυτό διευκόλυνε το θάνατό τους. Οι χιλιάδες κομουνιστές, όμως, που στήθηκαν με τόση αξιοπρέπεια μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα δεν πίστευαν στη μετά θάνατον ζωή. Για μένα τουλάχιστον, ο Νίκος Μπελογιάννης και ο Νίκος Πλουμπίδης, μεταξύ πάρα πολλών άλλων, σαφώς υπερτερούσαν κατά το ήθος από τους μάρτυρες του χριστιανισμού.»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού».