Μοντάζ - Τι κόσμος είναι αυτός

Τρίτη 21 Αυγούστου 2012

Χρυσή Αυγή: "Αντισυστημικότητα και ρεαλιστικές λύσεις"


Δύο λόγοι για τους οποίους η χρυσή αυγή ψηφίστηκε μαζικά είναι οι εξής:
Πρώτον: η αντίληψη ότι είναι αντισυστημική δύναμη και θα μπει στη βουλή ώστε να φοβηθούν οι «συστημικοί» ή να «τρομάξει το σύστημα» και δεύτερον επειδή «έχει λύση για το μεταναστευτικό». Η τραγική ειρωνεία είναι ότι τίποτα από τα δύο δεν ισχύει!        

Όσον αφορά την «αντισυστημικότητα»:          
Καταρχήν, ο εθνικισμός είναι μια όψη του συστήματος, καθώς το σύστημα βασίζεται στην ταξική κυριαρχία σε κάθε εθνικό σχηματισμό, σχηματισμό που δημιουργήθηκε ακριβώς για την χωρική επιβολή αυτής της κυριαρχίας, από το εκάστοτε μπλοκ εξουσίας, δημιουργώντας έθνος και κράτος. Το να προσποιηθείς να αποδείξεις ότι είσαι αντισυστημική δύναμη, στηριζόμενη ιδεολογικά σε έναν πυλώνα της κυριαρχίας του κεφαλαίου επί της εργασίας οδηγεί σε πλήρη αντίφαση. Πόσο μάλιστα όταν η χ.α. στηρίζει ανοιχτά ότι δεν υπάρχουν τάξεις και ότι σημασία έχει μόνο το έθνος! Δηλαδή, η χ.α. στηρίζει όσους Έλληνες καπιταλιστές αναγκάζουν τους  (Έλληνες ή όχι) εργαζομένους να δουλεύουν μαύρα, απλήρωτες υπερωρίες, εκβιαστικά μέτρα και απολύσεις κτλ (δεν θα μιλήσω για υπεραξία κτλ, είναι αυτονόητο ότι η χ.α. δεν ασχολείται με αυτά)...
Επιπρόσθετα, πώς είναι δυνατόν ο Μιχαλολιάκος να είναι «αντισυστημικός» όταν έγγραφα του wikileaks αποδεικνύουν ότι ήταν έμμισθος υπάλληλος της ΚΥΠ (υπηρεσίας πληροφοριών); Ενδεικτικά, όταν ο μισθός των δημοσίων υπαλλήλων ήταν περίπου 15.000 δρχ το μήνα, ο Μιχαλολιάκος έπαιρνε 120.000 δρχ, ο Κ. Πλεύρης 200.000 δρχ, ο Δάκογλου (πρόεδρος ΕΝΕΚ – εθνικής νεοναζιστικής οργάνωσης) 92.000 δρχ (πηγή: http://www.sofokleousin.gr/archives/104351.html).   
Αλλά πώς να πείσουν επίσης, όταν οι ματ που χτυπάνε αλύπητα τον ελληνικό λαό που αντιδρά σε κάθε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ψηφίζουν μαζικά χ.α. (50% περίπου) αλλά και έχουν συνεργαστεί πολλές φορές με παρακρατικές ομάδες φασιστών (πχ βίντεο:
http://www.youtube.com/watch?v=y_pOI0iJ8B4);
Είναι λοιπόν προφανές από τα παραπάνω ότι η χ.α. είναι μια δύναμη συστημική, χωρίς όμως να είναι γενικώς η πρώτη επιλογή του συστήματος: Μετά τις εκλογές, που το αστικό σύστημα σχεδόν έχασε και τα τρία του στηρίγματα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, φαίνεται πλέον πως στρέφεται στο τελευταία του στήριγμα, την χ.α.: Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός πως πλέον τα ζητήματα τα οποία μονοπωλούν την «επικαιρότητα» δηλαδή οι κεντρικές πολιτικές επιλογές των καναλιών, είναι τα μεταναστευτικά, η «εγκληματικότητα των μεταναστών», ο «πακιστανός δράκος», αδιαφορώντας για την πραγματικότητα, με βάση τα στοιχεία της αστυνομίας, σύμφωνα με τα οποία πρώτοι σε βιασμούς (όπως και στα περισσότερα εγκλήματα) παραμένουν οι Έλληνες.      
Αν η χρυσή αυγή ήταν αντισυστημική, θα περίμενε κανείς, τα ελεγχόμενα από το σύστημα μμε, να μην υπερπροβάλλουν ζητήματα μετανάστευσης διότι έτσι θα ενίσχυαν την χ.α..        
Γίνεται όμως ακριβώς το αντίθετο και μάλιστα, η «επιχείρηση» «Ξένιος Ζεύς» συνειρμικά οδηγεί στη σκέψη ότι οι μετανάστες είναι όλοι «πιθανοί εγκληματίες» και πρέπει να συλληφθούν, ενώ, πάλι, αποκρύβεται η αλήθεια: μόνο 1 στις 5 προσαγωγές έγιναν συλλήψεις, λόγω έλλειψης εγγράφων παραμονής στη χώρα.      

Όσον αφορά την «λύση» του μεταναστευτικού:
Το μόνο που προτείνει η χ.α. είναι η απέλαση στις χώρες προέλευσης και η φύλαξη των συνόρων. Οι άνθρωποι δηλαδή που εκδιώχθηκαν βίαια από την πατρίδα τους, τις οικογένειες τους και τους φίλους τους, είτε για πολιτικούς λόγους είτε για οικονομικούς, για να θρέψουν δηλαδή την οικογένεια τους, και φτάνουν εδώ μετά από μέρες, ίσως και μήνες περιπέτειας, μέσα από έρημους και θάλασσες*, να επιστρέψουν πίσω στην κόλαση τους. Στις πατρίδες τους, που τους περιμένει ένα καθεστώτος έτοιμο να τους φυλακίσει ή σκοτώσει ή στην πείνα και στην εξαθλίωση**.            
Οι χρυσαυγίτες άραγε, δεν αναρωτιούνται: αυτοί οι άνθρωποι, δεν θα βρουν τρόπο να ξαναγυρίσουν; Είναι ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι θα μείνουν εκεί;           
Προφανώς και θα βρουν τρόπο να ξανά μπουν επειδή είναι αποφασισμένοι να επιβιώσουν.   
Η συνοριακή φύλαξη μιας χώρας που βρέχεται παντού από θάλασσα δεν είναι ρεαλιστική. Δεν γίνεται να την επιτηρείς όλη, κι αν γίνονταν, θα ήταν εντελώς αντι-οικονομικό. (φυσικά δεν είναι καν ορθό να κλείνονται τα σύνορα γενικώς, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
 Επομένως η χρυσή αυγή δεν προτείνει καμία ρεαλιστική λύση.            

Αντ’ αυτών. μερικές ρεαλιστικές προτάσεις, οι οποίες προέρχονται από την αριστερά και συγκεκριμένα από τον σύριζα, είναι:
1)      Χτύπημα των αιτίων που την προκαλούν: εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κρατών, αλλά και των Ελληνικών κυβερνήσεων, που πειθήνια στηρίζουν τις επεκτατικές αυτές πολιτικές, στέλνουν Έλληνες στρατιώτες στο Αφγανιστάν, δίνουν τις στρατιωτικές βάσεις πχ Σούδα για επιδρομές  - ασκήσεις κ.α.

2)      Ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας για ελληνες και μετανάστες που το έχουν ανάγκη - στέγη και σίτιση.        Σε αυτήν την κατεύθυνση μπορούν να αξιοποιηθούν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τους μετανάστες.        

3)      Επαναπροσδιορισμός ευρωπαϊκής πολιτικής, με κατανομή μεταναστών στην υπόλοιπη Ευρώπη και χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων προς την Ευρώπη. Είναι προφανές ότι προορισμός των μεταναστών δεν είναι η Ελλάδα αλλά άλλες ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες είναι πιο πιθανό να βρουν δουλειά.

4)      Νομιμοποίηση όσων ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, ώστε οι μετανάστες να βρίσκουν δουλειά ασφαλισμένοι, να συνεισφέρουν στα ταμεία, να μην γίνονται θύματα εκμετάλλευσης και επιπλέον να μην συμπιέζονται οι μισθοί όλων, λόγω του φθηνού εργατικού κόστους των μεταναστών χωρίς έγγραφα.

*  1502 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να μπουν στην ΕΕ, μόνο το 2008. 181 στο Αιγαίο, ένας ανά δύο μέρες (http://fortresseurope.blogspot.gr/2006/01/morire-di-frontiera-2008.html)
** Ο Μουλούτ Σελούφ, απεργός πείνας στην Υπατία, αυτοπυρπολήθηκε στην πατρίδα του Δ. Σαχάρα επειδή όταν επέστρεψε δεν του έδιναν δουλειά για πολιτικούς λόγους…

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011

Χρονολόγιο: Εργατικοί και κοινωνικοί αγώωνες στην Ελλάδα

http://stekiantipnoia.squat.gr/files/2011/05/xronologio-1834-2010.pdf

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία

Είσαι μεγάλος, ανθρωπάκο, όταν δεν είσαι κακός και μικρόψυχος. To μεγαλείο σου είναι η μοναδική ελπίδα που μας απόμεινε. Είσαι μεγάλος όταν αγαπάς ιη δουλειά σου, όταν απολαμβάνεις το σκάλισμα, το χτίσιμο,τη ζωγραφική, το όργωμα και χο θέρισμα, το γαλάζιο ουρανό, ια ελάφια και ιη δροσιά νου πρωινού, τη μου-σική και το χορό, την ανατροφή των παιδιών σου και την ομορφιά στο κορμί της ή του συζύγου σον όταν πας στο πλανητάριο να μελετήσεις τα αστέρια, στη βιβλιοθήκη να διαβάσεις τις σκέψεις που έκαναν άλλοι, άντρες και γυναίκες, για τη ζωή. Είσαι μεγάλος όταν το εγγόνι σου κάθεται στα πόδια σου και του μιλάς για ια χρόνια τα παλιά κι ατενίζεις το αβέβαιο μέλλον μέσα από την τρυφερή, παιδιάστικη περιέργειά του. Είσαι μεγάλη, μητέρα, όταν νανουρίζεις το μωρό σον όταν προσεύχεσαι με λαχτάρα, με δάκρυα στα μάτια, να 'χει ευτυχισμένο μέλλον κι όταν, ώρα την ώρα, χρόνο το χρόνο, χτίζεις τούτη την ευτυχία στο παιδί σου.
Είσαι μεγάλος, ανθρωπάκο, όταν τραγουδάς τα όμορφα, τρυφερά λαϊκά σου τραγούδια, ή όταν χορεύεις παλιούς χορούς στους ήχους του ακορντεόν γιατί τα λαϊκά τραγούδια κάνουν καλό στην ψυχή κι είναι τα ίδια σε όλον τον κόσμο. Κι είσαι μεγάλος όταν λες στο φίλο σου:
«Ευχαριστώ τη μοίρα μου που κατόρθωσα κι έζησα τη ζωή μου ελεύθερος από τη βρωμιά και την απληστία, που βλέπω τα παιδιά μου να προκόβουν που τα άκουσα να ψελλίζουν τα πρώτα τους λογάκια κι είδα να μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χεράκια τους, να κάνουν τα πρώτα τους βήματα, να παίζουν, να κάνουν ερωτήσεις, να γελούν και να ερωτεύονται- που μπόρεσα να διατηρήσω, μ' όλη της την ελευθερία και την αγνότητά της, την ευαισθησία μου στην άνοιξη και το απαλό αεράκι, στο κελάρυσμα του ρυακιού που περνά κοντά από το σπίτι μου και στο κελάηδισμα των πουλιών στα δάση-που δε συμμετείχα στα κουτσομπολιά των μοχθηρών γειτόνων μου που έζησα τη χαρά στην αγκαλιά της ή του συζύγου μου και ένιωσα τη ζωή να κυλάει στο σώμα μου, που δεν έχασα το δρόμο μου στους δύσκολους καιρούς και που η ζωή μου είχε νόημα και συνέχεια. Γιατί πάντα άκουγα την τρυφερή φωνή μέσα μου που έλεγε, "Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: ζήσε μια γεμάτη, ευτυχισμένη ζωή. Κάνε αυτό που σου λέει η καρδιά σου, ακόμα κι αν σε βγάλει σε μονοπάτια που οι αδύναμες ψυχές αποφεύγουν. Ακόμα κι όταν η ζωή είναι μαρτύριο, μην την αφήνεις να σε σκληραίνει"».
Όταν τα ήρεμα βραδάκια μετά τη δουλειά κάθομαι στο λιβάδι, μπροστά στο σπίτι μου, με την αγαπημένη μου ή το παιδί μου και νιώθω την ανάσα της φύσης, τότε ένα αγαπημένο μου τραγούδι ηχεί μέσα μου, TO τραγούδι της ανθρωπότητας και του μέλλοντός της: «Seid umschlungen, Millionen...» Τότε εκλιπαρώ τούτη τη ζωή να διεκδικήσει ια δικαιώματά της και να αλλάξει τις καρδιές των σκληρών Λ φοβισμένων ανθρώπων που εξαπολύουν πολέμους. To κάνουν μόνο και μόνο επειδή η ζωή τούς διαφεύγει. Σφίγγω στην αγκαλιά μου το αγοράκι μου, που μου λέει, «Μπαμπά! Ο ήλιος έφυγε. Πού πήγε ο ήλιος; Θα γυρίσει γρήγορα;» κι εγώ του λέω, «Ναι, αγόρι μου, ο ήλιος θα γυρίσει γρήγορα για να μας φέρει τη γλυκιά ζεστασιά του».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βίλχεμ Ράιχ, Άκου Ανθρωπάκο